ଏହିଠାରେ ଗଭୀର ଶାନ୍ତିରେ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ, ଯିଏ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଭାଇ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଏହି ଅଗ୍ନିସ୍ନାନୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରିଷତ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ସହ ଗଭୀର ସଖ୍ୟତା ରଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଦ୍ରୁପଦ। ଏହି ଦ୍ରୁପଦ, ସେମାନେ ପ୍ରାୟଃ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ, ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଉଭୟ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ସଖ୍ୟତା ଗଢ଼ିଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିଷତଙ୍କ ପରଲୋକ ପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ରୁପଦ ଉତ୍ତର ପଞ୍ଚାଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ମହାନ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗମନ କଲେ, ଏବଂ ଡ୍ରୋଣ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଡ୍ରୋଣ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ, ତପସ୍ୟାରେ ତାଙ୍କର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ପୁଅ ଲାଗି ଆଶା କଲେ, ଏହିଭଳି ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବ୍ୟାପିଲା। ଏହା ପରେ ଡ୍ରୋଣ, ଶାରଦ୍ୱତଙ୍କ କନ୍ୟା କୃପୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ସଦା ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଧର୍ମ ଓ ସଂଯମରେ ନିରତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗୌତମୀ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ହେଲା, ତାହାର ନାମ ଅଶ୍ଵଥାମା। ଅଶ୍ଵଥାମା ଜନ୍ମ ମାତ୍ରେ ଦେବାଶ୍ୱ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବାସଙ୍କ ପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ହେଇ ନାଦ କଲେ। ସେହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଆକାଶରେ ଗୁପ୍ତ ଏକ ଦେବତା କହିଲେ, "ଏହି ଶିଶୁ ଅଶ୍ଵର ଭଳି ସ୍ୱର କରିଛି, ଏହିଠୁ ସେ ଅଶ୍ଵଥାମା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।" ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହା ପରେ ଡ୍ରୋଣ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ଭାର୍ଗବ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ ଏବଂ ଏ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଓ ରାଜନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତତା ଶୁଣି ଡ୍ରୋଣ ଏହି ଶିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ମନସ୍ଥିର କଲେ। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଘେରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଡ୍ରୋଣ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ପହଞ୍ଚି, ତିନି ଭାର୍ଗବ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସଂହାରକ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଡ୍ରୋଣ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହ ଭୃଗୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଓ ଅଂଗିରସ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ଜଣାଇଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ କରି, ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କଲେ ଏବଂ ତାପରେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା କୁହିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ମହାନ୍ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଉତ୍ସର, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବଂଶର। ମୁଁ ଡ୍ରୋଣ, ଧନ ପାଇଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି।" ଏହା ଶୁଣି ରାମ କହିଲେ, "ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ। କହ, କ’ଣ ଚାହଁ?" ଡ୍ରୋଣ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅକ୍ଷୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହଁ।" ରାମ କହିଲେ, "ମୋର ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଦେଇଛି। ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦାନ କରିଦେଇଛି। ଏବେ ମୋର ଶରୀର, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଯଦି ମୋ ଅସ୍ତ୍ର, ଶରୀର କିମ୍ବା ଶସ୍ତ୍ର ଚାହଁ, କହ—ମୁଁ କ’ଣ ଦେଉଁ?" ଡ୍ରୋଣ କହିଲେ, "ମୋତେ ତୁମ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ତାହାର ଉପସଂହାର ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁପ୍ତ ବିଦ୍ୟା ସମେତ ଦିଅ।" ତେଣୁ ଭାର୍ଗବ ରାମ କହିଲେ, "ଏହି ପ୍ରକାର ଧନ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ।" ଏହିପରି କହି ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ଶିକ୍ଷା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଡ୍ରୋଣ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ଡ୍ରୋଣ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚି, "ମୋତେ ତୁମ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିବା" ବୋଲି କହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୁପଦ ମନେ ଦୁଃଖ ଓ ଅହଂକାର ଧରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭୃକୁଟି ଚଢ଼ାଇ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁରେ ଡ୍ରୋଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମର ଧାରଣା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, ଏପରି ଜୋର କରି 'ମୁଁ ତୁମ ବନ୍ଧୁ' କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜାମାନେ ଦୁର୍ବଳ, ଧନହୀନ, ଦୁଃଖୀ ଲୋକଙ୍କ ସହ କଦାଚିତ୍ ସଖ୍ୟତା କରନ୍ତିନାହିଁ। ସମୟ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ହ୍ରାସ ପାଏ, ଆମ ସଖ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ତାହାପରି ଥିଲା। ଏହି ସଂସାରରେ କାହାର ମନରେ ଅବିନାଶୀ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରହେନାହିଁ; ଇଚ୍ଛା ତାହାକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, କ୍ରୋଧ ତାହାକୁ ଅଲଗା କରେ। ଏହି ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଆଉ ଧରି ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହା ଲାଭ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ଧନହୀନ, ଅଜ୍ଞାନୀ, କିମ୍ବା ଭୟଭୀତ ଲୋକ କଦାପି ଧନୀ, ପାଣ୍ଡିତ୍ୟବାନ କିମ୍ବା ବୀରଙ୍କ ସଖ୍ୟ ହୋଇପାରେନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସମାନ ଧନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ, ଧନୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ପୂର୍ବତନ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର କ’ଣ ଉପକାର?" ଏପରି ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଡ୍ରୋଣ ମନେ ଖୁବ୍ ରେଷ ଧରି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଗଲେ।