ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ତଳୂପରି ଗୁପ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟ ତଳୂପରି ବ୍ୟକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଅତି କ୍ଷିପ୍ର ସମୟରେ ସେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅର୍ଜନ କଲେ। ତା’ପରେ ଭୀଷ୍ମ, ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଏହେଁ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ଶିଷ୍ୟମାନେ,” ବୋଲି ତାଙ୍କର ପୌତ୍ରମାନେ—କୌରବ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ—କୃପାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏହିପରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଯାଦବମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ମହାରଥୀମାନେ—ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିଖିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ କୃପାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଏହି ସମସ୍ତ ସାହସୀ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଏମିତି କୌଣସି ଅବୁଦ୍ଧିମାନ୍ୟ, ଅଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିମ୍ବା ଅଶସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ କୌଣସି ଲୋକ ନଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ନଥିବା କୌଣସି ଲୋକ କୌରବମାନଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହିପରି ଭାବନା କରି, ଭୀଷ୍ମ ତାହା ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିପରି, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ଭରଦ୍ୱାଜପୁତ୍ର ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବମାନେ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ସମର୍ପଣ କଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରବିଧି ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦ୍ରୋଣ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଏବଂ ତା’ରେ ଭୀଷ୍ମ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଦ୍ରୋଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅତି କ୍ଷିପ୍ର ସମୟରେ, ରାଜନ, କୌରବ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଜିଜ୍ଞାସା ହେଉଛି—ଦ୍ରୋଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ? ସେ କିପରି ଶସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜନ କଲେ? ସେ କିପରି କୁରୁମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସେ କାହାର ପୁତ୍ର? ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱଥାମା କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓ ସେ କିପରି ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ? ଏହା ଆମେ ଏଠାରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଏକ ମହାନ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ବସୁଥିଲେ—ସେ ହେଲେ ଭରଦ୍ୱାଜ, ଯିଏ ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଭରଦ୍ୱାଜ ଯଜ୍ଞଶାଳାରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଜଳରେ ବିହାର କରୁଥିବା ଅପ୍ସରା ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଯିଏ ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଦମାତ୍ତ ଏବଂ କାମାସକ୍ତ ଥିଲେ। ନଦୀ କୂଳରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଉଡ଼ାଇ ଦେଲା; ତାହା ଦେଖି ଋଷିଙ୍କ ମନ କାମନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା। ଏହିପରି, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆସକ୍ତିରେ ଭରିଯିବା ସହ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ସ୍ଵତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତି ହେଲା ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ଏକ ଘଟରେ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ସେଠାରୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଋଷି କଶ୍ୟପ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜନ କରି, ଏହା ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟଙ୍କୁ ଏହି ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ର ଶିଖାଇଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଭାଇର ସାମ୍ନାରେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ମିତ୍ର ପୃଷତ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଦ୍ରୁପଦ। ଏହି ଦ୍ରୁପଦ, ପ୍ରତିଦିନ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ଦ୍ରୋଣ ସହ ଖେଳିବା ଓ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ। ପୃଷତଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ପରେ ଦ୍ରୁପଦ ଉତ୍ତର ପଞ୍ଚାଳରେ ରାଜା ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୂଜ୍ୟ ଭରଦ୍ୱାଜ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଦ୍ରୋଣ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଜାରି ରଖିଥିଲେ। ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା, ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଓ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଦ୍ରୋଣ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ। ତା’ପରେ ଦ୍ରୋଣ, ଶରଦ୍ୱତ୍କନ୍ୟା କୃପୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ସଦା ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ଧର୍ମ ଓ ସଂୟମରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ। ଗୌତମୀ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହାର ନାମ ଅଶ୍ୱଥାମା, ଯିଏ ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବାସ୍ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ହିନ୍ହାଦ ଦେଲେ। ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଆକାଶରେ ଥିବା ଗୁପ୍ତ ଦେବତା କହିଲେ, “ଏହି ପୁଅ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ସବୁ ଦିଗରେ ଶବ୍ଦ କରିଛି, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱଥାମା ନାମ ଦିଆଯିବ।” ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଦ୍ରୋଣ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ମହାନ ଆତ୍ମା ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଅଧିପତି, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରୁଥିଲେ। ପରଶୁରାମଙ୍କ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରର ପାରଙ୍ଗତତା ଶୁଣି, ଦ୍ରୋଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଆଶା କଲେ। ତା’ପରେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଦ୍ରୋଣ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ଭରଗୁବଂଶୀ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଙ୍କ ବିନାଶକ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମାରଣକାରୀ। ଦ୍ରୋଣ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ପରଶୁରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ନିଜ ନାମ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ବଂଶର ଜନ୍ମ ସୂଚନା କଲେ। ମାଥା ନମାଇ ଚରଣବନ୍ଦନା କରି, ଦ୍ରୋଣ ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ମହାତ୍ମା ଭରଦ୍ୱାଜ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭରଦ୍ୱାଜ ବଂଶର, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କାହାରି ନୁହେଁ। ମୋତେ ଦ୍ରୋଣ ବୋଲି ଜାଣ, ମୁଁ ଧନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଆସିଛି।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଙ୍କ ଦଳନକାରୀ ପରଶୁରାମ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସ୍ୱାଗତ ତୁମକୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ! କହ, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ?”—ଏହିପରି ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଭରଦ୍ୱାଜପୁତ୍ର ଦ୍ରୋଣ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ।