ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବାଗିଚା ଓ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ତଲାଶ କରାଯାଇଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଦୁର କହିଲେ, “ଭୀମସେନ ଦେଖାଯାଉନାହାନ୍ତି।” ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବାଗିଚାରୁ ବାହାରିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଭୀମ ମାତୃକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ସେ କେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଖିକୁ ଖୁସି କରେନାହିଁ; ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦୟାହୀନ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ଛୋଟ ମନ, ରାଜ୍ୟ ଲୋଭୀ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ। ଯଦି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ତେବେ ଭୀର ଭୀମକୁ ମାଡ଼ି ଦେଇପାରେ; ଏହି କାରଣରୁ ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଓ ହୃଦୟ ଜଳିଉଠୁଛି।” ତେବେ ବିଦୁର କହିଲେ, “ଏପରି କହିବେ ନାହିଁ, ମହିଳା; ଆପଣ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ। ସେ ଦୁଷ୍ଟମନ ଲୋକ, ସଚେତନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ। ମହାମୁନି ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ; ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଫେରିବେ ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ।” ଏପରି କହି ବିଦୁର ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ; କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଘରେ ବସି ରହିଲେ। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ଭୀମସେନ ଜାଗିଲେ; ସେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କାରଣ ସେ ମହାବିଷ ପାନ କରିଥିଲେ। ଭୀମକୁ ଜାଗିଉଥିବା ଦେଖି ସର୍ପମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପାନୀୟ ପିଇଛ, ତାହା ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ନାଗଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଧିକାର କରିବା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ହେବା। ଏବେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଘରକୁ ଯାଅ; ତୁମ ଭାଇମାନେ ତୁମ ବିନା ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମସେନ ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ନାଗମାନେ ଦିଆ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, ଯାହା ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ବିଷନାଶକ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଥିଲା। ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ତଥା ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଭୀମସେନ ନାଗମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ତା'ପରେ, ଅନନ୍ଦିତ ମନେ ଭୀମସେନ ନାଗଲୋକରୁ ଉଠିଲେ; ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଳରୁ ଉଠାଇ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି କମଳପତ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖିବା ସମୟରେ ନାଗମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଏହାପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମସେନ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଠି ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିଲା। ସେ ମାଆ ଓ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଛୋଟ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ମୁଣ୍ଡ ଚୁମିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୀମକୁ ତାଙ୍କର ମାଆ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ପୁନଃପୁନଃ କହିଲେ, “ଧନ୍ୟ, ଧନ୍ୟ!” ତା'ପରେ ଭୀମସେନ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ କୁକର୍ମ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ଏବଂ ନାଗଲୋକରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା, ତାହାର ଉପକାର ଓ ଅପକାର ସବୁ ବିସ୍ତାରରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମକୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, “ନିରବ ରୁହ; ଏହି କଥା କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ କହିବ ନାହିଁ। ଏଠାରୁ ଆମେ ପ୍ରତିଏକେ ଏକାଅପରକୁ ସାବଧାନ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।” ଏହିପରି କଥା କହି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସବୁବେଳେ ସଚେତନ ରହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଘଟଣା ବୁଝିବା ପରେ ଅତି ଗୁପ୍ତ ରହିଲେନି, କିନ୍ତୁ ବିଦୁର ତାଙ୍କୁ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଦେଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୀମକୁ ପୁନଃ ଫେରିଆସିଥିବା ଦେଖି ଦିନକୁ ଦିନ ଅନ୍ତଃକ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ବସିଲେ। ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଗର୍ବିତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏକାଠି ଖେଳୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଗୌତମ ନାମକ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଦେଲେ। ଏହି ଗୌତମ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ବାଣର ଗଛରୁ ହୋଇଥିଲା; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ କୃପାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିଖିଲେ। ଏଠି ଶୃତିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃପାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କେମିତି ହେଲା, ସେ କେମିତି ବାଣର ଗଛରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓ କେମିତି ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ମିଳିଲା, ଏହି କଥା ମତେ କହନ୍ତୁ।” ତା'ପରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା—ଗୌତମ ନାମକ ଏକ ମହାମୁନି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଶରଦ୍ୱତ ବାଣ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ତେତିକି ରୁଚି ଦେଖାଇଲେନି, ଯେତେକି ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ରୁଚି ଦେଖାଇଲେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେପରି ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି, ସେ ତେଣିଏ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ପ୍ରତି ଅଗ୍ରହ ଓ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗୌତମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ କରିଦେଲେ। ତେବେ, ଦେବରାଜା ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଜାଲାବତୀକୁ ପଠାଇଲେ, “ଯାଅ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦିଅ।” ସେ ଶରଦ୍ୱତଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଓ ଧନୁର୍ବାଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ଯୁବକ ଗୌତମଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଏହି ଅପ୍ସରାକୁ ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଗୌତମଙ୍କ ଆଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା। ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଧନୁଷ୍ୟ ବାଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଦେହରେ କମ୍ପନ ଆସିଗଲା। ତଥାପି, ତିବ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମସଂଯମରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ। ତଥାପି, ଏହି ଅଚାନକ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ତାଙ୍କ ଅଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ବିସ୍ରାମିତ ହେଲା।