ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହ ରଖି, ତାଙ୍କ ମାଆ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଶିର ନମାଇ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ମା, ଭୀମ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।" ସେ ପଛରେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, "ମା, ସେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ? ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏଠା ଦେଖୁନାହିଁ, ମୁଁ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅଟବୀ ସବୁଠି ଖୋଜିଲି, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟେଁଠି ନାହିଁ।" ପାର୍ଥ ଏହିପରି ଭାବିଲେ ଯେ, "ଆମେ କେହି ଭି ଏହି ବୀର ବୃକୋଦର (ଭୀମ) କୁ ଦେଖିନାହିଁ, ସେ ଆମ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଯାଇଥିବେ।" ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଏହିପରି ଭାବିଲେ। ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ସେମାନେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମା, ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ? ନା କି ଆପଣ ତାଙ୍କୁ କିଛି କାହିଁକି ପଠାଇଥିଲେ?" ଏହିପରି ଅନୁରୋଧରେ, "ମା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ବିଷୟରେ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ନେଇ ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତିତ, ମୋ ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ।" ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହିପରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଭାବୁଛି ଭୀମ ସେଉଁଠି ଶୁଇଥିଲେ, ଏଠାରେ ନାହାନ୍ତି; ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦିଆଯାଇଛି।" କୁନ୍ତୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, କ୍ଷୁଭିତ ହୃଦୟରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପୁତ୍ର, ମୁଁ ଭୀମକୁ ଦେଖୁନାହିଁ, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିନାହିଁ।" ସେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଉପାୟ କରି ଭାଇମାନେ ସହିତ ଭୀମକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧାଉଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ରାଜବାଟିରେ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। "ଭୀମ! ଭୀମ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ପଛରେ ଘରକୁ ଫେରି, ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଉଦ୍ୟାନର କୋଉଠି ମିଳିଲେ ନାହିଁ।" ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ନଦୀ ଯାଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଦୁର କହିଲେ, "ଭୀମସେନ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।" ସମସ୍ତ ଭାଇ ଉଦ୍ୟାନରୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଭୀମ ମାତ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, "ସେ କଦାଚିତ୍ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିନଥିଲେ; ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦୁଷ୍ଟ, ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି, ଲୋଭୀ, ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତି ଲାଲସା ଏବଂ ଲଜ୍ଜାହୀନ। ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ସେ ଭୀମକୁ ମାରିଦେଇପାରିବେ; ଏହି ଭୟରେ ମୋ ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତି ଓ ଜ୍ୱଳନା ଅନୁଭବ କରୁଛି।" ବିଦୁର ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ମା, ଏପରି କଥା ନ କହନ୍ତୁ; ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତାଳି ଲୋକ, ସତର୍କ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ। ତୁମ ସନ୍ତାନମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ, ଏହିପରି ବୃଦ୍ଧ ଋଷି କହିଛନ୍ତି; ତୁମ ପୁଏ ଫେରି ଆସିବେ ଏବଂ ତୁମକୁ ଖୁସି ଦେବେ।" ଏହିପରି କହି ବିଦୁର ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ; କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ପୁଏମାନେ ସହିତ ଘରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ, ପାଣ୍ଡବ ଭୀମ ଜାଗିଲେ; ସେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଶରୀରରେ ବିଷ ପଚାଇଦେଇଥିଲେ। ଭୀମକୁ ଜାଗିଉଥିବା ଦେଖି, ସର୍ପମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପାନୀୟ ପିଇଥିଲେ, ସେ ଶକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ନାଗଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାଇବା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ୍ୟ ହେବା।" "ଏବେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଘରକୁ ଚାଲିଯାଅ; ତୁମ ଭାଇମାନେ ତୁମ ବିନା ଶୋକିତ।" ତେଣୁ ଭୀମ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ନାଗମାନେ ଦେଇଥିବା ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭିତରେ ନାଗମାନେ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, ଯାହା ସୁଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ବିଷନାଶକ ଔଷଧିରେ ଶୁଦ୍ଧିତ ଥିଲା। ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଭୀମ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍ସାହରେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ଭୀମ ନାଗଲୋକରୁ ଉଠି ଆସିଲେ; ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଳରୁ ଉଠାଇ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରାଜନୀଗନ୍ଧା ଫୁଲ ପତ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଅଟବୀର ଏହି ଅଂଶରେ ପୂଣି ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ; ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖିଲେ, ନାଗମାନେ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ମାଆଁ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଉଠାଇ। ସେ ମାତା ଓ ଜେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଅନ୍ୟ ଭାଇମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ ମମତା ଦେଖାଇଲେ। ଭୀମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମାଆଁ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ଅନନ୍ୟ ସ୍ନେହରେ ପରସ୍ପରକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଖାଇ, "ଭାଗ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ!" ବୋଲି ପୁନଃପୁନଃ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏବେ ଭୀମସେନ, ଶୌର୍ୟରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେକୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ସମସ୍ତ କୁକୃତ୍ୟ ଖୋଲି କହିଲେ। ଏବଂ ନାଗଲୋକରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ସବୁ କଥା ତିନି ଭାଇମାନେକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲେ। ତାପରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମକୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, "ଏହି କଥା ଚୁପ୍ଚାପ ରଖ; କେବେ ବି ଏହି ଘଟଣାକୁ କାହାକୁ କହିବ ନାହିଁ। ଏଠାରୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ରହି ପ୍ରତିଏକଙ୍କୁ ସତର୍କ ରଖିବା।" ଏହିପରି କହି ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭାଇ ସହିତ ସତର୍କ ହେଲେ; ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଘଟଣା ବୁଝି, ଅତି ରହସ୍ୟ ରଖିବା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମନୀତି ଜ୍ଞାନୀ ବିଦୁର, ସେମାନେକୁ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଦେଲେ। ଏଉଁପରି ଦୁର୍ୟୋଧନ, ପୁଣି ଭୀମକୁ ଫେରି ଦେଖି, ଦିନେ ଦିନେ ଅନ୍ତରେ ଜ୍ୱଳନା ଅନୁଭବ କରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜକୁମାରମାନେ ଏକାଠି ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଗୌତମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତେଁକୁ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ। ସେ ଶିକ୍ଷକ କୃପ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜ୍ଞାନୀ, ଶରର ଗୁଛ ରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ; ରାଜା ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଶିଖେଇଲେ। ଏଠାରେ ଜନମେଜୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କୃପଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କିପରି ହେଲା, ସେ କିପରି ଶସ୍ତ୍ର ଲାଭ କଲେ, ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।