ଭୀମଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ ବଡ଼ ବଡ଼ ବିଷାଳ ସାପଗୁଡ଼ିକ ଏକଠା ହେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଦାଁତରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି କାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତେବେ, ଯେତେବେଳେ ଭୀମଙ୍କୁ କାଟାଯାଉଥିଲା, ସେହି ମରଣାନ୍ତକ କାଳକୂଟ ବିଷ ସାପମାନଙ୍କର ବିଷରେ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଚଳନଶୀଳ ଦୁଇ ରୂପରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା। ସାପମାନଙ୍କର ଦାଁତ ଭୀମଙ୍କର ଜୀବନ ନିମ୍ନ ଅଙ୍ଗରେ ବି ପ୍ରଭାବିତ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ ଛାତି ଏତେ ଦୃଢ଼ ଥିଲା ଯେ ଦାଁତ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିବା ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରିଲେ, ଏବଂ ସାପମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। କିଛି ସାପ ଭୟରେ ଭାଗିଗଲେ। ଯେଉଁ ସାପ ଭୀମଙ୍କର ଆଘାତରୁ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ସାପମାନଙ୍କର ରାଜା ବାସୁକିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବାସୁକିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସାପମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ଏହି ପୁରୁଷକୁ ବାନ୍ଧି ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଛି; ଆମେ ଭାବୁଛୁ ଏହି ବିଷ ପିଇଛି। ସେ ଆମ ପାଖକୁ ନିଶ୍ଚଳ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କାଟିବା ପରେ ସେ ଚେତନା ଫେରିଲେ, ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଏବଂ ଏବେ ସଚେତନ ହେଇଛନ୍ତି। ଆପଣ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ।" ତାପରେ ବାସୁକି, ଅନ୍ୟ ସାପମାନଙ୍କ ସହ ଭୀମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଅତି ବିଶି ଥିଲା; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓ ପୃଥାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ନାତି ଓ ଠାକୁରଦା ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ଭାବରେ ଅଙ୍ଗାଲିଗଲେ; ବାସୁକି ତାଙ୍କର ମହାନତା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ବାସୁକି କହିଲେ, “ଏହି ପୁରୁଷପାଇଁ କଣ ଉପକାର କରିବି? ଅଧିକ ଧନ, ରତ୍ନ ଓ ଧନ-ଖଜାନା ଦିଅ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଏକ ସାପ ବାସୁକିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି, ହେ ସାପମାନଙ୍କର ରାଜା, ଧନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କି କାମର?” “ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ପିଲା ଆପଣ ଖୁସି ଥିବାରୁ ଅମୃତ ପିଇବା ଦିଅ; ଏହି ପାତ୍ରରେ ଏକ ହଜାର ସାପମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅଛି।” “ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପିଲା ପିଉଛି, ଦିଅ।” ବାସୁକି କହିଲେ, “ଠିକ ଅଛି।” ତାପରେ, ସାପମାନେ ଭୀମଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରି ଶୁଭ କରି ଦେଲେ; ଭୀମ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିଲେ ଏବଂ ଅମୃତ ପିଇଲେ। ଏକ ସାଂଶ୍ୱ ଶ୍ୱାସରେ ଭୀମ ପାତ୍ର ପିଇଦେଲେ; ଏଭଳି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଏଠାରେ ଆଠଟି ପାତ୍ର ପିଇଲେ। ତାପରେ, ସାପମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଶୟନରେ ଭୀମସେନ ଚିରିଏବା ଭାବରେ ବସିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏଉଁପାଖରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ନେଇ, ଭୀମଙ୍କୁ ବିଷାଳ ସାପମାନଙ୍କର ଗୁହାରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଇ, ନିଜେ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ରାତି ଯାଇଗଲା, ପ୍ରଭାତ ହେଲା; ଦୁର୍ୟୋଧନ ସହରକୁ ଗଲେ, କହିଲେ, “ଭୀମସେନ ଆମଠାରୁ ଆଗେ ଚଲିଯାଇଛି।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଧର୍ମପରାୟଣ ହେଇ, ନିଜରେ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟତା ଭାବିଲେ ନାହିଁ; ସେ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କରେ ଭଲ ଦେଖିଥିଲେ। ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଅନୁରାଗ କରି, ମା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ, “ମା, ଭୀମ ଏଠାରେ ଆସିଛି।” “ମା, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ? ମୁଁ ଏଠାରେ ଦେଖୁନାହିଁ, ଶୁଭେ; ମୁଁ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସବୁଠାରେ ଖୋଜିଛି।” “ଏହି କାରଣରୁ, ଆମେ କେହି ଭୀମ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖିନାହିଁ; ଭାବିଲେ, ସେ ଆମଠାରୁ ଆଗେ ଚଲିଯାଇଛି।” “ମୁଁ ଆସିଛି, ଶୁଭେ, ଚିନ୍ତିତ ହୃଦୟରେ; ଏଠାରେ ଆସି, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ, କିମ୍ବା ଆପଣ ପଠାଇଛନ୍ତି, କେଉଁଠି?” “ମା, ଦୟାଳୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ବିଷୟରେ କହିଦିଅ; ମୋ ମନ ଏହି ବୀର ବିଷୟରେ ଶାନ୍ତ ନୁହେଁ, ଶୁଭାଙ୍ଗି।” “ମୁଁ ଭାବିଲି ଭୀମ ଘୁମୁଥିଲେ, ଭୀମ ଏଠାରେ ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେ ମରିଗଲେ।” ଏପରି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ। କୁନ୍ତୀ ବିପଦ ଦେଖି ବିଳାପ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ ଭୀମକୁ ଦେଖୁନାହିଁ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିନାହିଁ।” “ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ସେଉଁଠି ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କର;” ପାଣ୍ଡବମାନେ ରାଜା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ଭୀମ! ଭୀମ!” ଡାକି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଡାକିଲେ; ସମସ୍ତଠି ଖୋଜିଲେ, ତଥାପି ଭାଇକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୁନଃ ଘରକୁ ଫେରି, ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଉଦ୍ୟାନରେ କେଉଁଠି ବି ଦେଖାଯାଇନାହିଁ।” ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ନଦୀ ଭଲଭାବେ ଖୋଜି ଦେଖାଯାଇଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କ୍ଷତ୍ତା (ବିଦୁର) କହିଲେ, “ଭୀମସେନ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ।” ସମସ୍ତ ଭାଇ ଉଦ୍ୟାନରୁ ଫେରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଭୀମ ଏକା ଆମ ପାଖକୁ ଫେରିନାହିଁ। ସେ କେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିପାରିନାହିଁ; ଦୁର୍ୟୋଧନ କ୍ରୂର, ଦୁଷ୍ଟମନ, ଛୋଟ ମନ, ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ଲଜ୍ଜାହୀନ। ଯଦି ରୂଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସୁୟୋଧନ (ଦୁର୍ୟୋଧନ) ଏହି ବୀରକୁ ମାରିଦେଇପାରେ; ଏହି କାରଣରୁ ମୋ ମନ ଚିନ୍ତିତ ଓ ହୃଦୟ ଦହୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି। “ଏପରି କଥା କହିନାହିଁ, ମହିଳା; ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଦୁଷ୍ଟମନ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଚେତାବନୀ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ବି ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ।” “ତୁମ ପୁଅମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ, ମହା ଋଷି କହିଛନ୍ତି; ତୁମ ପୁଅ ଫେରି ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ।” ଏପରି କହି, ବିଦୁର ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ; କୁନ୍ତୀ ଚିନ୍ତାରେ ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହ ବସିଲେ। ଏଉଁପରେ, ଏଠାରେ ଏକାଠି ଦିନ ହେଲା; ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ଭୀମ ଉଠିଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପାର ଥିଲା, ଅମୃତ ପାନ ହଜମ ହୋଇଗଲା।