ଭୀମ ସ୍ୱୟଂ ଉଠିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ରେଜର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କଥା ନେକ୍ତର ଭଳି ମଧୁର ଥିଲା। ସେ ଭାଇ ଭଳି ସ୍ନେହଶୀଳ ଏବଂ ଏକ ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଥିଲେ। ଭୀମଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରା ଖାଦ୍ୟ ଦୁର୍ଯୋଧନ ନିଜେ ଦେଇଥିଲେ, ଭୀମ ନିଜର କୌଣସି ଦୋଷ ଜଣା ନଥିଲେ, ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା ସେ ଖାଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ହୃଦୟରେ ହସୁଥିବା ଭଳି ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବିଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ ଥିଲେ। ପରେ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକ୍ରୀଡା କରିଥିଲେ। ସେଇ ଆନନ୍ଦ ଗୃହରେ, ନାୟକମାନେ ନିଜ ନିବାସ ବାଛିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଖାଇ ହେବା ପରେ ଜଳରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ। ଜଳକ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଆସିଥିବା ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଭୀମ ବୋହିଥିଲେ, ପରେ ଶାନ୍ତି ଚାହିଁ ଜଳକାନ୍ତର ଧାରରେ ଘୁଞ୍ଚି ଶୁଇ ପଡିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଠଣ୍ଡା ପବନରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ଓ ବିଷରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମ ଅଚଳ ହୋଇ ଶରୀର ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହେଇଥିଲେ। ତେବେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ନିଜେ ଭୀମକୁ ଲତା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଦେଲେ, ଏବଂ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଜଳରେ ଅନ୍ତରାଳରେ ଖୁଣ୍ଟି ଦେଲେ। ଭୀମକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କୁ ଜଳରେ ଖୁଣ୍ଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା ଭୂମିରୁ ଆଗକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏହି ଖୁଣ୍ଟିଗୁଡ଼ିକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଖସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଯାହା ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କୌଣସି ଖୁଣ୍ଟି ଥିଲା ନାହିଁ; ଅଚେତନ ଭୀମ ଜଳର ଗଭୀରତାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ନାଗପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନିବାସରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରେ, ଅନେକ ବଡ଼ ବିଷାକ୍ତ ନାଗମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଭୀମକୁ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଭାବେ କାମ୍ୱିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ବେଳେ, ମୃତ୍ୟୁକାଳକୁଟ ବିଷ ନାଗମାନଙ୍କ ବିଷ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଗଲା, ଯାହା ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଦୁଇ ଭାବରେ ଅଛି। ନାଗମାନଙ୍କ ଦାନ୍ତ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନାଡ଼ିକୁ ମାରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚୌଡ଼ ଛାତି ଦୃଢ଼ ଥିବାରୁ ଚାମ ଭିଦ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ ଜାଗି, ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ନାଗମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; କିଛି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଯେଉଁ ନାଗମାନେ ଭୀମଙ୍କ ମାରାମାରିରୁ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ନାଗରାଜ ବାସୁକିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ବାସୁକିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ନାଗରାଜ, ଏହି ପୁରୁଷକୁ ବାନ୍ଧି ଜଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଛି; ଆମ ଅନୁମାନ, ସେ ବିଷ ପିଇଛି।” “ସେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କାମ୍ୱିଲା ପରେ ଜାଗିଗଲେ, ଆମ ବାନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଏବେ ସଚେତନ ଅଛନ୍ତି।” “ଆପଣ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ।” ବାସୁକି ନାଗମାନେ ସହିତ ଭୀମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; ତାଙ୍କୁ ମହାନ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଏବଂ ପୃଥାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ। ଏହା ପରେ, ନାତି ଓ ଠାକୁରଦା ଗଢ଼ି ଆଲିଂଗନ କଲେ; ବାସୁକି ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ନାଗରାଜ ବାସୁକି କହିଲେ: “ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଉପକାର କରିବା ଉଚିତ? ଏକ ବଡ଼ ଧନ, ରତ୍ନ ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଏକ ନାଗ ବାସୁକିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନାଗରାଜ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?” “ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ ଅମୃତ ପିଉନ୍ତୁ; ଏହି ପାତ୍ରରେ ଏକ ହଜାର ନାଗମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ସଂସ୍ଥାପିତ ଅଛି।” “ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପୁଅ ପିଉଛି, ଦିଅ।” ବାସୁକି ଏହାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଭୀମ ନାଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦିତ ହୋଇ, ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଅମୃତ ପିଲେ। ଏକ ଶ୍ୱାସରେ ଭୀମ ପାତ୍ର ପିଲେ; ଏପରି ଭାବେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଏଠି ଆଠଟି ପାତ୍ର ପିଲେ। ପରେ, ନାଗମାନେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଭୀମସେନ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବେ ଶୁଇ ପଡିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା ଏହି ମହାବାହୁ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯୋଧନ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭୀମକୁ ବିଷାକ୍ତ ନାଗମାନଙ୍କ ଗୁହାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ, ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ରାତି ଶେଷ ହୋଇ, ପ୍ରଭାତ ହେବା ପରେ, ସେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି କହିଲେ, “ଭୀମସେନ ଆମଠାରୁ ଆଗକୁ ଚଲିଗଲେ।” ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନିଜରେ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ବିବେକରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ଦେଖିଥିଲେ। ପରେ, ପାର୍ଥ ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ମା କୁନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମା, ଭୀମ ଏଠିକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” “ମା, ସେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ? ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏଠି ଦେଖୁନି, ଶୁଭେ; ମୁଁ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅରଣ୍ୟ ସମସ୍ତଠି ଖୋଜିଛି।” “ଏହି କାରଣରୁ, ଆମେ କେହି ମହାବୀର ବୃକୋଦରକୁ ଦେଖିନାହିଁ; ଏଭଳି ଭାବି, ସମସ୍ତେ ଭୀମ ଆମଠାରୁ ଆଗକୁ ଚଲିଗଲେ ବୋଲି ମନେ କଲେ।” “ମା, ଆମେ ଚିନ୍ତିତ ହୃଦୟରେ ଏଠିକୁ ଆସିଛୁ; ଆସି, ସେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, କିମ୍ବା ଆପଣ ପଠାଇଛନ୍ତି, ସେ କେଉଁଠି?” “ମା, ମହାବାହୁ ଭୀମସେନ ବିଷୟରେ କିଛି କହନ୍ତୁ; ମୋ ମନ ଏହି ନାୟକ ବିଷୟରେ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ, ଶୁଭେ।” “ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ଶୁଇଥିଲେ, ଭୀମ ଏଠି ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏପରି ଧର୍ମରାଜ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ। କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ ଭୀମକୁ ଦେଖୁନି, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିନାହିଁ।” ତୁରନ୍ତ ତୁମ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କର; ପାଣ୍ଡବମାନେ ରାଜ ଉଦ୍ୟାନକୁ ହୁଁହୁଁ କରି ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ଭୀମ! ଭୀମ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତଠି ଖୋଜିଲେ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଭାଇକୁ କେଉଁଠି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୁନଃ ଘରକୁ ଫିରି, ପୃଥାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମା, ମହାବାହୁ ଭୀମ କେଉଁଠି ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।