ଦିନେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭାଇମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅଟବୀରେ ଶୋଭିତ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଯିବା ଏବଂ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାର ଆନନ୍ଦ ଉଠିବା।” ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସହର୍ଷ ସ୍ୱୀକାର କରି, ସମସ୍ତେ ଶହର ଭିତରୁ ରଥ, ଅତିଶୟ ଶୁଭ୍ର ହାତୀ ଓ ଅନେକ ଅନୁଚର ସହ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେମାନେ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅଟବୀରେ ପହଞ୍ଚି ସମସ୍ତ ଜନସମୂହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେଇଠାରେ, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସିଂହମାନେ ପର୍ବତଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ଉଦ୍ୟାନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା—ଅନେକ ଦରବାର ଘର, ମଣ୍ଡପ, ଜାଲିଦାର ଜନେଲା ଓ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ର-ପଞ୍ଜର ସହିତ ଶୋଭିତ। ରାଜସ୍ୱାନୀ ଦାସୀମାନେ ଏହାକୁ ସୁଫଳା ରଖିଥିଲେ, ଚିତ୍ରକରମାନେ ଅନେକ ଚିତ୍ର ଏବଂ ଫୁଲରେ ସଜାଇଥିଲେ, ଏଠାରେ ଅନେକ ଜଳାଶୟ ଓ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଥିଲା। ଜଳ ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳବିହାରୀ ଉଦ୍ଭିଦରେ ଢାକା ଥିଲା, ଭୂମି ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବସି, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଆନନ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେମ ଭାବରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନିବେଦିତ ଖାଦ୍ୟ ଖୁଆଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନାରେ ଭୀମଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷ ମିଶାଇଦେଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ମନରେ ରକ୍ତପାତି ମନ୍ତବ୍ୟ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ କଥା ଅମୃତ ସମାନ ମୃଦୁ ଏବଂ ଭାଇ-ମିତ୍ର ସମ ଦୟାଳୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ନିଜେ ଭୀମ ପାଇଁ ବହୁତ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଦେଇଥିଲେ, ଭୀମ କିଛି ଅନୁମାନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ଓ ଦିଆଯାଇଥିବା ସବୁ ଭୋଜନ ଖାଇଥିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହାରେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭାମୟ ଘରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଶୟନସ୍ଥାନ ଚୟନ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାରୁ, ଖାଇଥିବା ପରେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟ ରାଜକୁମାରମାନେଙ୍କୁ ବୋହି ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିବା ପରେ, ଥକି ଏକ କୂଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ଗଲେ ଓ ଘୁମିଗଲେ। ଏବେ ବିଷର ପ୍ରଭାବରେ ଏବଂ ଠଣ୍ଡା ପବନରେ ଭୀମ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶରୀର ସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହି ସମୟରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଲତାଦଳିରେ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧି, ଜଳରେ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ଖୁଟି ଗାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଜଳରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଭୀମ ଏହି ଖୁଟିକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳର ଗଭୀରତାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନାଗମାନଙ୍କର ନିବାସ ଥିଲା। ସେଠାରେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ବିଷାକ୍ତ ନାଗମାନେ ଭଳି ଭଳି ଭୀମକୁ ଦଂଶନ କରିବାକୁ ଆସିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦଂଶନ ସମୟରେ, ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରରେ ଥିବା ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା କାଳକୂଟ ବିଷ ନାଗମାନଙ୍କର ବିଷରେ ନିର୍ମୂଳ ହୋଇଗଲା। ନାଗମାନେ ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ସହିତ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଦଂଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥ ଚାପ ଦୃଢ଼ ଥିଲାବଳି ଚିରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ଭୀମ ସଚେତନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ବାନ୍ଧିଥିବା ସମସ୍ତ ଲତା ଛିଁଡ଼ିଦେଲେ ଓ ନାଗମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭୀମଙ୍କ ଘାତରୁ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ସେମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ନାଗମାନଙ୍କ ରାଜା ବାସୁକିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ବାସୁକିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ନାଗରାଜ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ବାନ୍ଧି ଜଳରେ ଫେଙ୍କିଦିଆଯାଇଛି; ଆମର ଧାରଣା, ସେ ବିଷ ପିଇଛି। ସେ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଦଂଶନ କରିବା ପରେ ସେ ସଚେତନ ହେଲେ, ବାନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଏବେ ଆମକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାସୁକି ଅନ୍ୟ ନାଗମାନେଙ୍କ ସହିତ ଭୀମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ବାସୁକି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ ଭଳି ଭଳି ଭୀମଙ୍କ ବଳ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ବାସୁକି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଭୀମଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ବାସୁକି କହିଲେ, “ଏହି ବଳଶାଳୀ ପୁଅ ପାଇଁ କ’ଣ ଉପକାର କରାଯିବ? ଅନେକ ଧନ, ରତ୍ନ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ।” ଏହିପରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ନାଗ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି, ତେବେ ଧନ ଦେଇ କ’ଣ ହେବ? ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ଅମୃତ ପାନ କରାନ୍ତୁ, ଯାହାରେ ହଜାର ନାଗର ଶକ୍ତି ନିହିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପୁଅ ପିଏ, ଦିଅନ୍ତୁ।” ବାସୁକି ଏହିକଥାକୁ ମଞ୍ଜୁର କଲେ। ଏହାପରେ ଭୀମ, ନାଗମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ହୋଇ, ପୂର୍ବଦିଗ ଦେଖି ବସିଲେ ଓ ଅମୃତ ପାନ କଲେ। ଏକ ଶ୍ୱାସରେ ସେ ଏକ ଭାଣ୍ଡ ଅମୃତ ପିଲେ; ଏପରି ଆଠ ଭାଣ୍ଡ ଅମୃତ ସେ ପିଲେ। ପରେ ନାଗମାନେ ଦେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଶୟନରେ ଭୀମସେନ ସୁଖରେ ଶୋଇଲେ। ଏପଟେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭୀମଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ନାଗମାନଙ୍କ ଗୁହାରେ ଫେଙ୍କିଦେଇ, ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସକାଳେ ସେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଏ, ଏହି କହି, “ଭୀମସେନ ଆମଠାରୁ ଆଗରେ ଚାଲିଗଲେ।” ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନିଜ ମନରେ ଅପକାର ଚିନ୍ତା କରିନଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ବିବେକରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ଦିଗ ଦେଖିଥିଲେ।