ଭୀମ ଏକ ଦିନ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଶୀତଳ ସ୍ଥାନ ଖୋଜି, ଏକା ଏକା ଲେଟି ପଡିଲେ । ଦୀର୍ଘ ଦିନର ଗ୍ରୀବା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ, ସେ ଶରୀର ନିର୍ଜୀବ ଭଳି ଶୟାନ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଚୁପଚାପ ଭୀମଙ୍କୁ ବେଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ । ଭୀମ ତୀରରେ ଘୁମୁଥିବା ବେଳେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ସେଠାରୁ ଉଠି ଭୀମକୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ । କିନ୍ତୁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ ଜାଗିବାସାଥିକି ବେଳର ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ । ଭୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଭଳି ଉଠିଲେ, ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ କଲା ତାହା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ । ପୁନି ତିନି ଘୁମୁଥିଲେ, ଅର୍ଧରାତ୍ର ପରେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜାଗିଲେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଭୀମକୁ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ଏବେ, ଭୀମ ଘୁମୁଥିବା ସମୟରେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ରୋଷରେ ପ୍ରବଳ ବିଷାକ୍ତ ସାପମାନଙ୍କୁ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗସ୍ଥଳରେ ଏ ଦସିବାକୁ ଦେଲେ । ସାପମାନଙ୍କ ଦନ୍ତ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରର ଗଭୀର ସ୍ଥାନରେ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଓ ଚଉଡ଼ା ଶରୀର ତାହାକୁ ଭେଦିପାରିଲା ନାହିଁ । ଭୀମ ଜାଗିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ସାପମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ନେତାକୁ ହାତରେ ମାରିଦେଲେ । ଏହିପରେ ଏକ ଦିନ, ଦୁର୍ଯୋଧନ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ଶକୁନିଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସାରେ ଭୀମକୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ । ଭୀମଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ଦୁର୍ଯୋଧନ କାଳକୁଟ ବିଷ ମିଶାଇଦେଲେ । ଏହି ବିଷ ଭୀମ ଖାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଦୁର୍ବଳ ବିଷ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରରେ କିଛି ପ୍ରଭାବ ପଡିଲା ନାହିଁ । ଭୀମ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଷ ହଜମ କରିଦେଲେ । ଏହିପରେ ଏକ ଦିନ ଦୁର୍ଯୋଧନ ପୁନି ଭୀମକୁ ମାରିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଯୋଧନ, ଶକୁନି ସହିତ ଏକାଠି, ଭୀମକୁ କିପରି କ୍ଷତି କରିବି ତାହା ଭାବିବାରେ ଦିନ ରାତି ଶୟାନ ହେଲେନି । ଦୁର୍ଯୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନି ଅନେକ ଉପାୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବଣିକପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସତର୍କ କଲେ, ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ । ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ, ରାଜନ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସବୁ କଥା ଜାଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭିଦୁରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଏହା କୌଣସିକୁ ଖୋଲାସା କଲେ ନାହିଁ । ପରେ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏହି ଶୂରମାନେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବାକୁ ବସିଲେ । ସେମାନେ ଭାବିଲେ, "ଭୀମସେନ ସବୁବେଳେ ଆମ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରେ; ତେଣୁ ଗାର୍ଡେନରେ ଘୁମୁଥିବା ସମୟରେ ସେକୁ ଉଠାଇ, ଜଳରେ ବଣ୍ଡା ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବା।" ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଗଙ୍ଗା ତୀର ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ଥାନରେ ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ସମ୍ମିଳନ କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ । ସେଠାରେ ଦକ୍ଷ ରାନ୍ଧନୀମାନେ ଖାଇବା, ଉପଭୋଗ କରିବା, ପିଇବା, ଚୁଷିବା, ଲିଜିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ । ଏହି ଖବର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା । ଦୁର୍ଯୋଧନ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଳ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଗଙ୍ଗା ଗାର୍ଡେନ ଓ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଜଳ କ୍ରୀଡା କରିବା।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହାକୁ ମନୋଇଲେ । ସମସ୍ତେ ନଗରରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥ ଓ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ହାତୀରେ ଯାତ୍ରା କଲେ । ଗାର୍ଡେନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତେ ଜନସମୂହ ଦୂରେ ହଟାଇଲେ । ସେମାନେ ସିଂହମାନେ ପର୍ବତ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାଭଳି ଗାର୍ଡେନକୁ ଗଲେ । ଗାର୍ଡେନ ଭବ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଓ ମଣ୍ଡପ, ଜାଲି ଓ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା । ରାଜପାଳ ଦ୍ୱାରା ପରିଷ୍କୃତ, ଚିତ୍ରକରମାନେ ଦେକରେସନ କରିଥିଲେ, ଏଠି ଅନେକ ପୁକୁର ଓ ପଦ୍ମବନ୍ଦ ଥିଲା । ଜଳ ଫୁଲ ଓ ଜଳଜ ପ୍ରଜାତିରେ ଆଛାଦିତ ଥିଲା, ଭୂମି ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଋତୁର ଫୁଲରେ ସଜିଥିଲା । ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବମାନେ ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଉପଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁଚିଥିଲେ । ସେମାନେ ଗାର୍ଡେନରେ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ଏକାଠି ଅନେକ ରସାଳ ଖାଦ୍ୟ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ । ଦୁର୍ଯୋଧନ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ଭୀମସେନକୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷ ମିଶାଇଦେଲେ । ସେ ନିଜେ ଭାଇ ଓ ସାଥୀ ଭଳି ମିଳୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭାଷା ଅମୃତ ଭଳି ମୃଦୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନ ରେଜର ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା । ସେ ଭୀମ ପାଇଁ ଏକାଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଭୀମ ଅଜାଣା ଭାବରେ ସେହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ । ଦୁର୍ଯୋଧନ ହୃଦୟରେ ହସୁଥିବା ଭଳି ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ଭାବିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ନିମ୍ନତମ ମନସ୍କ । ପରେ, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଜଳ କ୍ରୀଡାରେ ଲଗିଗଲେ । ଉପଭୋଗ ଗୃହରେ ନୀୟୋଜିତ ହେଲେ, ଭୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ପରେ ଜଳ କ୍ରୀଡାରେ ଅଧିକ ଉଦ୍ୟମ କଲେ । ଜଳ କ୍ରୀଡା ପରେ ଭୀମ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ, ଏବଂ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରି ତୀରରେ ଶୟାନ ହେଲେ । ସୀତଳ ପବନରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ, ବିଷର ଅସରେ ଭୀମ ଅଚଳ ହେଲେ । ଦୁର୍ଯୋଧନ ନିଜେ ଭୀମକୁ ବେଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି, ଜଳରେ ଅନ୍ତରାଳରେ ଶଳା ଠିକ୍ କରିଦେଲେ । ଭୀମ ବେଳରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବାନ୍ଧି, ଜଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଭୀମ ଜଳରେ ଶଳାକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ । ଅଚେତନ ଭଳି ଭୀମ ଜଳର ଗଭୀର ଭାଗରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠିଁ ସେ ସର୍ପଯୁବକମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।