ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଛୁଆଁବେଳେ ଏକଠି ଖେଳୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୀମସେନ, ଯେଉଁଠିକି ଭୀମ କିମ୍ବା ବୃକୋଦର ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମର ଧନୀ ଥିଲେ । ସେଉଁଠି ଏକା ଥିଲେ ଏବଂ ଏକ ସହଜତାରେ ଏକ ସହେ ଏକ ଏକଟି ପ୍ରିନ୍ସ ମାନେ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଥିଲେ । ଭୀମ ସେମାନଙ୍କର କେଶ ଧରି ଭୂମିକୁ ଉପରେ ଟାଣି ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଜୋରରେ ଘାତ କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ଚିଁହାରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଘୁଁଡି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଘସିଯାଉଥିଲା । ଅନେକ ସମୟ, ଭୀମ ଦଶଜଣ ପିଲାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି ଜଳରେ ଉପସ୍ମର୍ଜିତ ରହୁଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ପରି ଛାଡିଦେଉଥିଲେ । କେତେକ ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ବନ୍ଧୁମାନେ ଗଛ ଚଢ଼ି ଫଳ ଚିନ୍ହୁଥିଲେ, ଭୀମ ଗଛକୁ ଜୋରରେ ହଣି ଦେଉଥିଲେ, ଯାହାରେ ଗଛ ଗୁଡିକ କମ୍ପିଉଥିଲା, ଫଳ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଗଛରୁ ଖସିଯାଉଥିଲେ । ଏହିପରି ଭଳି କେତେକ ଭାଇ ମୁଣ୍ଡ, କାନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି ଖସିଯାଉଥିଲେ, କିଛି ଜଣଙ୍କ ନିତମ୍ବ ଓ ମୁହଁ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା, ସବୁ ଭୀମସେନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଚେତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ । ପାଇଁ ମୁକାବିଲା କିମ୍ବା ଦୌଡ଼ କିମ୍ବା କୌଣସି ଖେଳରେ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ କେବେ ଭୀମଙ୍କୁ ମାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହିପରି ଭଳି, ବୃକୋଦର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ଅନେକ ସମୟ ଖେଳରେ ଅନ୍ୟଦାୟକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ନୁହେଁ, ବଳ୍କଳ ଶିଶୁସ୍ଭାବରୁ । ଏହି ଭଳି ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆସିଗଲା । ସେ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣିଲେ, ଏହି ବୃକୋଦର କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ । ତେଣୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ବୃକୋଦର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ସେ ଏକା ଆମ ସବୁଠୁ ମୁକାବିଲା କରେ । ଏହାକୁ କୌଶଳରେ ଦଳିଦେବା ଦରକାର । ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୁଅନ୍ତି, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ୟାନରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେବା । ପରେ ଆମେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପକାଇ ନେବା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆମେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବା ।” ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସବୁବେଳେ ଭୀମଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖିଥିଲେ । ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ୟମ ପାଇଁ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶିବିର ଓ ପଣ୍ଡାଲି ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ପତାକା ଲହରାଉଥିଲା । ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗୃହ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା । ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥଳରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜିତ ହେଲା । ଖେଳ ଶେଷେ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଭଲ ଭଳି ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ରସାଳ ଭୋଜନ କରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ । ଦିନ ଶେଷେ, ଖେଳରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଶୌଭା ଗୃହକୁ ଚୟନ କଲେ । ଭୀମ, ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ କ୍ରୀଡ଼ା କରି, ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ । ସେ ଏହି ଠାରେ ନିଜେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଶୀତଳ ସ୍ଥଳରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲେ । ଭୀମ ଏକଦମ ନିର୍ଜୀବ ପରି ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିଲେ, ତେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଚୁପଚାପ ତାଙ୍କୁ ଲତା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଦେଲେ । ଏହି ଭଳି ଭାବେ ଭୀମ ଶୁଅଥିବା ସମୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ । କିନ୍ତୁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମ ଜାଗି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ । ତାଙ୍କୁ କିଏ ଏହି କାମ କରିଛି ତାହା ଜଣାପଡ଼ିଲା ନାହିଁ । ପୁଣି ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ସେ ଏଠିରେ ଶୋଇଲେ । ରାତି ମଧ୍ୟରେ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜାଗିଲେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ନିରାଶ ହେଲେ । ପୁଣି ଏକ ଦିନ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୀମ ଶୁଅଥିବା ବେଳେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଅଜଗର ଓ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ଆଣି ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ସଂଧିସ୍ଥଳରେ ଦଶାଇଦେଲେ । କିନ୍ତୁ ଭୀମଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ବିଷ ଲାଗିଲା ନାହିଁ, ଚର୍ମ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲା ନାହିଁ । ଜାଗି ଭୀମ ସମସ୍ତ ସର୍ପକୁ ମାରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ନାୟକ ସର୍ପକୁ ହାତରେ ଧରି ହନନ କଲେ । ଏହି ଭଳି ଦୁର୍ୟୋଧନ ପ୍ରତିଦିନ ନୂତନ ଚକ୍ରନ୍ତ କରୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ କ୍ରୋଧରେ ଜଳି, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି, ଶକୁନିଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ଭୀମଙ୍କ ଭୋଜନରେ ଘାତକ କାଳକୂଟ ବିଷ ମିଶାଇଦେଲେ । ଏହି ବିଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ବଳକର, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଏହା ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ହେଲା ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ଶରୀର ଏହି ବିଷକୁ ହଜମ କରିଦେଲା । ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନି ପୁଣି ନୂତନ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଦିନ ରାତି ନିଦ୍ରା ହେଉନଥିଲା । ବଣିକପୁତ୍ର ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚକ୍ରନ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଖକୁ ଖବର ଦେଲେ । ପାଣ୍ଡବମାନେ ସବୁ ଜାଣିଥିଲେ, ତଥାପି ବିଦୁରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରି ଏହାକୁ ଉଘାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ । ଏହିପରି ଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ପୁଣି ଏକ ଯୋଜନା କଲେ—“ଭୀମସେନ ସବୁବେଳେ ଆମ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରେ । ତେଣୁ ସେ ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୁଅଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ଜଳରେ ଏକ ବର୍ଚ୍ଛୀ ଉପରେ ଫେଙ୍ଗିଦେବା ।” ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥଳରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରିଲେ । ସେଠି ଦକ୍ଷ ରାନ୍ଧୁନୀ ମାନେ ଭୋଜନ, ପାନ, ଚୁଷିବା, ଚାଟିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ । ସେମାନଙ୍କ ସେବକମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ । ତେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।