କୁରୁବଂଶର ଅପଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିଗତ କରି, ସତ୍ୟବତୀ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମାଟି ଏହି କୁରୁମାନେଙ୍କ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ଅର୍ଥହୀନ ହେବ। ତୁମେ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କର, ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଯାଅ, ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖ।" ସେଉଁଠି ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ଏହି କୁଟୁମ୍ବର ଭୟାନକ ବିନାଶ ଓ ତୁମ ନିଜର ଅନ୍ତ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହାଁ।" ଏହିପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ସତ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅବଧୂ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—"ଅମ୍ବିକା, ଶୁଣିଛୁ, ତୁମ ନାତିର ଅନ୍ୟାୟ ଶାସନରେ ଭାରତବଂଶ, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଓ ନଗରବାସୀମାନେ ସବୁ ନଶ୍ୱର ହେବେ।" ସତ୍ୟବତୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ସହମତ, ତେବେ ଆମେ ଏହି କୌସଲ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇ, ଯିଏ ପୁଅ ଶୋକରେ ବିନ୍ଦ୍ଧିତ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା। ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ସତ୍ୟବତୀ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ବଧୂ ଅମ୍ବିକା ଓ ଅମ୍ବାଲିକା ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନିଜଣେ ରାଜମହିଳା ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରି, ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ଅଭିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବେଦ ନୁସାରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରି, ପିତୃଘରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସଉଖ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଏକାଠି ଖେଳୁଥିଲେ, ଶିଶୁବୟସର ସମସ୍ତ ଖେଳରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ୱଳତାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଖେଳ, ଦୌଡ଼, ଲକ୍ଷ୍ୟଭେଦ, ଖାଇବା, ଚାରୁ ମାଟି ଟାଣିବା—ଏହି ସମସ୍ତ ଖେଳରେ ଭୀମସେନ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଦବାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଖେଳର ଆନନ୍ଦରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ମୁଣ୍ଡ ଧରି ଦେଖାଇଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ କରାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକମାତ୍ର ଭୀମ, ଶତେକ ବନ୍ଧୁକୁ ଏକାଠି ଦବାଇଦେଉଥିଲେ, ଏହା କୌଣସି କଷ୍ଟ ଥିଲା ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଟାଣି, ମାଟିରେ ଘସିଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଘୁଁଡି ଓ ମୁଣ୍ଡ ଚିରିଯାଉଥିଲା। ଏକ ସମୟରେ ସେ ଦଶଜଣ ପିଲାଙ୍କୁ ଏକାଠି ଝପଟି, ଜଳରେ ଡୁବାଇ ଧରି, ମୃତ ଭାବରେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଫଳ ଚିନିବାକୁ ଗଛ ଚଢ଼ିଲେ, ଭୀମ ଗଛକୁ ଝଟକା ଦେଲେ, ତାଳ ଫଳ ପଡ଼ିଲା, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଡାଳରୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ। କେହି ଭାଙ୍ଗିଥିବା ମୁଣ୍ଡ, କେହି ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଶୋଉଲ୍ଡର, କେହି କମର ଓ ମୁହଁ ଭାଙ୍ଗି ଭୀମସେନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲେ। କୁସ୍ତି, ଦୌଡ଼ କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଖେଳରେ, କୌଣସି ରାଜପୁତ୍ର ଭୀମକୁ ହରାଇପାରୁନଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଭୀମ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ଚିଳ୍ଲା ଚିଢ଼ା କରୁଥିଲେ, ଏହା ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ନୁହେଁ, ଶିଶୁସ୍ୱଭାବରୁ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୀମସେନଙ୍କ ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ମନରେ କୁଦୁର୍ମତା ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଚଳନ ଓ ଅନେକ ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, "ଏହି କୁନ୍ତିପୁତ୍ର ଭୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିବା ଦରକାର। ସେ ଏକାଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରେ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ଘୁମ ଦେଉଥିବାବେଳେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ପକେଇଦେବା, ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଧରି ରାଜ୍ୟ ଦାଖଲ କରିବା।" ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସବୁବେଳେ ଭୀମଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଲେ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚମତ୍କାର ଓ ଶୋଭାମୟ ପଣ୍ଡାଲ ତିଆରି କରାଗଲା, ଯେଉଁଠି ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା। ଏଠି ସେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାର ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରି। ଖେଳ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ଜାମା ପିନ୍ଧି, ଶୁଭ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଦିନ ଶେଷରେ, କ୍ରୀଡ଼ାରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସମସ୍ତେ ଆରାମ ଗୃହକୁ ଯାଇ ଶୋଇଲେ। ଭୀମ, ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଶୀତଳ ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରି ଶୋଇଗଲେ। ସେ ମୃତ ଭାବରେ ମାଟିରେ ଶୁଇଥିଲେ, ତେବେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଚୁପଚାପ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଭୀମକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୀମକୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପକେଇଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀମ ଜାଗି, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗି ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏହି ଦୁଷ୍କୃତି କିଏ କଲା ତାହା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୁନି ଘୁମ ଆସି, ସେ ସେଉଁଠି ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ରାତିର ଅର୍ଧ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବ ଜାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କୁନ୍ତିପୁତ୍ର ଭୀମକୁ ଦେଖି ନିରାଶ ହେଲେ। ପୁନି, ଭୀମ ଶୁଇଥିବାବେଳେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ତୀବ୍ର ଦନ୍ତ ଓ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଗସ୍ଥଳରେ କଟାଇଲେ। ସେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ବିଷ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଶରୀରରେ ଚିର ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଜାଗି, ଭୀମସେନ ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ସର୍ପକୁ ହାତରେ ଧରି ମାରିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ ଅସଫଳ ଚେଷ୍ଟା ପରେ, ଏକ ଦିନ ଦୁର୍ୟୋଧନ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ଶକୁନିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଭୋଜନରେ ଭୟଙ୍କର କାଳକୂଟ ବିଷ ମିଶାଇଦେଲେ।