ଏହି ଉତ୍ତମ ଘଟଣାବଳୀରେ, ମହାନ ସନ୍ତମାନେ ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ । ସେମାନେ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ଅତିଥିମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଭୀଷ୍ମ ମହାରାଜ୍ୟ କୁ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ଭାର ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୟସ୍କ ଏବଂ ଜଟା ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଋଷି, ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ମତ ଜାଣି, କହିଲେ— କୌରବ ରାଜବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ପାଣ୍ଡୁ ନାମକ ରାଜା, ଭୋଗବିଲାସ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରୁ ଚାଲିଗଲେ । ସେ ରାଜା ଆସ୍କେଟିକ ଜୀବନ ଗ୍ରହଣ କରି, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ନିୟମିତ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପତ୍ନୀ ସହିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ପୁରୁଷ ଅଳସ୍ୟ ବିନା ଦିନ କାଟୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ । ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ବସୁଥିବା ସେଇ ତପସ୍ବୀମାନେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ, ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ । ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ସନ୍ତାନ ବିନା ପୁଣ୍ୟ ଲୋକ ମିଳେନାହିଁ । ତେଣୁ, ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ତୁମେ ଓ ତୁମ ପତ୍ନୀମାନେ ଦେବତା ଭାବେ ପୂଜା କର । ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୁମକୁ ସନ୍ତାନ ଦେଇବେ ଓ ତୁମ ଋଣ ମୁକ୍ତି ହେବ । ଆମ ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛୁ, ଏମିତି ସନ୍ତାନ ତୁମ ପାଖରେ ଆସିବେ ।" ଏମିତି ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିଲେ । ଦିବ୍ୟ କାରଣରେ, ଧର୍ମ ନିଜେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ପରେ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ (ବାୟୁଦେବ) ଭୀମନାମକ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ । ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯିଏ ନିର୍ଭୀକ ଓ ଶୂରବୀର । ଏହି ପ୍ରବଳ ଧନୁର୍ଧର ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଏହି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏହି ଶୂରବୀର ଶତ୍ରୁ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିବେ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ ।" ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଜିତିବେ । ସେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କୌରବମାନେକୁ ହରାଇବେ; ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାଜସୂୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ । ମାଦ୍ରୀ ଯାହା ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଧନୁର୍ଧର, ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ—ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଦୁହେଁ ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ । ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବାବେଳେ, ପାଣ୍ଡୁବଂଶ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା । ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ । ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଆଚରଣ କରି, ସେ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କଲେ । ଏହିପରି ଦଶାରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଏକୋନେ ଦଶମୀ ତିଥିରେ ପିତୃଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ । ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଜାଣି, ମାଦ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନିଜ ପତିଙ୍କ ସହ ଲୋକାନ୍ତରେ ଯିବାପାଇଁ । ସେ, ପତିନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ । ତାଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମ ଯଥାଯଥ ହେବା ଉଚିତ । କୁନ୍ତୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ପାଉନ୍ତୁ—ଏହି ହେଉଛି ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ । ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଶରୀର ଓ ପୁତ୍ରମାନେ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାତା, ଶତ୍ରୁଦଳନୀ, ଯଥାଯଥ କ୍ରିୟା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଉନ୍ତୁ । ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଯିଏ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତୃଯଜ୍ଞ ପାଉନ୍ତୁ । ଏମିତି କହି, ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେଇ ତପସ୍ବୀମାନେ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ପୁନଃ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ । ଏହିପରି ସମୟରେ, ହେ ବିଦୁର, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ଭଳି ସମସ୍ତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କର । ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଗୋଧନ, ବସ୍ତ୍ର, ମଣି, ଓ ଧନ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଆବଶ୍ୟକ, ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲେ, ଦାନ କର । କୁନ୍ତୀ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ପାଉଛନ୍ତି, ମାଦ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ସେପରି ସମ୍ମାନିତ ହେଉନ୍ତୁ । ସେଉଁଠି ଏପରି ରକ୍ଷା କରାଯାଉ, ଯେଉଁଠି ବାୟୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ । ପାଣ୍ଡୁ, ନିର୍ମଳ ଓ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ, ଶୋକ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; କାରଣ, ତାଙ୍କୁ ଦେବପୁତ୍ର ସମାନ ପଞ୍ଚ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ । ବିଦୁର, "ଏମିତି ହେଉ," ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହ ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କଲେ । ସହରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନି ଆଣି, ଘୃତର ଗନ୍ଧରେ ଉତ୍ତପ୍ତ କଲେ । ପରେ, ବସନ୍ତ ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଶବ୍ୟାକୁ ଶୋଭିତ କରି, ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଢାକିଲେ । ଏହିପରି ମାଳା, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଧନସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ସ୍ନେହୀମାନେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ସେଇ ସିଂହପ୍ରତିମାନବ, ଭଲଭଳି ଶୋଭିତ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନରେ ରଖାଯାଇ, ମାଦ୍ରୀ ସହିତ ଭଲଭଳି ଢାକିଦିଆଗଲେ । ଧଳା ଛତା ଓ ଚାମର ଦେଇ, ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଲା । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶତଶତ ମଣି ଦେଇ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦାନ କରିଥିଲେ । ପରେ, କୌରବ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ଧଳା ଛତା, ବଡ଼ ଚାମର ଓ ଶୋଭାବନ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଆଣାଯାଇଥିଲା । ଏହିପରି ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ଯଥାଯଥ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ।