ଏକ ଦିନ, ଅନେକ ତପସ୍ବୀ ଓ ଋଷିମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରବେଶପାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଁଛୁ।” ସେମାନେ ସଂଗେ ସଂଗେ ରାଜସଭାକୁ ନେଯାଇଯିବା ପରେ, ନଗର ଜନତା ଏହି ହଜାର ହଜାର ତପସ୍ବୀ ଓ ଋଷିଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ, ଛୁଆଁମାନେ ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଏହି ତପସ୍ବୀମାନେ କୁ ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, କେହି କେହି ଯାନରେ ଚଢି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ବଣିକ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବଡ଼ ଭିଡ଼ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ କେହି ମଧ୍ୟ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେନି, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ଭୀଷ୍ମ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ରାଜର୍ଷି ପ୍ରଜ୍ଞାଚକ୍ଷୁ, ଓ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ରାଜମାତା ସତ୍ୟବତୀ, ମହିମାମୟୀ କୌଶଲ୍ୟା, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଓ ଗାନ୍ଧାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସରରେ ଆସିଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଆଦି ଶତାଧିକ ରାଜପୁତ୍ର, ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ବାହାରିଲେ। ସମସ୍ତ କୌରବ ଓ ପୂରୋହିତମାନେ ଏହି ମହାନ ଋଷିମାନେ କୁ ଦେଖି, ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ନଗର ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ମଧ୍ୟ ମାଥା ମାଟିକୁ ଲଗାଇ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ। ସେଉଁଠି ଏତେ ବଡ଼ ଭିଡ଼ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଏହି ମହାନ ତପସ୍ବୀମାନେ ଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ତାପରେ, ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ଓ ଦେହରେ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ବୟସ୍କ ତପସ୍ବୀ, ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ଙ୍କ ମତ ଜାଣି, କହିଲେ— “କୌରବ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ପାଣ୍ଡୁ ନାମକ ରାଜା, ଭୋଗବିଲାସ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି ତପସ୍ଯାରେ ଲିନ ହେଲେ, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ନିୟମିତ ତପସ୍ଯା କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ ସହ ଧର୍ମପଥରେ ଅଚଳ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଓ ତପସ୍ଯା ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ବୀମାନେ କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ବସୁଥିବା ସେମାନେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ତପସ୍ଯାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ ବାଧା ଦେଲେ। ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, ‘ହେ ରାଜନ୍, ସନ୍ତାନ ବିନା କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ପାଉନାହାନ୍ତି।’ ‘ତେଣୁ, ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ, ତୁମ୍ଭେ ଓ ତୁମ୍ଭର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେବତାରୂପେ ପୂଜା କର। ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସନ୍ତାନ ଦେବେ ଓ ତୁମ ଋଣ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଆମେ ତପସ୍ଯା ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏମିତି ସନ୍ତାନ ଦେଖୁଛୁ।’ ପାଣ୍ଡୁ ଆମ ବଚନ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ କୁ ପୂଜା କଲେ; ଉପବାସ ଓ ନିୟମ ଅନୁସରି ଦିବ୍ୟ କାରଣରେ—ଧର୍ମ ନିଜେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିପରି, ମାତରିଶ୍ୱାନ ତାଙ୍କୁ ଭୀମ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଦେଲେ; ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରାକ୍ରମୀ ଅର୍ଜୁନ ଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମ ନେଲେବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୋର କୃପାରେ ଏହି ପୁତ୍ର ହୋଇଛି, ଏହିଁ ସତ୍ୟପରାକ୍ରମୀ। ସେ ଅଜୟ ଶତ୍ରୁ ଓ ଦେବତାମାନେ କୁ ମଧ୍ୟ ଅଜିତ କରିପାରିବ; ତାଙ୍କର ଯଶ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ।’ ‘ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ କୁ ଜିତିବେ। ସେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ କୌରବମାନେ କୁ ହରାଇବେ; ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାଜସୂୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରହିବେ।’ ‘ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ଯେଉଁମାନେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଏହି ଦୁଇ ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ। ଏହିପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁ ପରିବାର ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ବଂଶ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।’ ‘ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଙ୍କ ଜନ୍ମ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ଦେଖି, ତୁମେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ପାଉ। ଧର୍ମପଥରେ ଅଟୁଟ ରହି ସେ ସନ୍ତାନ ପାଇଲେ; ପାଣ୍ଡୁ ଏକୋନେ ଶତ ଦିନରେ ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ବୋଲି ଜାଣି, ମାଦ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପଛରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କ ଓ ସେଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ କ୍ରିୟା ଯଥାଯଥ କରାଯାଉ। ‘ଶରଣାଗତ କୁନ୍ତୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦିଅ, ଏହି ହେଉଛି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ। ଏଠି ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଦେହ ଓ ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ, ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କର। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଶେଷ ହେଲେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞ ଓ କୁରୁବଂଶର ଶିରୋମଣି, ପିତୃ ତର୍ପଣ ଦିଅ।" ଏପରି ତପସ୍ବୀମାନେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଙ୍କୁ ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ତପସ୍ବୀମାନେ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତପସ୍ବୀମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦେଖି, ଏବଂ ତାପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏବେ, ହେ ବିଦୁର, ରାଜାଙ୍କ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କର, ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର। ଏହି ଅବସରରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କର ଗୋଧନ, ବସ୍ତ୍ର, ରତ୍ନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧନ ଯେଉଁଁଠି ଯେଉଁଁଠି ଚାହେଁ, ଯେଉଁଁଠି ଯେଉଁଁଠି ଚାହେଁ, ଦାନ କର।