ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ମହାପୁନ୍ୟଶୀଳୀ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଅନେକ ଋଷି ଓ ଚାରଣମାନେ ମିଶି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉଚିତ କ୍ରିୟା କରିଦେଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ଦେଖି, ଦେବତା ସମ ମହାନ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମିଳି ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ରାଜ୍ୟସମ୍ପତ୍ତି ଛାଡି, ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ନବଜାତ ପୁଅମାନେ ଓ ଜନନୀମାନେ ଆମ ପାଖରେ ରଖି, ଏହି ଲୋକ ଛାଡି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଦେହ, ଜନନୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ନେଇ ଚଳିବା ଆମର ପବିତ୍ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।” ଏପରି ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ସେଇ ଦେବତା ସମ ମହାନ ଋଷିମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ନାଗସହ୍ୱୟା ନାମକ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।” ଏପରି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଋଷି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ଓ ପୁଅମାନେ ଏକାଠି ଚଳିଗଲେ। ସେଇ କୁନ୍ତୀ, ଯିଏ ଗର୍ବରେ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, ଏବେ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଚଳିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠି ସେଉଁଠି ଏହାକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ମନେ ହେଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେଇ ପ୍ରଶସ୍ତିଶାଳି କୁନ୍ତୀ କୁରୁ ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚି, ବର୍ଦ୍ଧମାନା ସହର ଦ୍ୱାରପାଖକୁ ଆସିଲେ। ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାରାଜଙ୍କୁ ଆମ ଆଗମନ ଘୋଷଣା କର।” ସେମାନେ ଏକଥା ସୁନି, ରାଜସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ହଜାର-ହଜାର ତପସ୍ୱୀ ଓ ଋଷିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନାଗପୁରବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ, ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ, ବାଳକମାନେ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନେଇ, ତପସ୍ୱୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ନାରୀମାନେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଏକାଠି ଗାଡିରେ ଚଢି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ। ବ୍ୟାପାରୀ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୀଡରେ ଥିଲେ; କେହି ଅନ୍ୟରେ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମ ଭାବରେ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଭୀଷ୍ମ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ରାଜା ଋଷି ପ୍ରଜ୍ଞାଚକ୍ଷୁ, ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦୁର, ରାଜମାତା ସତ୍ୟବତୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୌଶଲ୍ୟା, ରାଜମହିଳାମାନେ ଓ ଗାନ୍ଧାରୀ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶୋଭା ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୁଭିତ, ଶତାଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ବାହାରିଲେ। ଏହି ମହାନ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୌରବ, ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଶିର ନମାଇ ବନ୍ଦନା କଲେ ଓ ପାଖରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କରି, ପାଖରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ବଡ଼ ଭୀଡକୁ ଚିହ୍ନି, ଉଚିତ ଭାବରେ ପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ରାଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ମହାନ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ସେଉଁଠାରେ ବୟସ୍କ ଏକ ତପସ୍ୱୀ, ଜଟା ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ମତ ନେଇ, କହିଲେ: “ଏହି କୌରବ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ପାଣ୍ଡୁ ନାମକ ରାଜା, ଶତଶୃଙ୍ଗ ଛାଡି ଭୋଗବିଲାସ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ସେ ଉପଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି, ତପସ୍ୱୀ ହୋଇ, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ନିୟମିତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ରାଜା ଅଳସ୍ୟ ବିନା ସମୟ କାଟିଲେ; ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗର ତପସ୍ୱୀମାନେ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିବାରଣ କଲେ। ସେ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ଯିବା ବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ: ‘ହେ ରାଜନ୍, ସନ୍ତାନ ବିନା କେହି ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିପାରେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ଦେବତା ଭାବେ ପୂଜା କର। ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତୁମକୁ ପୁଅ ଦେବେ; ଏହିପରି ସନ୍ତାନ ଆସିବାକୁ ଆମେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛୁ।’ ଏହା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ନିୟମ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟା ପାଳନ କରି, ଦିବ୍ୟ କାରଣରେ—ଧର୍ମ ନିଜେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ରୂପେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ (ବାୟୁଦେବ) ତାଙ୍କୁ ବଳଶାଳୀ ଭୀମ ଦେଲେ; ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେଲେ, ଯିଏ ତ୍ରୁତିହୀନ ପରାକ୍ରମୀ। ଏହି ବୀର ଧନୁର୍ଧର ଜନ୍ମ ନେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ: ‘ମୋ ଦୟାରେ ଏହି ପୁଅ ଜନ୍ମିଛି, ଏହି ପରାକ୍ରମୀ କୁନ୍ତୀ। ସେ ଅଜୟ ଶତ୍ରୁ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିବେ; ତାଙ୍କ ବୀରତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବ।’ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ବଳରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ; ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଜୟ କରିବେ। ସେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ କୌରବମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇବେ; ଏହି ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପରାକ୍ରମରେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ସଦା ହେବ। ମାଦ୍ରୀ ଜନ୍ମାଦିତ ଦୁଇ ଶୂର ଧନୁର୍ଧର—ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ—ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ। ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁ ବନରେ ରହି, ପାଣ୍ଡୁବଂଶ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ଜନ୍ମ, ବୃଦ୍ଧି, ଓ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ଦେଖି, ତୁମେ ସଦା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିବ।