ମହାରାଜ, ମାଦ୍ରଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ମାଦ୍ରୀ ଏହିପରି କଥା କହି ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ ମାତା କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ ପୁଏଙ୍କୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଦେଲେ। ସେ ପରେ ମହାପୁରୁଷ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଦୁଇ ପୁଏଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ତା’ପରେ ମାଦ୍ରୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, “କୁନ୍ତୀ ହେଲେ ତୁମର ମାଆ, ମୁଁ ତୁମର ଧାତ୍ରୀ, ତୁମ ପିତା ପାଣ୍ଡୁ ଏବେ ନାହାନ୍ତି। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ହେଉଛନ୍ତି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେ ସବୁ ସମୟରେ ଚାରିଜଣ ଭାଇମାନଙ୍କ ପିତା ସମାନ। ତୁମେ ମାନ୍ୟ ବୟସ୍କ ଓ ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସେବା କର, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ଏପରି ଲୋକମାନେ କେବେ ନାଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପରାଜିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଥିରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କର।" ଏପରି କହି, ମାଦ୍ରୀ ପୁନିପୁନି ଋଷିମାନେ ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ପୃଥାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ମହାନ ଋଷିମାନେଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଛି, ତାହା ଅକାରଣ କ୍ଷୟ ନ ହେଉ। ହେ ବୃଷ୍ଣିକୁଳଜା କୁନ୍ତୀ, ତୁମ ଭଳି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ନାହିଁ। ତୁମର ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଉପବାସ, ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ବିଭୂତି ଅପୂର୍ବ। ତୁମେ ତୁମ ପଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ତାଙ୍କ ଅପାର ବଳ ଅଛି, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଣାମ ଦେଇଛି। ତୁମେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ନିଜ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଭୂଷିତା। ମୁଁ ତୁମର ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛି। ତୁମ ଦୟାରେ ମୋତେ ଧର୍ମ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳୁ। ଏଠାରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କର, କ୍ଷୁଦ୍ରତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ଏପରି ମାଦ୍ରୀ କହିବା ପରେ, ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, କୁନ୍ତୀ କଣ୍ଠ ଭାସି କହିଲେ, "ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି, ଧନ୍ୟ ହେଉ। ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଆଜି ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଦେବଲୋକରେ ଯାଉ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।" ଏହିପରେ ପୁରୋହିତ, ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି କରିବା ପାଇଁ ସୁନା, ଘୃତ, ତିଳ, ଦହି, ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ନେଲେ। ଜଳପାତ୍ର, କୁଲାଡ଼ି, ଏବଂ ତାପସମାନେ ଆଣି, ଯଥାବିଧି ଅଗ୍ନି ପ୍ରବେଶ କରି, ସବୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। କଶ୍ୟପ ଋଷି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୁରୋହିତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦାହ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଅତିଭାରିତ ହୋଇ, ଅଶ୍ରୁ ତଳି ପଡ଼ିଗଲେ। ଋଷିମାନେ, ପୁଅମାନେ ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଏହି ଧର୍ମପତ୍ନୀ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି ଚିତାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ମହାନ୍ୟା ମାଦ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ପରେ ଦ୍ରୁତ ଚିତାରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଅକ୍ଷତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପୁରୋହିତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ତିର୍ଥ କରିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ର ତାପସ, ଋଷି, ଚାରଣମାନେ ଯଥାବିଧି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବସମାନ ମହାନ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ପାଣ୍ଡୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏଠାରେ ତାପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଜନନୀମାନେ ଆମକୁ ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏବେ ଆମେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶରୀର, ଜନନୀମାନେ ଓ ରାଜ୍ୟକୁ ନେଇବା ଉଚିତ, ଏହି ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।” ଏହିପରି ଆଲୋଚନା କରି, ଦେବସମାନ ମହାନ ଋଷିମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ନାଗସହ୍ବୟ ନାମକ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେବା ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ତାପସମାନେ ଶରୀରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ସନ୍ତାନମାନେ ଭଳି ସୁଖୀ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା କରିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅତି ଛୋଟ ଲାଗିଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାନ୍ୟା ନାରୀ କୁରୁଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚି, ବର୍ଦ୍ଧମାନା ନଗର ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାପସମାନେ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାରାଜଙ୍କୁ ଆମ ଆଗମନ ସୂଚନା ଦିଅ।” ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଗଲେ ଏବଂ ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହଜାର ହଜାର ତାପସ ଓ ଋଷିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନାଗପୁର ନିବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ ସବୁ ନଗରବାସୀ, ସନ୍ତାନମାନେ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ତାପସମାନେ ଦେଖିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ନାରୀମାନେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରଥରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ। ବ୍ୟବସାୟୀ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଭିଡ଼ ହେଲେ; କେହି ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଭୀଷ୍ମ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ପ୍ରାଜ୍ଞଚକ୍ଷୁ ରାଜରିଷି, ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦୁର, ରାଜମାତା ସତ୍ୟବତୀ, କୌଶଳ୍ୟା, ରାଜମହିଳାମାନେ ଓ ଗାନ୍ଧାରୀ ମଧ୍ୟ ବାହାରିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶତାଧିକ ଶ୍ରୀଙ୍ଗାରିତ ଅଳଙ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଲେ। ଏହି ମହାନ ତାପସମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବସିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନିକଟରେ ବସିଲେ।