ଭୀମସେନଙ୍କ ବୟସ୍ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ଥିଲା, ବିଭାତ୍ସୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବୟସ୍ ଚଉଦ ଥିଲା, ଏବଂ ଦୁଇ ଜଣ ଜୁମ୍ଲା ଭାଇମାନେ ତେର ବର୍ଷ ବୟସ୍ ରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ତେର ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ। ଲକ୍ଷାଗୃହରେ ଛଅ ମାସ ରହିବା ପରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏକଚକ୍ରାରେ ଛଅ ମାସ ଓ ପଞ୍ଚାଳର ଏକ ଗୃହରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ତା'ପରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଏକୋଇଶି ବର୍ଷ ରହିଲେ। ପଛରେ, ଜୁଆରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ସେମାନେ ବାର ଓ ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସ କଲେ। ପୃଥିବୀରେ ଛତିଶ ବର୍ଷ ଧରି ସମୁଦ୍ର ସୀମାବଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟର ଭୋଗ କରି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ସହିତ ଛଅ ମାସ ଅନ୍ତେ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କୁ ସିଂହାସନରେ ବସାଇ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆୟୁ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ବର୍ଷ ହେଲା। କେଶବ, ଅର୍ଜୁନଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼ ଥିଲେ। ଶଙ୍କର୍ଷଣ, କୃଷ୍ଣଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼ ଥିଲେ। ପାଞ୍ଡୁ, ପଞ୍ଚମ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଜଣ ରାଣୀଙ୍କ ସହିତ ମହାର୍ଷି କଶ୍ୟପଙ୍କ ସାଥିରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ବସନ୍ତ ଋତୁର ମଧୁ ଓ ମାଧବ ମାସରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ପାଞ୍ଡୁଙ୍କ ଉଦ୍ଧତ ବନବାସର ଚୌଦ ଦିନ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପାର୍ଥ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେହି ଶୁଭ ଉତ୍ତରାଫଳ୍ଗୁଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ କୁନ୍ତୀ, ପରିବାର ପୁରୋହିତ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ପକାଇ ଦେବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଜାଗୃତିର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାଞ୍ଡୁ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଭରସା କରି, ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, ମଧୁ ଓ ମାଧବ ଋତୁର ମଲୟ ପବନରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହିତ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବନ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା। ସେଠାରେ ପଳାଶ, ତିଳକ, ଆମ୍ବ, ଚମ୍ପକ, ପାରିଭଦ୍ର ଓ ଅନେକ ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଗଛ ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପୋଖରୀ ଓ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ ସେହି ବନ ପାଞ୍ଡୁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ସେଠାରେ, ଦେବତା ସମାନ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ମାଦ୍ରୀ ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଏକାକି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯୁବତୀ ଓ ହ୍ଲାଦିନୀ ଦେଖି, ସେହି ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ପାଞ୍ଡୁଙ୍କ ମନରେ ଅତିବୃତ୍ତ କାମ ଜ୍ୱାଳା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ସେହି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ଲୋଟସ ନୟନ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ଏହିଭଳି, ଅଷ୍ଟାଦଶ ବର୍ଷରେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ, ପାଞ୍ଡୁ ମନ ହରାଇ, ଶୋଭାପ୍ରଦ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିଲେ, ଯଦିଓ ରାଣୀ ଏହାର ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଶାପକୁ ଭୁଲିଗଲେ, ଏବଂ ମାଦ୍ରୀ ସହିତ ମିଳନ କଲେ। ଭାଗ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଶାପର ଭୟକୁ ଅବହେଳା କଲେ ଏବଂ ଜୀବନର ଶେଷ ପଥକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ଚେତନା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଭାଗ୍ୟ ଓ କାମନା ଅଧିକାର କରିଥିଲା, ତେଣୁ ତିନିଏ ଅନ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ଏଭଳି ପାଞ୍ଡୁ, ଧର୍ମାତ୍ମା, ତାଙ୍କ ରାଣୀ ମାଦ୍ରୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଓ କାଳର ନିୟମରେ ବନ୍ଧିଗଲେ। ତା'ପରେ ମାଦ୍ରୀ, ମୃତ ରାଜାଙ୍କୁ ବାହୁଡିଏ ଧରି, ଗଭୀର ଶୋକରେ ପୁନି ପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। ଏହା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଏବଂ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ସହିତ, ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାଦ୍ରୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏଠାରୁ ଏକା ଯାଅ, ପିଲାମାନେ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ ପିଲାମାନେକୁ ଏଠାରେ ରଖି, "ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହେଲି!" ବୋଲି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଚାଲିଗଲେ। ପାଞ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଶୋକରେ ଅନ୍ତଃକରଣକୁ ହାରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କଲେ। "ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲି, ଏ ଧୃତିମାନ୍ ବୀର, ତୁମେ କିପରି ଶାପକୁ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଏହି ଅପରାଧ କଲା?" କୁନ୍ତୀ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଉପାଳମ୍ଭ କଲେ, "ମାଦ୍ରୀ, ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା, କିପରି ଏକାକି ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟପଥରେ ଆଣିଲା?" "ସେ ଅସୁସ୍ଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଏକାକି ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ମନରେ କିପରି ଆନନ୍ଦ ଆସିଲା?" "ହେ ବାହ୍ଳିକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ଧନ୍ୟ ଓ ମୁଁଠାରୁ ଅଧିକ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳି, କାରଣ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିପାରିଲ। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କରିଥିଲି, ତଥାପି ଭାଗ୍ୟର ଚାଲରେ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଅବଶ ହେଲା।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ ଶୋକର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ମୂଳ କଟା ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାଦ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଛାନାରେ ଶୋଭିତ କରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ। "ଏ ମହିଳା, ଆସ," ବୋଲି ମାଦ୍ରୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। କୁନ୍ତୀ ଉଠି ରାଜାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପାଞ୍ଡୁଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ରକ୍ତଚନ୍ଦନରେ ଅନୁଲିପ୍ତ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୁହଁରେ ହସ ଜଗାଇଥିବା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ସେ କଥା କହୁଛନ୍ତି। ଏହିଭଳି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡିଏ ଧରି, ଅନ୍ଧ ହୋଇ ବିଲାପ କଲେ; ଏବଂ ମାଦ୍ରୀ ମଧ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କୁ ବାହୁଡିଏ ଧରି କାନ୍ଦିଲେ।