ଗୁରୁଦେବଙ୍କର କୃପାରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିପୁଣତା ଅर्जନ କଲେ। ଭୀମ ଗଦାରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବେଣୁରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ସାହସରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳରେ ନିପୁଣ ହେଲେ। ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଶିଖରକୁ ଅଭିଗମନ କଲେ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, "ଏହିଏ ମୋ ସମାନ," ବୋଲି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବେଣୁ, ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଦେଲେ। ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଖଜୁରୀ ଗଛ ଦେଖିବା ଦରିକର ଧନୁଷ, ରଜତ ଶର, ଚିରା, ଓ ଶକୁନପଙ୍ଖ ଶୋଭିତ ଇସ୍ପାତ ଶର ଦେଲେ। ଏହି ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପାଇ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ତିନି ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ପାର୍ଥକୁ ଅନେକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଅଧିକାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଦେଖି ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାଖରେ ତୁଚ୍ଛ ବୋଧ କଲେ। ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ଅନ୍ତରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଣ୍ଡବ ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ଶିକ୍ଷା ନେଇ ଏକ ପରେ ଏକ ଆଗେଇଯାଇଲେ। ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୁରୁବଂଶ ବଢ଼ାଇବା ଶତ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଜଳରେ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ବଢ଼ିଉଠିଲେ। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ପାଣ୍ଡବମାନେ କେଉଁ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କେତେ ଆୟୁ ଦେଇଥିଲେ? ଏହି କଥା ଶୁଣ, ହେ କୁରୁବଂଶର ଶୋଭା! ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଷୋଳ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ। ଭୀମସେନ ପନ୍ଦର ବର୍ଷରେ, ଅର୍ଜୁନ ଚଉଦ ବର୍ଷରେ, ଓ ଜୁମଲା ଦୁଇ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହ ତେର ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ହେଲା। ଲାକ୍ଷାଗୃହରେ ଛଅ ମାସ ରହିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ ଏକଚକ୍ରାରେ ଛଅ ମାସ, ପଞ୍ଚାଳ ଗୃହରେ ଏକ ବର୍ଷ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହିଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଏକୋଇଶି ବର୍ଷ ରହିଲେ। ତାହା ପରେ ଜୁଆରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ବାର ଓ ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସ କଲେ। ସମୁଦ୍ରପାରିବା ଭୂମିରେ ଛତ୍ରଚ୍ଛାୟା ଭୋଗ କରି, ଛତ୍ରିଶି ବର୍ଷ ପ୍ରଥିବୀ ଶାସନ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ମହାପୁରୁଷ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଭକ୍ତି କଲେ। ପରେ ପରିକ୍ଷିତ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ କରି, ଛଅ ମାସରେ ନିଜ ନିୟତ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏଭଳି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆୟୁ ଥିଲା ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ବର୍ଷ। କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼, ଓ ବଳରାମ, କୃଷ୍ଣଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼। ପାଣ୍ଡୁ, ପଞ୍ଚମ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଦୁଇ ରାଣୀ ଓ ମୁନି କଶ୍ୟପଙ୍କ ସହ ପାହାଡ଼ରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ବସନ୍ତର ମଧୁ ଓ ମାଧବ ଋତୁରେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷର ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ, ଉତ୍ତରାଫାଲ୍ଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦିନରେ, କୁନ୍ତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ପୂରୋହିତଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଭୁଲିଗଲେ। ସେଉଁବେଳେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ନିଜ ପାଞ୍ଚ ସୁନ୍ଦର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏକ ଦିନ, ମଧୁ ଓ ମାଧବ ଋତୁର ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାଜା ନିଜ ରାଣୀ ସହ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ମନୋହର ଅଞ୍ଚଳରେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଳାଶ, ତିଳକ, ଆମ୍ବ, ଚମ୍ପକ, ପାରିଭଦ୍ର ଓ ଅନେକ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଭର୍ତ୍ତି ଗଛ ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପୋଖରୀ ଓ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ ସେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ଏହିପରି ଦେବତା ସଦୃଶ ହସ୍ତାକ୍ଷେପରେ ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ମାଦ୍ରୀ ଏକା ତାଙ୍କ ପଛେ ଚାଲିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଓ ହ୍ରସ୍ୱବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଯୁବତୀ ଓ ଏକା ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଅଚାନକ ଅଗ୍ନି ପରି କାମନା ଉପଜିଲା। ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି, ରାଜା ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ନିଜକୁ ବିଶ୍ରମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି, ଅଠାର ତମ ବର୍ଷର ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡୁ, ମନ ଅବଶ ହୋଇ, ଶୋଭିତ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ଭୋଗ ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ସେଠି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଧରିଲେ, ଯଦ୍ୟପି ରାଣୀ ପ୍ରତିବାଦ କରି ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଶାପକୁ ଭୁଲି, ମାଦ୍ରୀ ସହ ସମ୍ଭୋଗ କଲେ। ଭାଗ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ଶାପଭୟ ଅବହେଳା କରି, ନିଜ ଜୀବନର ଶେଷକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ମନ କାମନାରେ ଅବଶ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ଧୀରଜ ହରାଇଲେ। ଏଭଳି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, କାଳ ନିୟମରେ ବିଧିବଧ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ମାଦ୍ରୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବଳିଆ ଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ ସହ ଏଠାରେ ଆସି, ରାଜାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ, ଦୁଃଖିତ ମାଦ୍ରୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏଠାରୁ ଯାଅ, ଶିଶୁମାନେ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ।" କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶିଶୁମାନେ ରଖି, "ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହେଲି!" ବୋଲି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଚାଲିଗଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଶୋକରେ ଅବସ୍ଥିର ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖରେ ବିଲାପ କଲେ: "ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଲି, ହେ ଧୃତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଶାପ ଜାଣି ମଧ୍ୟ କିପରି ଏହି ଅପରାଧ କଲେ, ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ରହି?