ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସମସ୍ତେ କହିଲେ, “ପରିବାର ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଅ।” ବସୁଦେବ ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ପାଣ୍ଡବ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ମୟୂର ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେବକ ଓ ପରିଚାରକ ମାନେ ପାଇଁ ବି ଆଣିଦେଲେ। ଏହା ସହିତ ଗାଈ, ସୁନା, ଚାଁଦି ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ। ଏ ସମସ୍ତ ଉପହାର ନେଇ, ପୁରୋହିତ କାଶ୍ୟପ ଯାତ୍ରା କଲେ। କାଶ୍ୟପ ପୁରୋହିତ ଆସିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଓ ପୂଜା କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ଖୁସି ହୋଇ ବସୁଦେବଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ କ୍ରିୟା କଲେ। କାଶ୍ୟପ ପୁରୋହିତ ଗର୍ଭାଧାନ ରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୁଣ୍ଡନ, ଉପନୟନ ଓ ଦୀକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କ୍ରମ କରାଇଲେ। ମୁଣ୍ଡନ ଓ ଉପନୟନ ହେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ନିପୁଣ ହେଲେ। ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶୁକ୍ର, ଯିଏ ସମୁଦ୍ରରେ ବିବର୍ତ୍ତିତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ। ସେ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ରେ ସେ ମୂଳ, ଶାକ ଓ ଫଳ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପକରଣ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆହୁରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ସେମାନେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ହେଲେ; ଭୀମ ଗଦାରେ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୃଶ୍ଚିକରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ସୈନିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ; ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଶିଖରକୁ ପହଁଚିଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, “ସେ ମୋ ସମାନ,” ବୋଲି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବୃଶ୍ଚିକ, ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଦେଲେ। ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମନ୍ଦିରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଚମକୁଥିବା ଖଡ଼ ଧନୁଷ୍ୟ, ବାଣ, ରେଜର ଓ ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ଆୟରନ ଶଳ୍ୟ ଦେଲେ। ସେ ଖୁସି ହୋଇ ପାର୍ଥକୁ ବିଶାଳ ନାଗ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇ ପରେ, ବାସବପୁତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାଖରେ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏଭଳି, ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏକ ଏକ କରି, ପାର୍ଥମାନେ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେହି ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଓ କୁରୁବଂଶର ଶତ ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଜଳରେ ପଦ୍ମ ଭଳି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ପାଣ୍ଡବମାନେ କେତେ ବୟସ୍ରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଁଚିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କେତେ ଆୟୁ ଦେଇଥିଲେ? ଏବେ ଶୁଣ, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ—ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଛଉଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ। ଭୀମସେନ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ, ଅର୍ଜୁନ ଚୌଦ ଓ ଯମ ଦୁଇ ଜଣ ତେର ବର୍ଷ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ତେର ବର୍ଷ ବସିଲେ; ଲାକ୍ଷାଗୃହରେ ଛଅ ମାସ ରହି, ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏକଚକ୍ରାରେ ଛଅ ମାସ ଓ ପଞ୍ଚାଳ ଗୃହରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଲେ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଏକୋଇଶି ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କଲେ। ପରେ, ଜୁଆରେ ହାରି, ବାର ଓ ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ସୀମାବଦ୍ଧ ପୃଥିବୀର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି ଛତିଶ ବର୍ଷ ପରେ, ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶରଣ କରି ଛଅ ମାସରେ—ପରିକ୍ଷିତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଭଳି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆୟୁ ଥିଲା ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ବର୍ଷ। କେଶବ ଅର୍ଜୁନଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼; ସଂକର୍ଷଣ କୃଷ୍ଣଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼। ପଞ୍ଚମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ପାଣ୍ଡୁ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଜଣ ରାଣୀ ଓ କାଶ୍ୟପ ଋଷି ସହ ମିଶି, ପାହାଡ଼ରେ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବସନ୍ତ ଋତୁ ମଧୁ ଓ ମାଧବରେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ଏହି ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ପାହାଡ଼ରେ ଦେଖିଲେ। ଯେ ତିଥିରେ ପାର୍ଥ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେହି ଉତ୍ତରଫଳ୍ଗୁଣୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚଳିଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ, କୁନ୍ତୀ ପୁରୋହିତ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ପକାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଚେତନା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ଅପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ନିଜ ପାଞ୍ଚ ସୁନ୍ଦର ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ଏକ ଦିନ, ମଧୁ ଓ ମାଧବର ଫୁଲିଥିବା ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହ ଏକ ମନୋହର ଅଞ୍ଚଳରେ ବନ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ପଳାଶ, ତିଳକ, ଆମ୍ବ, ଚମ୍ପକ, ପାରିଭଦ୍ର ଓ ଅନେକ ବୃକ୍ଷ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପୋଖରୀ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ସେହି ବନ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ସେଠି, ଦେବତା ସମାନ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରୁଥିବା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ, ମାଦ୍ରୀ ଏକା ଓ ଶୋଭାୟମାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କୁ ଯୁବତୀ ଓ ହ୍ରସ୍ୱବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ସେଠି ନିଜେ ଏକା ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମନରେ ଅପୂର୍ବ କାମନା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଏକା ଓ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏଭଳି, ଅଷ୍ଟାଦଶ ବର୍ଷରେ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ମନରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ଶୋଭାୟମାନ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସଂଗମ ପାଇଁ ଡାକିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିଲେ, ରାଣୀ ଯଥାଶକ୍ତି ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।