ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ବିଶ୍ରୁତ ଓ କୁରୁ ବଂଶକୁ ମହାନ କଲେ। ସେମାନେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସିଂହ ପରି ଗର୍ବିତ, ସିଂହ ଚାଳି ଚଳିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ସିଂହ ଗଳା ନିବା ଏହି ପୁଅମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବଢିଉଠିଲେ। ପବିତ୍ର ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ରେ ସେମାନେ ବଢିଉଠିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରୁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଖବର ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ଶାପକୁ ଭୟ କରି, ଶତଶୃଙ୍ଗକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ମୁନିମାନେ ସହିତ ତପସ୍ୟା କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। ମୂଳ, ଶାକ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରି, ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲୀନ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ବହୁତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରହିଲା। ସେମାନେ କହୁଥିଲେ, "କେବେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ଶୁଣିବୁ?" ଏପରି ଆଲୋଚନା ହେଉଥିବାବେଳେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଆଗମନର ଖବର ଆସିଲା। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନ କରି, ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ କେବେ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭାବ ଭୋଗିନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି, କହିଲେ, "କୁଳପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତୁ।" ବସୁଦେବ ସହମତି ଦେଇ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ବହୁତ ବସ୍ତ୍ର, ମୟୂରପଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ପୋଶାକ, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସେବକ-ସେବିକା, ଗାଈ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ନେଇ ପୁରୋହିତ କାଶ୍ୟପ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୋହିତ ପହଞ୍ଚିଲେ ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧିରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ଆନନ୍ଦରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। କାଶ୍ୟପ ବିଧିବତ୍ ସଂସ୍କାର, ଗର୍ଭାଧାନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମୁଣ୍ଡନ, ଉପନୟନ ଓ ଦୀକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କଲେ। ମୁଣ୍ଡନ ଓ ଉପନୟନ ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଥିଲେ ଶୁକ୍ର, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ। ସେ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ସେ ତପସ୍ୟା କରି, ମୂଳ, ଶାକ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଓ ଉପକରଣରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ; ଭୀମ ଗଦାରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୃଶୁଣ୍ଡୀରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ତଳଵାର ଓ ଢାଳରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଅर्जନ କଲେ। ଶୁକ୍ର କହିଲେ, "ସେ ମୋ ସମାନ," ଏହି ଅନୁମତି ଦେଇ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବୃଶୁଣ୍ଡୀ, ତଳଵାର ଓ ବାଣ ଦେଲେ। ଆତ୍ମନିଗ୍ରହୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକ ଖଜୁରି ଗଛ ପରି ଉଚ୍ଚ ଧନୁଷ୍ୟ, ଚମକୁଥିବା ତୀର, କ୍ଷୁର, ଓ ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖ ଶୋଭିତ ଆୟରନ ତୀର ଦେଲେ। ସେ ପର୍ଥାଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାଗ ସମାନ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରନନ୍ଦନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜା ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଧ ହେଲେ। ଏଭଳି, ପ୍ରତିବର୍ଷ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପାଣ୍ଡବ ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ଏକ ପରେ ଏକ ବଢ଼ିଉଠିଲେ। ସେମାନେ ଓ ଶତ କୁରୁବଂଶୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଜଳରେ ପଦ୍ମ ପରି ବଢ଼ିଉଠିଲେ। ଏଉଁଥିରେ, ତୁମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କେତେ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ କେତେ ଥିଲା। ଏହା ଶୁଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଷୋଳ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ; ଭୀମ ପନ୍ଦର, ଅର୍ଜୁନ ଚଉଦ, ଓ ଯମ-ନକୁଲ ତେର ବର୍ଷ ବୟସରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ସହ ତେର ବର୍ଷ ରହିଲେ; ଲକ୍ଷାଗୃହରେ ଛଅ ମାସ ପରେ ଘଟୋତ୍କଚ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏକଚକ୍ରାରେ ଛଅ ମାସ, ପଞ୍ଚାଳ ଗୃହରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଲେ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ସହ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଏକୋଇଶ ବର୍ଷ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ପଛରେ ଜୁଆରେ ହାରି, ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଏକ ବର୍ଷ ଅଜ୍ଞାତବାସ କଲେ। ସମୁଦ୍ରପରିସୀମିତ ପୃଥିବୀରେ ଛଅତିସ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ଷଢ଼ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହେଲେ। ପରିକ୍ଷିତ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ନିଜ ନିୟତ ମାର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଥିଲା ଏକଶଅଟି ବର୍ଷ। କେଶବ, ଅର୍ଜୁନଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼; ସଂକର୍ଷଣ, କୃଷ୍ଣଠାରୁ ତିନି ମାସ ବଡ଼। ପଞ୍ଚମ ଏବଂ ଅତିଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ଦୁଇ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ମୁନି କାଶ୍ୟପ ସହ ପାହାଡ଼ରେ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବସନ୍ତ ଋତୁର ମଧୁ ଓ ମାଧବ ମାସ ଆସିଲା, ଓ ଜ୍ଞାନୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦେଶନିକାଳର ଚୌଦ ମସିହା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଯେଉଁ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପାର୍ଥା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେହି ଉତ୍ତରାଫଲ୍ଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ରର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିଲା।