ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ — ଏହି ନାମକରଣ ସେମାନେ ଭକ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହ କଲେ। କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି ନାମ ଦିଆଯାଇଲା: ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମଧ୍ୟମ ପୁଅଙ୍କୁ ଭୀମସେନ ଓ ତୃତୀୟକୁ ଅର୍ଜୁନ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନାମ ଦେଲେ — ବଡ଼ ପୁଅକୁ ନକୁଳ ଓ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ସହଦେବ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅମାନେ ଏକ ଅବଧିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସର ଭିନ୍ନତା ରହିଛି ବୋଲି ଦିଖିଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭା, ଓ ଦୈବତ୍ୱ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ; ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅମାନେ ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଋଷିମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଋଷିମାନଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଏବେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପୁଣି ଆଗ୍ରହ କଲେ। ପ୍ରିଥା, ରାଜାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ: "ମୋତେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଦେବତା ପାଇଁ ଏକବାର ଉପଯୋଗ କରିବାକୁ କହିଥିଲେ; ଏଭଳି ମୋତେ ବଞ୍ଚିତ କରାଯାଇଛି। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବତା ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଫଳ ମିଳିବ। ଏହି ଯତେ, ଆଉ ମୋତେ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦିଅନି; ଏହି ମୋର ଦାୟା ହେଉ।" ଏପରି, ଦେବମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ କୁରୁ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ମନ୍ଦିର ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭାପ୍ରଦ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ସେମାନେ ସିଂହ ପରି ଗର୍ବିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶିଂହ ପଦ୍ଧତିରେ ଚଳା, ଶିଂହ ଗ୍ରୀବାର ମାନେ ଥିଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଲେ। ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ, ସେମାନେ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ମହାଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ଜନ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ, ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ବସୁଥିବା ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅ ପରି ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ଶାପ ଭୟରେ, ଶତଶୃଙ୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ସେଠାରେ ଋଷିମାନେ ସହ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଭାବରେ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ। ମୂଳ, ଶାକ ଓ ଫଳ ଭୋଗ କରି, ତପସ୍ୟା, ସଂଯମ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଅନେକ ଲୋକ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡୁ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାରେ ତେମାନେ କହୁଥିଲେ, "କେବେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ଶୁଣିବୁ?" ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଏପରି ଆଲୋଚନା କରି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ କିଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭାବ ନହୁଅନ୍ତୁ।" ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି, ସେମାନେ କହିଲେ, "କୁଳପୁଜାରୀକୁ ପଠାଅ।" ବସୁଦେବ ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ପୁଜାରୀକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୟୂରପଙ୍ଖ ଶୋଭିତ ବସ୍ତ୍ର, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ପାଇଁ ଦାସୀ ଓ ସେବକ ପଠାଇଲେ। ଗାଁ, ସୋନା, ଚାନ୍ଦି ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ; ପୁଜାରୀ ସେମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରି ଯାତ୍ରା କଲେ। ବିଶିଷ୍ଟ ପୁଜାରୀ କାଶ୍ୟପ ଆସିଲେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ଶତ୍ରୁ ଜୟୀ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, ଆନନ୍ଦରେ, ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। କାଶ୍ୟପ, ଗର୍ଭଧାରଣ ରୁ ମୁଣ୍ଡନ, ଉପନୟନ ଓ ଦୀକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ମୁଣ୍ଡନ ଓ ଉପନୟନ ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିପୁଣ ହେଲେ। ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅଙ୍କୁ ଶୁକ୍ର ନାମ ଦିଆଯାଇଲା; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହାସାଗର ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ଭୂମି ଜୟ ହେଲା। ସେ ଏକ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପୂଜା କଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗରେ, ସେ ତପସ୍ୟା କରି, ମୂଳ, ଶାକ ଓ ଫଳ ଭୋଗ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପକରଣ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ, ସେମାନେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ; ଭୀମ ଗଦାରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୃଶ୍ଚିକରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂର, ତଳୱାର ଓ ଢାଲରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ; ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶୁକ୍ର, "ସେ ମୋ ସମାନ," ବୋଲି ଅନୁମତି ଦେଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବୃଶ୍ଚିକ, ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଦେଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂଯମୀ ଏକ ତାଡ଼ ଗଛ ପରି ଉଚ୍ଚ ଧନୁ, ଚମତ୍କାର ବାଣ, କ୍ଷୁର ଓ ଶକ୍ତି, ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖ ଶୋଭିତ ଦେଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦରେ, ପାର୍ଥକୁ ବିଶାଳ ନାଗପରି ଚମକିଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ଭୂମିର ରାଜାମାନେ କମ୍ ଭାବିଲେ। ଏଭଳି, ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏକ ଅନ୍ତରରେ, ପାର୍ଥମାନେ ଓ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରମାନେ ଏକ ପରେ ଏକ ଅଗ୍ରଗତି କଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅ, ଏକ ଶତ କୁରୁ ବଂଶ ବଢ଼ାଇବା ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଅତି କ୍ଷିପ୍ର ଏକ ଜଳରେ ମାନ ଲଟସ ପରି ବଢ଼ିଲେ। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି — ପାଣ୍ଡବମାନେ କେଉଁ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ତାଙ୍କର ଆୟୁ କେତେ? ଏହି ଆୟୁ ଶୁଣ: ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ଶୋଳ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ।