ଯଶସ୍ୱୀ ହେବା ପାଇଁ ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ବଳିଦାନ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଯେପରିକି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ଯଶ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ରାଜା ଏବଂ ତପସ୍ଵୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନ କିଛି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ନିର୍ମଳ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା—ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଏହି ଉପାୟରେ ସନ୍ତାନ ଦେଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କର। ପାଣ୍ଡୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କୁହୁଛ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଧର୍ମର ସହିତ ଏହି କଥା ମିଳିଛି। ଏହିପରି ମୁଁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।” ଏପରି କହି, ସେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ମନକୁ କେବଳ ଏକଥର ଦେବତା ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ କର; ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ପ୍ରକାର ସନ୍ତାନ ପାଇବା।” ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିଧିବତ୍ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ରାଜମାତା ମାଦ୍ରୀ ସ୍ନାନ କରି ନିଜ କୋଠରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକାକି ବସି, ମନେ ମନେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଆହ୍ୱାନରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା ଆସି, ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଦାନ କଲେ—ନକୁଳ ଏବଂ ସହଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ଶୂନ୍ୟାକାଶରୁ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା: “ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଏବଂ ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବା। ତୁମର ଚପଳତା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ତୁମେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା; ତୁମର ତେଜ, ରୂପ ଓ ଧନରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ହେବା।” ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନାମ ଦେଇଥିଲେ। କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମଧ୍ୟମକୁ ଭୀମସେନ, ତୃତୀୟକୁ ଅର୍ଜୁନ ନାମ ଦିଆଗଲା। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼କୁ ନକୁଳ, ଛୋଟକୁ ସହଦେବ ବୋଲି ଖୁସି ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନାମ ଦେଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଏକେ ବର୍ଷରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବ୍ୟବଧାନର ନିମିତ୍ତେ ଅପରିମିତ ତେଜରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କର ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ; ସେମାନେ ମନ୍ଦିର ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୂରବୀର ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ସମସ୍ତ ଋଷି ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡୁ ପୁନିଥରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମାଦ୍ରୀ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଗୁପ୍ତରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଦେବତା ପାଇଁ କେବଳ ଏକଥର ଉପଯୋଗ କରିପାରିବା ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା। ଏହା ଜାଣି ନଥିଲି, ଯେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ମିଳିବେ। ମୁଁ ନାରୀମାନେ କହିବା ନିନ୍ଦାକୁ ଭୟ କରେ, ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୁଲ ହୋଇଛି। ଏହିପରି, ଆଉ ମୋତେ ଏହି ଆଦେଶ ଦିଅନାହାଁtu, ଏହା ହେଉ ମୋର ବର। ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୀର୍ତ୍ତି, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସିଂହ ପରି ଗର୍ବିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର, ସିଂହ ଚାଲି ଓ ସିଂହ ଗଳା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ପଉଣ୍ଡବମାନେ ହିମାଲୟ ପବିତ୍ର ପର୍ବତରେ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗର ତପସ୍ୱୀମାନେ ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀମାନେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ଶାପର ଭୟରେ, ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ରହୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ହୋଇଥିଲେ। ମୂଳ, ଶାକ, ଓ ଫଳ ଖାଇ ନିଜେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟମିତ ଓ ତପସ୍ୱୀ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବହୁତେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ସତ୍ୱେ, ପାଣ୍ଡୁ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଦେଖାଇ, “କେବେ ତାଙ୍କ ଖବର ଶୁଣିବୁ?” ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଏହି ଭାବରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପାଣ୍ଡବମାନେ କେବେ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭାବ ଭୋଗିନାହାନ୍ତୁ।” ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ ପଠାଇବାକୁ କହିଲେ, ବସୁଦେବ ସେଥିପାଇଁ ସହମତ ହୋଇ ପୁରୋହିତ ପଠାଇଲେ। ପୁରୋହିତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ମୟୂରପିଛ ଲାଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ପାଇଁ ସେବକ ଓ ସେବିକା, ଗାଈ, ସୁନା, ରୌପ୍ୟ ଏମିତି ବହୁତ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରୋହିତ କାଶ୍ୟପ ଆସିଲେ, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ଖୁସି ହୋଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ପାଣ୍ଡୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ କ୍ରିୟା କଲେ। କାଶ୍ୟପ ପ୍ରସୂତି, ଜାତକର୍ମ, ମୁଣ୍ଡନ, ଉପନୟନ ଓ ଦିକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ସଂସ୍କାର କରାଇଲେ। ଏହି ଉପନୟନ ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଥିଲେ ଶୁକ୍ର, ଯିଏ ସମୁଦ୍ରପରିବେଷ୍ଟିତ ପୃଥିବୀକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ସେ ଶତାଶ୍ୱମେଧ ବଳିଦାନ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗରେ ତପସ୍ୟା କରି, ମୂଳ, ଶାକ, ଫଳ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର କୌଶଳ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।