ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ସମୟରେ ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ମାଦ୍ରୀ ଏକାନ୍ତରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଯଦି କିଛି ଦୁର୍ବଳତା ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ମୁଁ ତାହାରେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇନି; ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ନ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ମନ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇନି। କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଆପଣ, ଗାନ୍ଧାରୀ ରାଣୀ ଶତପୁତ୍ରୀ ହେବାର ଖବର ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଏପରି ଦୁଃଖ ହୋଇନଥିଲା। ଯାହାହେଉ, ମୋର ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖ—ସମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନ; କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏବେ କୁନ୍ତୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଆପଣଙ୍କ ଗୋତ୍ରର ଅବିରୋଧ ଚାଲିଛି। ଯଦି ରାଜକୁମାରୀ କୁନ୍ତୀ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଦେଇଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଉପକାର ହେବ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ମଧ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ହେବ। ଏଥିପାଇଁ ଏହି ଅନୁରୋଧ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିବାକୁ ମୋତେ ଭୟ ଲାଗିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆପଣ ମୋପ୍ରତି ଖୁସି, ତେବେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ।” ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଏହି ଆବେଦନ ଶୁଣି କହିଲେ, “ମାଦ୍ରୀ, ଏହି ଇଚ୍ଛା ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଆସେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କେବେ ତୁମ ପାଖରେ ଏହି ବିଷୟ କହିପାରିନଥିଲି। ଏବେ ତୁମ ଭାବନା ଦେଖି, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଯଦି କହିଲି, ସେ ମୋ କଥା ଗ୍ରହଣ କରିବେ।” ଏହା ପରେ ପାଣ୍ଡୁ ଏକାନ୍ତରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟଶାଳିନୀ, ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପକାର କର; ଆମ ବଂଶର ରକ୍ଷା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ ହୁଏ, ତାହା କର। ଆମ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ତର୍ପଣ କ୍ଷୟ ହେବାରୁ ମୋ ମୁକ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ସ୍ଵୟଂ ଶୁଭ ପାଇଁ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଯଶ ପାଇଁ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଯଶ ଆଶା କରି ଯଜ୍ଞ ମାଧ୍ୟମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଜାଣି, ତପସ୍ୟା କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯଶ ପାଇବା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, ରାଜର୍ଷି ଓ ତପସ୍ଵୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଶ ପାଇବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ଏହିଠାରୁ, ନିର୍ମଳା, ଏହି ଉପାୟରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କର, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଶ ପ୍ରାପ୍ତ କର।” କୁନ୍ତୀ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, “ଆପଣ କହୁଥିବା ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ; ତେଣୁ, କୁରୁବଂଶର ଶୋଭା, ମୁଁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ମୋ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବି।” ଏପରି କହି, ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏକଥର ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଦେବତାକୁ ଧ୍ୟାନ କର; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମେ ତୁମ ଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ ପାଇବ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ବିଧି ପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରି, ରାଜମହିଳା ମାଦ୍ରୀ ଶୟନଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକାକି ବସି, ମାଦ୍ରୀ ମନେ ଆଶ୍ୱିନୀକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଆଶ୍ୱିନୀଦେବତା ଆସି ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନ ଦେଲେ—ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ଚମତ୍କାର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଦେବବାଣୀ ଦୁଇ ଝିଅଙ୍କୁ କହିଲା, “ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଦ୍ରୁତତା, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଆଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବ; ତୁମେ ଶ୍ରୀ, ରୂପ ଓ ଧନରେ ବିଶେଷ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବ।” ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ଅନୁସୂୟାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ—କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ପୁଅଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମଧ୍ୟମକୁ ଭୀମସେନ, ତୃତୀୟକୁ ଅର୍ଜୁନ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଜେଷ୍ଠକୁ ନକୁଳ, ଛୋଟକୁ ସହଦେବ ବୋଲି ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ନାମ ଦେଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଏକେ ବର୍ଷରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେପରି ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବ୍ୟବଧାନ ଅଛି। ସେମାନେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ; ପାଣ୍ଡୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ରାଜା ଓ ସମସ୍ତ ଶତଶୃଙ୍ଗର ଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ କରିଲେ। ଋଷିମାନଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଇଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ ପାଣ୍ଡୁ ପୁନିଥରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତେବେ ପୃଥା ଏକାନ୍ତରେ କହିଲେ, “ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ପାଇଁ ଏକଥର ମାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବି; ଏହିପରି ମୁଁ ଠକିଗଲି। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ଜୁମ୍ଲା ଦେବତା ଆହ୍ୱାନ କଲେ ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନ ହେବ। ମୁଁ ନାରୀମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ଭୟ କରୁଛି। ତେଣୁ, ଆପଣ ମୋତେ ପୁନି ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛା। ଏପରିଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ସ୍ୱଳ୍ପଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଜନ୍ମରୁ ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ କୁରୁବଂଶର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସିଂହପରି ଗର୍ବିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର, ଶିଖରୀ ସିଂହ ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ, ଗଢ଼ା ଗଳା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ। ପବିତ୍ର ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ରେ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଯଥାର୍ଥ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଚମତ୍କୃତ କରିଥିଲେ। ଶତଶୃଙ୍ଗର ତପସ୍ଵୀମାନେ ଅନ୍ତଃକରଣରୁ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭାବରେ ଭାବିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ବସୁଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଶାପଭୟରୁ ଶତଶୃଙ୍ଗକୁ ଗଲେ, ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ତପସ୍ଵୀ ଭଳି ଜୀବନ ବ୍ୟତୀତ କରୁଥିଲେ। ମୂଳ, ଶାକ, ଫଳ ଭୋଜନ କରି, ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶୁଣି ଅନେକେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡୁପ୍ରତି ଭଲପାଇ ଭାବିଥିଲେ—'କେବେ ତାଙ୍କ ଖବର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବ?' ବୋଲି। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିଲେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ—'ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ କେବେ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭାବ ନହେଉନ୍ତୁ।