ଏହି ସମୟରେ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, କଳା ପତାକାଧାରୀ ଗରୁଡ଼, ଅରୁଣ, ଆରୁଣି ଏବଂ ବିନତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦେବତା, ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧ ମହାର୍ଷିମାନେ ଶିଖର ଗୁହାରୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ବିଶ୍ମୟକର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁନିମାନେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଅଧିକ ଭାବେ ମନୋଯୋଗ ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଦେବତାମାନେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ଧର୍ମ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ମାତରିଶ୍ୱା ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶତ୍ରୁଦଳନ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ କୃପାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ତୁମ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତୃ ନାହିଁ। ତୁମେ ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ; ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବେ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ଅଂଶୀ ହେବେ।” ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁ, ପୁନି ପୁଅ ଲାଗି ଆଶା କରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ତେବେ କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, “ଚତୁର୍ଥ ଜନ୍ମ ପରେ କୌଣସି ନାରୀଙ୍କୁ ଅଧିକ ସନ୍ତାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପଞ୍ଚମ ଥିଲେ ତାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି କରାଯାଏ। ଏପରି ଧର୍ମ ନୀତି ଜାଣି, ଆପଣ କିପରି ମୋତେ ଏପରି ଅନୁଚିତ କଥା କହୁଛନ୍ତି?” ଏହିପରି ଦିନରେ, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେଥିରେ ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ମାଦ୍ରୀ ଗୁପ୍ତଭାବେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆପଣଙ୍କର ଗୁଣ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ କଷ୍ଟ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏପରି ଭଲ ସ୍ୱାମୀ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲି ମଧ୍ୟ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇନି। ଗାନ୍ଧାରୀ ରାଣୀ ଶତପୁତ୍ରୀ ହେବା ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ଏପରି ଦୁଃଖ ହୋଇନି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭାଗ୍ୟରେ ମୋର ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଦୁଃଖ ଅତ୍ୟନ୍ତ; କିନ୍ତୁ ଏବେ କୁନ୍ତୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଆପଣଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହୋଇଛି। ଯଦି କୁନ୍ତୀ ମତେ ସନ୍ତାନ ଦେଇ ଦୟା କରନ୍ତି, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଉପକୃତି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ଉପକାର ହେବ। ସହଧର୍ମିଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଥିବାରୁ, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଅସୁବିଧା; ଯଦି ଆପଣ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଆପଣ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ।” ପାଣ୍ଡୁ କହିଲେ, “ମାଦ୍ରୀ, ଏହି ଇଚ୍ଛା ମୋର ମନରେ ସଦା ଘୁରୁଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ସହ କିଛି କହିପାରିନି। ତୁମ ମତ ଭାବି, ଏବେ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ମୋର ଲାଗି ଯଦି କୁହିବି, ନିଶ୍ଚୟ ସେ ମୋ କଥା ମାନିବେ।” ପାଣ୍ଡୁ ପୁନି ଗୁପ୍ତଭାବେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମଦ୍ର ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର; ଆମ ବଂଶ ଓ ଲୋକକଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର।” “ମୋର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ତର୍ପଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଆମ ପୂର୍ବଜ ପିତୃମାନେ ଓ ମୋର ଶୁଭାର୍ଥ ପାଇଁ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଯଶ ଲାଗି ଯଜ୍ଞ କରି ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେପରି, ଯଶ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ରାଜର୍ଷିମାନେ ଓ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଶ ପାଇଁ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ନିର୍ମଳେ, ଏହି ଉପାୟରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ସହାୟତା କର, ସେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ଦେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯଶ ଲାଭ କର।” କୁନ୍ତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିଲେ, “ଆପଣ କହୁଥିବା କଥା ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ; ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ମୁଁ ପାଳନ କରିବି।” ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମନକୁ ଏକଥର ଦେବତା ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ କର; ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ସଠିକ୍ ସନ୍ତାନ ହେବେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସଂସ୍କାର କରି, ରାଜକୁମାରୀ ମାଦ୍ରୀ ସ୍ନାନ କରି ଶୟନଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ମାଦ୍ରୀ ଏକାନ୍ତରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ମନେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଅଶ୍ୱିନୀ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁଅ ଦେଲେ—ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବବାଣୀ ଏହି ଜୁମାନେଠାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା: “ଧର୍ମ, ଭକ୍ତି, ଶିଳ, ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଦୁଇଁଝଣ ଅଶ୍ୱିନୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ। ଚେଷ୍ଟା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ତୁମେ ସମ୍ପଦ, ରୂପ ଓ ପ୍ରଭାରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବ।” ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ମୁନିମାନେ ଭକ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ନାମ ଦେଲେ। ବଡ଼ ପୁଅକୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମଧ୍ୟମକୁ ଭୀମସେନ, ତୃତୀୟକୁ ଅର୍ଜୁନ ଭାବରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅ ନାମିତ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ନକୁଳ ଏବଂ ଛୋଟକୁ ସହଦେବ ବୋଲି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନାମ ରଖିଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ଶିଶୁ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆୟୁରେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ତଫାତ ରହିଥିବାପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମନବଳ, ପ୍ରତାପ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେବତା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ଶତଶୃଙ୍ଗର ମୁନିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ମନେ କରିଲେ। ମୁନିମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ହେଲେ। ପୁନି, ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏବେ ପୃଥା ଗୁପ୍ତଭାବେ କହିଲେ, “ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଦେବତା ପାଇଁ ଏକଥର ହିଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ; ଏହିପରି ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରାଯାଇଛି। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଦୁଇଁଝଣ ସନ୍ତାନ ହେବେ। ନାରୀମାନେ ନିନ୍ଦାର ଭୟରେ ରହନ୍ତି; ଏହି ଅଜ୍ଞାନରେ ଏପରି ହୋଇଗଲା। ଏହିପରି ଆଉ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏହି ମୋର ବର ହେଉ।” ଏପରି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।