ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଜଡ଼ିତ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଥାରେ ଏଭଳି କୁହିବା: ସମୟଟି ବିଶେଷ ଥିଲା, ଯେଉଁବେଳେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ମହାଋଷିମାନେ ବେଦ ଚାନ୍ତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗନ୍ଧର୍ବ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଭୀମସେନ, ଉଗ୍ରସେନ, ଉର୍ଣ୍ଣାୟୁର, ନିର୍ମଳ ଆନଘ, ଗୋପତି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ସୂର୍ୟବର୍ଚାସ ଏହି ସମାରୋହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତ୍ରଣପ, କାର୍ଷ୍ଣି, ନନ୍ଦି, ଚିତ୍ରରଥ, ଶାଲିଶିରସ ଏବଂ ପର୍ଜନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଦିନ ଏକଠା ହେଲେ। କଳି ପନ୍ଚଦଶ, ନାରଦ ଷୋଳ ଓ ବୃହତ୍ତ୍ୱା, ବୃହକ, କରାଳ, ମହାମନସ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ସମାଗମରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବହୁଗୁଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଭୂମନ୍ୟୁ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶରୁ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ସମାରୋହରେ ଆସିଲେ। ସଙ୍ଗୀତର ମଧୁରତାରେ ପ୍ରଶସ୍ତ, ହହା ଓ ହୁହୁ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଆଗମନ କରିଲେ। ଏହିପରି ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ। ଶିକ୍ଷିତ, ନିର୍ମଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣରେ—ଆଦ୍ରିକା, ସୋମା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ଆଲମ୍ବୁଷା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମରୀଚି, ଶୁଚିକା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପର୍ଣ୍ଣା, ତିଲୋତ୍ତମା, ଅମ୍ବିକା, ଲକ୍ଷଣା, କ୍ଷେମା, ଦେବୀ, ରମ୍ଭା, ମନୋରମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଉତ୍ସବରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଅସିତା, ସୁବାହୁ, ସୁପ୍ରିୟା, ଭପୁ, ପୁଣ୍ଡରୀକା, ସୁଗନ୍ଧା, ସୁରସା, ପ୍ରମାଥିନୀ, କାମ୍ୟା, ଶାରଦ୍ୱତୀ, ମେନକା, ସହଜନ୍ୟା, କର୍ଣିକା, ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ଦଳ ଦଳରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଋତୁସ୍ଥଳା, ଘୃତାଚୀ, ବିଶ୍ୱାଚୀ, ପୂର୍ବଚିତ୍ତି, ଉମ୍ଲୋଚେ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚେ ଏହି ଦଶ ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଏକାଦଶୀ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧାତା, ଆର୍ୟମନ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଂଶ, ଭଗ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିବସ୍ୱାନ, ପୂଷା, ପର୍ଜନ୍ୟ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ବିଷ୍ଣୁ—ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ସୂର୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମୃଗବ୍ୟାଧ, ସର୍ପ, ନିରୃତି, ଅଜଏକପାଦ, ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ, ପିନାକୀ, ଦହନ, ଈଶ୍ୱର, କପାଳୀ, ସ୍ଥାଣୁ, ଭଗ, ନିର୍ମଳ ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଅଷ୍ଟ ବସୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ସାଧ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। କର୍କୋଟକ, ଵାସୁକି, କଚ୍ଛପ, କୁଣ୍ଡ, ତକ୍ଷକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନାଗ ଏଉଁ ଉତ୍ସବରେ ଆଗମନ କରିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା, କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ନାଗମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, କଳା ପତାକାଧାରୀ ଗରୁଡ, ଅରୁଣ, ଆରୁଣି, ଭିନତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ ଏବଂ ମହାଋଷିମାନେ ପର୍ବତର ରାଜପ୍ରାସାଦରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏତେ ଦେବମାନେ ଏବଂ ମହାଋଷିମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିତ୍ତ ହେଲେ, ତେବେ ସମସ୍ତେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଆନନ୍ଦ ଚିତ୍ତରେ ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରିଲେ; ଦେବମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଆଦର ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—"ଏହି ଧର୍ମ ଦେବମାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଉପସ୍ଥିତ; ମାତରିଶ୍ୱା ଭୀମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ। ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମିଛି, ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତୃତ୍ୱ ପାଇଛ।" "ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବେ ଓ ପୁଣ୍ୟର ସାଂଘାତିକ ହେବେ।" ଏହିପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଯେମିତି ଆସିଥିଲେ, ତେମିତି ଚାଲିଗଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପୁଅ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ; କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। କୁନ୍ତୀ ସେତେବେଳେ କହିଲେ—"କୁହାଯାଏ, କୌଣସି ଜନନୀ ଚତୁର୍ଥ ଜନ୍ମରୁ ଅଧିକ ନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ପଞ୍ଚମ ଜନ୍ମ ହେଲେ, ସେ ବେଶ୍ୟା ହୋଇଯିବା ଭୟ ରହିଥାଏ।" "ତୁମେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ନିୟମ ଜାଣି, କିପରି ଆଉ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ପୁଅ ଚାହିବା ଉପରେ ମୋତେ କହିପାରିବେ?" ଏହିପରି, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ମାଦ୍ରୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ—"ସତ୍ୱ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଃଖି ନୁହେଁ; ମୁଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଅଟୁଟ ଅଛ।" "ଗାନ୍ଧାରୀ ରାଣୀ ଶତପୁତ୍ରୀ ହେଲେ ବେଳେ ମୁଁ ଏତେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଏହି ମହା ଦୁଃଖ ମୋର—ସମାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ପୁଅ ନଥିବା। ଭାଗ୍ୟରେ, ଏବେ କୁନ୍ତୀ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପତି ପୁଅ ପାଇଛି।" "କୁନ୍ତୀ ରାଜକନ୍ୟା ମୋ ପାଇଁ ପୁଅ ଦେଇଦେଲେ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ କୃପା ହେବ ଓ ତୁମର ମଧ୍ୟ ଭଲ ହେବ।" "ସପତ୍ନୀ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅସୁମ୍ଭାବିକତା ଥିବାରୁ, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅ ସହ କଥା କହିବାରେ ଅସୁବିଧା ହେଉଛି; ତୁମେ ମୋପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର।" ପାଣ୍ଡୁ କହିଲେ—"ଏହି ଇଚ୍ଛା ମୋ ହୃଦୟରେ ସଦା ଘୂରାଏ; ମୁଁ ତୁମ ସହ କଥା କହିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ମତ ବିଚାର କରି, ଏବେ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ମୋ ଭାବରେ, କୁହିଲେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।" ତେବେ ପାଣ୍ଡୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କୃପା କର; ଆମର ବଂଶ ଓ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ଯାହା ଭଲ ହେଉଛି ତାହା କର।" "ମୋର ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି, ପୂର୍ବଜ ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ, ଏବଂ ମୋର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ଏଭଳି, ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସବରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପରିବାର ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ପ୍ରତି ଦୈବୀ କୃପା ଅନୁଭୂତ ହେଲା।