ଯେଉଁ ସମୟରେ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁ ପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ପାଶୁପତା ନାମକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜନ କରିବେ ବୋଲି ଋଷିମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ଏହି ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୈତ୍ୟ ନିବାତକବଚମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ। ଏହିପରି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜନ କରି, ହରାଇଯାଇଥିବା ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବେ। କୁନ୍ତୀ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଋଷିମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଏହି ମହାନ୍ତ କଥା କହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ଦେବତାମାନେ, ମହାର୍ଷିମାନେ, ଚରଣମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବଗଣମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରମୋଦିତ ହେଲେ। ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଢୋଳ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା, ଭୟଜନକ ରୂପେ ମହାପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ନାଗମାନେ, ଗରୁଡ଼ବଂଶୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ଏବଂ ସପ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଭୃଗୁ, କଶ୍ୟପ, ଗୌତମ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଜମଦଗ୍ନି, ବଶିଷ୍ଠ ଏବଂ ଅତ୍ରି ମହାର୍ଷି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଭୀମପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ ଚତୁର୍ଦିଗରୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏଠି ଭୀମସେନ, ଉଗ୍ରସେନ, ଊର୍ଣ୍ଣାୟୁର, ନିର୍ମଳ ଅନଘ, ଗୋପତି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ୟବର୍ଚ୍ଚାସ୍ ଏହି ସମାରୋହକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତୃଣପ, କାର୍ଷ୍ଣି, ନନ୍ଦି, ଚିତ୍ରରଥ, ଶାଳିଶିରାସ୍, ପର୍ଜନ୍ୟ, କଳି, ନାରଦ, ଋତ୍ୱା, ବୃହତ୍ତ୍ୱା, ବୃହକ, କରାଳ, ମହାମନାସ୍, ବହୁଗୁଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଭୂମନ୍ୟୁ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶରୁ, ହହା, ହୁହୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ିଆ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗୀତ ହେଉଥିଲା। ଅଦ୍ରିକା, ସୋମା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ଅଲମ୍ବୁଷା, ମରୀଚି, ଶୁଚିକା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପର୍ଣ୍ଣା, ତିଲୋତ୍ତମା, ଅମ୍ବିକା, ଲକ୍ଷଣା, କ୍ଷେମା, ଦେବୀ, ରମ୍ଭା, ମନୋରମା, ଅସିତା, ସୁବାହୁ, ସୁପ୍ରିୟା, ଵପୁ, ପୁଣ୍ଡରୀକା, ସୁଗନ୍ଧା, ସୁରସା, ପ୍ରମାଥିନୀ, କାମ୍ୟା, ଶାରଦ୍ବତୀ, ମେନକା, ସହଜନ୍ୟା, କର୍ଣ୍ଣିକା, ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳା, ଋତୁସ୍ଥଳା, ଘୃତାଚୀ, ବିଶ୍ୱାଚୀ, ପୂର୍ବଚିତ୍ତି, ଉର୍ଲୋଚା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ଉର୍ବଶୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧାତା, ଅର୍ୟମାନ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଂଶ, ଭଗ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିବସ୍ୱାନ, ପୂଷା, ପର୍ଜନ୍ୟ, ଟ୍ୱଷ୍ଟା, ବିଷ୍ଣୁ—ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମୃଗବ୍ୟାଧ, ସର୍ପ, ନିରୃତି, ଅଜଏକପାଦ, ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ, ପିଣାକୀ, ଦହନ, ଇଶ୍ୱର, କପାଳୀ, ସ୍ଥାଣୁ, ଭଗ, ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଅଷ୍ଟ ବସୁ, ବଳଶାଳୀ ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ସାଧ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। କର୍କୋଟକ, ବାସୁକି, କଚ୍ଛପ, କୁଣ୍ଡ, ତକ୍ଷକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଳଶାଳୀ, କ୍ରୋଧଶୀଳ, ତପସ୍ୱୀ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, କଳସ୍ୟ ଧାରି ଗରୁଡ଼, ଅରୁଣ, ଆରୁଣି, ଓ ବିନତାପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତପସ୍ୱୀ ମହାର୍ଷିମାନେ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାର୍ଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ପରେ ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖାଇଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଖୁସି ମନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଦେବଗଣ କହିଲେ, “ଏହି ଧର୍ମ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଭୀମ ମାତରିଶ୍ୱାଙ୍କ ଅଂଶ, ସକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ; ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱୟଂ ତୁମ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ। ପିତୃ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିବେ, ଏବଂ ପୁଣ୍ୟରେ ଅଂଶୀ ହେବେ।” ଏହିପରି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯେମିତି ଆସିଥିଲେ, ସେମିତି ଚାଲିଗଲେ। ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁ ପୁନିଥରେ ପୁଅ ଆଶାରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। କୁନ୍ତୀ ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ, “ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ଚତୁର୍ଥ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ନାରୀ ଅନୁମତି ନାହିଁ; ପଞ୍ଚମ ସନ୍ତାନ ହେଲେ ସେ ବେଶ୍ୟା ଗଣାଯିବ। ଏହି ନିୟମ ଜାଣି, ଆପଣ କିପରି ମୋତେ ଏପରି ଅନୁଚିତ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି?