ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ପରାମର୍ଶ କରି, କୌରବ ଵଂଶର ମହାନୀୟ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେ ମହାପୁରୁଷ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାର ପରିଣାମରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ଦୟା କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବି, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ ହେବ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଉଁ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଲାଭକାରୀ ହେବେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖର କାରଣ ଓ ନିଜ ପରିବାରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବି, ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରିବ—ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ମହାଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ସ୍ମରଣ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ କୁନ୍ତୀ, ଦେବେଶ୍ୱର ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଁଥିଲ, ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅତିମାନବୀୟ କର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅପରାଜିତ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ। ସେ ଧର୍ମଶୀଳ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତେଜସ୍ୱୀ, ଅପରାଜୟ, କୌଶଳୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପର ହେବେ। ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିର ନିବାସ ଭାବେ ଏହି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ନାମ ଦିଅ।” ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରୀମତୀ କୁନ୍ତୀ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ଆସି, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସଂଚାର କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉତ୍ତରା ଓ ପୂର୍ବା ଫଳ୍ଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦିନ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ହେଲା। ଏହିଠାରୁ ତାଙ୍କୁ “ଫାଲ୍ଗୁନ” କୁହାଯାଏ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦେହହୀନ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଆଶ୍ରମବାସୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲା ଓ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲା—“ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମର ପୁତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମ, ଶିବାଙ୍କ ପରାକ୍ରମର, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ଅପରାଜିତ ଓ ତୁମର ପ୍ରସିଦ୍ଧି ବଢାଇବେ। ଯେପରି ଅଦିତିଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ବଢିଥିଲା, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ସମ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ବଢାଇବେ। ସେ ମଦ୍ର, କୁରୁ, ସୋମକ, ଚେଦି, କାଶୀ, କରୁଷମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରି, କୁରୁବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ରକ୍ଷା କରିବେ। ଖଣ୍ଡବ ଅଗ୍ନିରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନି ତୃପ୍ତି ପାଇବେ। ସେ ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ତିନି ମହାୟଜ୍ଞ କରିବେ। ଅର୍ଜୁନ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରି ଶୌର୍ୟବାନ୍, ବିଷ୍ଣୁ ସମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ପଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରିବେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୈତ୍ୟ ନିବାତକବଚମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଅଧିକାର କରି, ହାରାଇଥିବା ଶ୍ରୀକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।” କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ଋଷିମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ନିବାସୀମାନେ, ଦେବତା, ମହାର୍ଷି ଓ ଦେବଗଣ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହାନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଆକାଶରେ ଢୋଲ ତାଳି ଉଠିଗଲା, ଫୁଲ ଧରା ଭୟାନକ ଭାବେ ବର୍ଷିଲା। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ଏକାଠି ହୋଇ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନାଗ, ଗରୁଡ଼ବଂଶୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ନାୟକ ଓ ସପ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଭୃଗୁ, କଶ୍ୟପ, ଗୌତମ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଜମଦଗ୍ନି, ବଶିଷ୍ଠ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ମହାନ ଅତ୍ରି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ମରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଭୀମସେନଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଶ୍ରୁତି ଗାଇଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୁମ୍ବୁରୁ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଭୀମସେନ, ଉଗ୍ରସେନ, ଊର୍ଣ୍ଣାୟୁର, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅନଘ, ଗୋପତି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଚ୍ଚାସ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅଠମ ହେଉଛନ୍ତି। ତୃଣପ, କାର୍ଷ୍ଣି, ନନ୍ଦି, ଚିତ୍ରରଥ, ଶାଲିଶିର, ପର୍ଜନ୍ୟ, କଳି, ନାରଦ, ଋତ୍ୱା, ବୃହତ୍ତ୍ୱା, ବୃହକ, କରାଳ, ମହାମନସ, ବହୁଗୁଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଭୂମନ୍ୟୁ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶରୁ, ହହା, ହୁହୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ଅନନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଚକ୍ଷୁର ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅଦ୍ରିକା, ସୋମା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ଅଲମ୍ବୁଷା, ମରୀଚି, ଶୁଚିକା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପର୍ଣ୍ଣା, ତିଲୋତ୍ତମା, ଅମ୍ବିକା, ଲକ୍ଷଣା, କ୍ଷେମା, ଦେବୀ, ରମ୍ଭା, ମନୋରମା, ଅସିତା, ସୁବାହୁ, ସୁପ୍ରିୟା, ଵପୁ, ପୁଣ୍ଡରୀକା, ସୁଗନ୍ଧା, ସୁରସା ଓ ପ୍ରମାଥିନୀ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ମହାର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ମାନବ ଜଗତ୍ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଓ ମହୋତ୍ସବରେ ଲିନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।