ହେ ରାଜନ୍, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଏହା ସହିତ ଏକଶେଇ ଝିଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ମୁଁ ଯେଉଁପରି ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଜନ୍ମକ୍ରମ କୁ ବିବରଣା କରିଛି, ସେହିପରି ଏହାକୁ ଜାଣ । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ପ୍ରବଳ ଶୂରବୀର, ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ, ବେଦଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଅନୁସାରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ବର୍ଗରେ ବର୍ଗଦେଉଥିଲେ । ଏବଂ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଦୁ:ଶଳାଙ୍କୁ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଥିଲେ । ଏପରି ଭାବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଶତପୁତ୍ର, ଏକ ଅଧିକ ଯୁୟୁତ୍ସୁ ଓ ଝିଅ ଦୁ:ଶଳା ଥିଲେ, ଯେପରି ମୁଁ ଏହି ବିବରଣା ଦେଇଛି । ଏହି ଅବସରରେ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମନରେ ଚିନ୍ତା ହେଲା, କିପରି ତାଙ୍କ ଆଉ ଏକ ପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ? ଏହି ସଂସାର ଦୈବ ଓ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତଥାପି, ଦୈବ ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ମାତ୍ର ଫଳିତ ହୁଏ । ଆମେ ଶୁଣିଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଓ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ, ଅପାର ଶକ୍ତି, ଶୂରତା ଓ ଧୌଳ୍ୟର ଧାରକ । ତେଣୁ, ସେଠିପାଇଁ ପାଣ୍ଡୁ ଭାବିଲେ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଦେବେ, ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର ହେବେ । ସେ ପୁତ୍ର ଦୈତ୍ୟ ଓ ମାନବ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କ୍ରିୟା, ଚିନ୍ତା ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରିପାରିବେ; ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ଦୃଢ ତପସ୍ୟା କରିବି । ଏପରି ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡୁ ମହାରାଜ ମୁନିମାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ । ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଦ୍ରଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ତପସ୍ୟା କରିଲେ । ତହିଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦେବି, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ । ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଉଁ ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଉପକାର କରିବ; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ । ମୁଁ ତୁମକୁ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଦେବି ।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ବାଣୀ ସ୍ମରଣ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ଶୁଭେ, ଦେବେଶ୍ୱର ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ । ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଇଚ୍ଛା କରିଛ, ତେଉଁପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁଅଜୟ ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । ସେ ପୁତ୍ର ଧର୍ମଶୀଳ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ଅଜୟ, କ୍ରିୟାକୁଶଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପବାନ ହେବେ । ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କର, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିର ଆଧାର ହେବେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରନାମ ଦିଅ ।" ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁନ୍ତୀ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ । ତାହାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସି, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ କଲେ । ଯେଉଁ ଦିନ ଉତ୍ତରା ଓ ପୂର୍ବା ଫଲ୍ଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଦିନକୁ ଯୋଗ ହେଲା, ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ହେଲା; ଏହିଠୁ ସେ ଫାଲ୍ଗୁନା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ । ଏହି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଦେହହୀନ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଆଶ୍ରମବାସୀମାନେ ଶୁଣିଲେ; ଏହି ଧ୍ୱନି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲା: "ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମର ଏହି ପୁତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମ, ଶିବାଙ୍କ ନିକଟ ଶୂରତାଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅଜୟ ଓ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇବେ । ଯେପରି ଅଦିତିଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିଲେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ, ବିଷ୍ଣୁ ସମ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇବେ । ସେ ମଦ୍ର, କୁରୁ, ସୋମକ, ଚେଦି, କାଶୀ, କରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବଶ କରି, କୁରୁବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ରକ୍ଷା କରିବେ । ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଖଣ୍ଡବ ମେଳରେ ଅଗ୍ନି ଦେବ ତୃପ୍ତି ପାଇବେ । ଏହି ମହାବୀର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଏକାଧିକ ରାଜାଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ତିନିଟି ମହାୟଜ୍ଞ କରିବେ । ଅର୍ଜୁନ ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରି, ବିଷ୍ଣୁ ସମ ଶୂରତା ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ । ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ପାଶୁପତା ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରିବେ । ନିବାତକବଚ ନାମକ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମର ପୁତ୍ର ବିନାଶ କରିବେ । ଏହିପରି ସେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଅଧିକାର କରି, ହରାଇଥିବା ଶ୍ରୀ ଫେରାଇ ଆଣିବେ ।" କୁନ୍ତୀ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ ପ୍ରସବ ସମୟରେ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ତାପସୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ କହିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ଼ର ଅବସ୍ଥାନକାରୀ, ଦେବତା, ମହାର୍ଷି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବଗଣମାନେ ମହା ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଆକାଶରେ ଦମାମା ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ତୁମୁଳ ହେଲା, ଫୁଲର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା । ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ନାଗ, ଗରୁଡ଼ବଂଶୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅଧିପତି ଓ ସପ୍ତ ମହାର୍ଷି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଭରଦ୍ୱାଜ, କଶ୍ୟପ, ଗୌତମ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଜମଦଗ୍ନି, ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଅତ୍ରି ମହାର୍ଷି ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲେ । ମରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ, ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଭୀମ୍ବାତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରିଲେ; ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି ଉଲ୍ଲାସ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।