ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଗଲା, ଏହି ସୀମା ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଲାଗୁ ହୁଏନି। ସେହି ସମୟରୁ ଏହି ସୀମା ଅଟୁଟ ରହିଛି—ଏହିଦିନରୁ ଯଦି କୌଣସି ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ପାପ ହେବ। ଏହି ପାପ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ଯେପରି, ଗର୍ଭହତ୍ୟା ପାପର ସମାନ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେମାନେ ରାଗ ଓ କାମରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ଏହି ପୁରାତନ ନୀତିକୁ ମହାମୁନିମାନେ ଗଭୀର ଆଦର ଓ ଆଚରଣ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ପୁରୁଷ ଜନାନୀ ଯେଉଁଠି ଅପରିଣୀତା ଓ ପତିବ୍ରତା, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ପାପ ହେବ। ଯଦି ପତି ନିଜ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଏ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ଜନାନୀ ଏହା ନକରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ମହାପାପ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିୟମ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା। ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶ୍ୱେତକେତୁ ଓ ସୌଦାସ ଏହି ନୀତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ମଦୟନ୍ତୀ ମୁନି ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଆଶ୍ମକ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କାରଣ ସେ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ତୁମ ଜନ୍ମ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଜଡିତ, ତୁମେ ଏହା ଜାଣିଛ। କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁରୁ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ନୀତି ଅନୁସୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଭାବି ତୁମେ ମୋ ଧର୍ମମୟ କଥା ଅନୁସରଣ କର। ଯଥାସମୟରେ ପତି ହିଁ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ନାଥ। ଏହି ନୀତି ଧର୍ମବିଦ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି—ଏହି ନୀତି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସ୍୵ାଧୀନତା ଦିଆଯିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି ପୁରାତନ ନୀତି ଲୋକମାନେ କଥା ହୁଏ—ଧର୍ମ ହେଉ କି ଅଧର୍ମ, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଜନାନୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ବେଦବିଦ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି—ପତି ଯାହା କହନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସନ୍ତାନ ଚାହିଁଲେ ଓ ନିଜେ ସନ୍ତାନ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ, ଜନାନୀକୁ ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍। ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷେ, ଏକ ପୁଅ ଦେଖିବାକୁ ଆସା କରୁଛି। ଏହି ଲାଲ ନଖ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ହାତ ଥିବା ଶିଶୁ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ମନ୍ନତ କରୁଛି। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗୁଣମୟ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କର। ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ ଓ ପତିଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ନିବେଦିତା, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଏକ ଅନ୍ୟାୟ ଯେ, ପତି ଏକଥର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ପୁନି ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏହି କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ। ମୁଁ ଛୋଟବେଳେ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଅତିଥି ସେବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲି। ସେଠି ଏକ ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସେବା କରିଥିଲି। ସେ ମୋତେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଧର୍ମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ। ସେ ବୋଲିଥିଲେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ଡାକିବୁ, ଚାହେ ଇଚ୍ଛା ସହ କିମ୍ବା ନିର୍ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ତୁମ ଅଧୀନକୁ ଆସିବେ। ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ, ଏବଂ ଏବେ ସେହି ସମୟ ଆସିଛି। ତୁମ ଅନୁମତିରେ, ମୁଁ ଏକ ଦେବତାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବି। ସେ ମୋତେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ସେ ଦେବତା ଦେବସମ ଗୁଣମୟ ପୁଅ ଦେଇବେ ଓ ତୁମ ନିର୍ସନ୍ତାନ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବେ।" ଏହିପରି ଉପାଖ୍ୟାନ ପରେ, ଆସନ୍ତୁ ଏବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉ। ତୁମେ ଆଗରୁ କହିଛ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ୧୦୦ ଝିଅ ପୁଅ ମୁନିଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଝିଅ ବିଷୟରେ କହିନଥିଲ। ୟୁୟୁତ୍ସୁ, ଏକ ବୈଶ୍ୟା ଝିଅର ପୁଅ, ଓ ଜଣେ ଝିଅ, ଏହା ଶତାଧିକ ହେଉଛି; ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, 'ଶତପୁତ୍ରମାତା' ଭାବେ ପରିଚିତ। ଏହି କଥା ବ୍ୟାସ ମୁନି କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ତୁମେ ଝିଅ ବିଷୟରେ କହୁଛ—ଏହା କିପରି ହେଲା? ଯଦି ବ୍ୟାସ ମୁନି ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡକୁ ୧୦୦ ଭାଗ କରିଥିଲେ ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଜନ୍ମ ହେବା ଥିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ସୌବଳୀଙ୍କ ଝିଅ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ? ଦୁହ୍ଶଳା କିପରି ଆସିଲେ, ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ, କାରଣ ମୋର ଏହି ବିଷୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି। ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ ବ୍ୟାସ କହିଲେ, "ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଚିତ୍। ମୁଁ କହିବି। ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାସ ନିଜେ ସେ ମାଂସପିଣ୍ଡକୁ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ। ଏହି ମାଂସପିଣ୍ଡକୁ ଶୀତଳ ଜଳ ଛିଟି ଏକ ଏକ ଭାଗ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗ ଘୃତପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଗାନ୍ଧାରୀ ନିଜ ଝିଅ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାରେ ଲିନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କୌଣସି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ। ମନରେ ଭାବିଲେ—'ମୋତେ ଶତପୁତ୍ର ମିଳୁନ୍।' ବ୍ୟାସଙ୍କ କଥା ଅବଶ୍ୟ ଘଟିବ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୋର ସର୍ବାଧିକ ଆନନ୍ଦ ହେବ ଯଦି ଏକ ଝିଅ ମିଳେ। ଏକ ଝିଅ, ଶତପୁତ୍ର ଠାରୁ ଛୋଟ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ମୋର ବଂଶ ଚାଲିଯିବ; ସେ ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୋ ଝିଅଙ୍କର ପତି ହେବେ। କୁହାଯାଏ ଝିଅଙ୍କର ଝିଅପୁଅ ପ୍ରତି ମାଆଁର ଭଲପାଇବା ଅଧିକ। ଯଦି ମୋତେ ଏକ ଝିଅ ମିଳେ, ମୁଁ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରିବୃତ ହେଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବି। ଯଦି ମୋର ତପ, ଦାନ କିମ୍ବା ହୋମ ସଫଳ ହୋଇଥାଏ, ବା ଯଦି ମୁଁ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି, ତେବେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ—ମୋତେ ଏକ ଝିଅ ମିଳୁ।" ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୀତି, ପୁରାତନ ପ୍ରଥା ଓ ମାନବ ଇଚ୍ଛା ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ଆମେ ଏଠାରେ ଶ୍ରବଣ କରିଲୁ।