ଶ୍ୱେତକେତୁ ତାଙ୍କର ପିତା ଉଦ୍ଦାଳକଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ, "ମୋର ମାଆ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମାଆ ପରି ମନେ କରନ୍ତି, ସଂଯମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପତିନିଷ୍ଠା, ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ। ଏହିପରି ମୋର ମାଆଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।" ଶ୍ୱେତକେତୁ ପୁନପୁନି ଅନୁରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଶ୍ୱେତକେତୁ, ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ, ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ଲାଗି ଆଶାବାନ୍। ତୁମେ ତ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଦେଇ ଋଣମୁକ୍ତ କରିଛ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଉଁଠି ଏଯାଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅନିଷ୍ଠ। ମୋତେ କିଏ କନ୍ୟା ଦେବ? ତେଣୁ ଏହି ତୁମର ଗୃହପତ୍ନୀ, ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମୋ ପାଖରେ ଦିଅ। ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ, ମୁଁ ତୁମର ମାଆକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱେତକେତୁ ଲଜ୍ଜାରେ କ୍ରୋଧ ଦମନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ପିତା କହିଲେ, "ପୁତ୍ର, କ୍ରୋଧିତ ହେଉନାହାଁ। ଏହି ହେଉଛି ସନାତନ ଧର୍ମ; ଏ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଜାତିର ନାରୀମାନେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଥିଲେ। ଯେପରି ଗାଁମାନେ ରଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପରିବାରରେ ନିୟମିତ ଥିବେ, ଅନ୍ୟଥା କଦାପି ଅନିୟମିତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଯୋଗ୍ୟ ସମୟ ଆସେ, ସେମାନେ ପତିକୁ ଛାଡି ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ।" ତଥାପି ଶ୍ୱେତକେତୁ ଏହି ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲେ ନାହାନ୍ତି। ସେ ମାନବ ସମାଜରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କଲେ, ଯାହା ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଳନ କରନ୍ତିନାହିଁ। ସେଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନିୟମ ଚାଲିଆସୁଛି—ଏବେଠାରୁ ଯଦି କୌଣସି ସ୍ତ୍ରୀ ପତିକୁ ଛାଡି ଯାଏ, ସେ ଦୋଷୀ ହେବେ। ଏହା ଗର୍ଭହତ୍ୟା ପରି ଭୟାନକ ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ଅପରାଧ। ଏହି ନିୟମ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅନାସକ୍ତ ଏବଂ ଅକ୍ରୋଧୀ ଲୋକମାନେ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହି ପୁରାତନ ନିୟମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ପୁରୁଷ ଏକ କୁମାରୀ, ପତିନିଷ୍ଠା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହୁଏ, ତେଁ ସେ ଭୂମିରେ ଦୋଷୀ ହେବ। ଯଦି କୌଣସି ସ୍ତ୍ରୀ, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ପାଳନ କରିନଥିଲେ, ସେ ମହାପାପିନୀ ହେବ। ଏହି ନିୟମ ଶ୍ୱେତକେତୁ ଓ ସଉଦାସ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା। ମାଦୟନ୍ତୀ, ମୁନି ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଶ୍ମକ ନାମକ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ସେ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣ, ତୁମ ଜନ୍ମ ଏପରି ହୋଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ-ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁରୁ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ଆଚରଣ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କାରଣ ଭାବି, ମୋ ଧର୍ମମୟ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେତେବେଳେ ଯୋଗ୍ୟ ସମୟ ଆସେ, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ। ଏହି ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ଏହି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରହିପାରନ୍ତି। ପୁରାତନ ସମୟରୁ ଏହି ନିୟମ ଚାଲିଆସୁଛି—ଧର୍ମ ହେଉ କି ଅଧର୍ମ, ସ୍ତ୍ରୀ ପତିଙ୍କ କଥା ମାନିବା ଉଚିତ। ଏହି ମତ ଭେଦବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି—ପତି ଯେଉଁ କଥା କହନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସେ ସନ୍ତାନ ଚାହାଁନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସ୍ୱୟଂ ସନ୍ତାନ ପ୍ରଦାନ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେଥିରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ତାହା ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। "ଯେପରି ମୁଁ, ରୂପବତୀ, ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରୁଛି—ଏହି ଲାଲ ନଖ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ହାତ ଥିବା ପୁତ୍ର। ତୁମେ ଯେପରି ପ୍ରୀତି ପାଉ, ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଜୋଡି ତୁମ ପାଖରେ ବିନତି କରୁଛି; ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଗୁଣବାନ୍ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କର। ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ସନ୍ତାନବାନ୍ ହେବାର ଫଳ ଲାଭ କରିବି।" ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ, ଶୋଭାମୟୀ, ପତିଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅନ୍ୟାୟ, ଯେଉଁଠାରେ ପତିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପରେ ପୁନଃ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ। ମୁଁ ଜେତେବେଳେ ବାଳ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ପିତାଘରେ ଥିଲି, ମୋତେ ଅତିଥି ସେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେଠି ମୁଁ ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ ଏବଂ ଦୁର୍ବାସା ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲି। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ଏକ ବର ଦେଲେ ଏବଂ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ କହିଲେ, 'ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବ, ସେ ଚାହେଇ କି ନ ଚାହେଇ, ତୁମ ଆଧୀନ ହେବେ।' ତାଙ୍କ କୃପାରେ, ରାଜନ୍, ତୁମେ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇପାରିବ। ଏହି କଥା ସେ ମୋତେ ପିତାଘରେ କହିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ, ଏବେ ସେଇ ସମୟ ଆସିଛି। ତୁମ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ଏକ ଦେବତାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବି। ସେଇ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଆସି ପୁତ୍ର ଦେବେ ଏବଂ ତୁମର ନିର୍ସନ୍ତାନ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।" ଏହିପରି କଥା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଜନମେଜୟ ବିଶ୍ମିତ ହୋଇ ପୁଛିଲେ, "ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ୧୦୦ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବୋଲି ଆପଣ କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଝିଅ ବିଷୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ବୈଶ୍ୟା ଝିଅର ପୁତ୍ର ଯୁୟୁତ୍ସୁ ଓ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯିଏ 'ଶତପୁତ୍ରମାତା' ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ମହାର୍ଷି ବ୍ୟାସଦେବ କହିଥିଲେ ୧୦୦ ଟି ମାଂସପିଣ୍ଡ ଭାଗ କରି ଶତପୁତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ ସଉବଳିଙ୍କ କନ୍ୟା କିପରି ଜନ୍ମିଲେ?