ଏହି କଥା ଶୁଣ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ଭଦ୍ରା ନାମକ ମହିଳା ପୁଅ ନଥିବାରୁ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅନେକ ଭାବରେ ବିଳାପ କରିଥିଲେ। ଭଦ୍ରା କହିଲେ: “ନାରୀ ଯଦିଓ ସର୍ବପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀ ବିନା ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ। ସ୍ୱାମୀ ବିନା ଯେଉଁ ନାରୀ ବଞ୍ଚେ, ସେ ଏକ ପ୍ରକାର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ରହେ। ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱାମୀ ବିନା ବଞ୍ଚିବା ଠାରୁ ମୁଁ ମରିଯିବାକୁ ଭଲ ପାଏ। ମୁଁ ତୁମ ସହ ତୁମ ପଥରେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଦୟା କରି ମୋତେ ନେଇଯାଅ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ ବିନା ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ; ଦୟା କରି ମୋ ଉପରେ କୃପା କର, ରାଜା, ଏବଂ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ନେଇଯାଅ। ତୁମେ ଯେଉଁ ପଥରେ ଯିବ, ମୁଁ ତାହା ମୃଦୁ କିମ୍ବା କଠିନ ଯେପରି ହେଉ, ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିବି; ହେ ପୁରୁଷଶାର୍ଦ୍ଧ, ମୁଁ କେବେ ତୁମୁକୁ ଛାଡି ଫେରିବିନାହିଁ। ଛାୟା ପରି ମୁଁ ସଦା ତୁମ ସହ ରହିବି, ଅନୁଗତ ହୋଇ; ମୁଁ ସଦା ତୁମର ସୁଖ ଓ କ୍ଷେମରେ ନିୟୁକ୍ତ ରହିବି। ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ରାଜନ୍, ତୁମ ବିନା ମୋ ହୃଦୟକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଥିବା ଦୁଃଖ ମୋତେ ଆବର୍ତ୍ତ କରିବ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ ଦୁଃଖରେ, ମୋ ସଂଗିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ତୁମ ସହ ବିଚ୍ଛେଦ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ନାରୀ ସ୍ୱାମୀ ବିନା ବଞ୍ଚେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ରହେ—ସେ ନରକରେ ବସୁଥିବା ଦୁଃଖିନୀ ନାରୀ ପରି। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ମୋର କୃତ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଓ ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟିଛି; ଏହି ଦୁଃଖ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପର ଫଳ। ଏହି ବିଚ୍ଛେଦ ଦୁଃଖ ଏବେ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି; ଏଠାରୁ ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ କୁଶ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇବି, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କେବଳ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ରହିବି। ହେ ପୁରୁଷଶାର୍ଦ୍ଧ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ବିଳାପ କରୁଛି, ମୋତେ ଦେଖାଦିଅ, ଆଦେଶ କର, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। ଏପରି ଭାବରେ ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭାବେ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ମୃତଦେହକୁ ବାହୁଡେଇ ରଖି ସେ କଂପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ। ତେବେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ହେଲା: “ଉଠ, ମୃଦୁଭାଷିଣୀ, ଏବେ ଯାଅ—ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଏକ ବର ଦେଉଛି; ତୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସନ୍ତାନ ଦେଉଛି, ଶୋଭାମୟୀ। ତୁମ ନିଜ ଶଯ୍ୟାରେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ରାତିରେ, ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ପରେ, ତୁମେ ମୋ ସହ ଯୋଗ ହେବାର ଅନୁମତି ରଖ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ସେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ନାରୀ ଠିକ୍ ଏହିପରି କଲେ, ପୁଅ ପାଇବା ଆଶାରେ ସେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସେ ଶବଦର ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ଭାବେ, ସେ ମୃତଦେହ ଦ୍ୱାରା ଶାଲ୍ଵ ବଂଶର ତିନି ଝିଅ ଓ ମଦ୍ର ବଂଶର ଚାରି ଝିଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋ ମଧ୍ୟରେ ପୁଅ ପ୍ରସୂତି କରିପାରିବ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପରେ, ରାଜା ପୁନି ସେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଭିତ୍ତି କରି ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ। ରାଜା କହିଲେ: “ଏପରି ହେଉଛି, କୁନ୍ତୀ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ୟୁଷିତାଶ୍ୱ ତୁମେ କହିଥିବା ପରି କରିଥିଲେ; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତା ସମାନ ଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ କହିବି—ଶୁଣ; ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରସ୍ମିତା, ନାରୀମାନେ ଅବଧିନିୟମ ବିହୀନ ଥିଲେ, ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ଯେଉଁଠି ଚାହାଁଥିଲେ ଯିଅଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଯୁବତୀ ହେବା ପରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଏହା ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ; ସେହି ସମୟର ଏହି ଧର୍ମ ଥିଲା। ଏହି ଧର୍ମ ଏଉଁ ସମୟରେ ପଶୁମୂର୍ତ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ରାଗ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ। ଏହି ଧର୍ମ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଏବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଧର୍ମ ଉତ୍ତର କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ। ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ନୀତି ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାମୀ। ଅଗ୍ନି କେବେ କାଠରେ ତୃପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ, ସମୁଦ୍ର କେବେ ନଦୀରେ ତୃପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ତୃପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ, ନାରୀମାନେ କେବେ ପୁରୁଷରେ ତୃପ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ନାରୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି; ନାରୀମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରତିଷେଧିତ ସଂଯୋଗ ନାହିଁ। ପୁଅ, ନାତି କିମ୍ବା ଭାଇ ହେଉ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ନାରୀ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଦେଖେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ। ଏହି ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାଭାବିକ, କୌଣସି ବାହ୍ୟ କାରଣ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରଥା ଏହି ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲା ନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରଥା କିଏ ଏବଂ କିପରି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ତାହା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ। ଏକ ମହାର୍ଷି ଥିଲେ ତାଙ୍କ ନାମ ଉଦ୍ଦାଳକ, ଯେପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଶ୍ୱେତକେତୁ ନାମକ ଋଷି; ଏହି ଶ୍ୱେତକେତୁ ଏହି ଧର୍ମ ପ୍ରଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ହେ କମଳନୟନୀ, କି କାରଣରୁ ଏବଂ କିପରି ରାଗରେ ସେ ଏହି କାମ କଲେ, ତାହା ଶୁଣ। ଶ୍ୱେତକେତୁଙ୍କ ପିତା, ହେ ଦେବୀ, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ; ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ଉପାସନା କରୁଥିଲେ, ବର୍ଷାରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ରହୁଥିଲେ। ଶୀତକାଳରେ, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ୱେତକେତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ; ଏବେ ଏକ ବୃଦ୍ଧ, ଶ୍ୱେତକେଶୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଋଷି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ—ସ୍ବାଗତ କଥା, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ମୃଦୁ କଥା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର। ତାଙ୍କୁ ବନ୍ୟ ଶାକ, ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆହାର ଦେଇ ସତ୍କାର କଲେ; ଅତିଥି, ଦୁଃଖ, ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଥିବା, ଏଭଳି ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ବୀକୃତ ହେଲେ।