ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଋଷି ନାମ Kindama, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅନ୍ୟାୟ ଘଟିଗଲା। ତିନି Panduଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିରଘାତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତୁମେ ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ, ଏହିପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ଷତି କରିବି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଅନ୍ୟଜନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଶେଷ ତାଙ୍କର ଆସକ୍ତି ଓ ମୋହରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ ହେବ।" Kindama ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଋଷି, ଯିଏ ଅନେକ ତପସ୍ୟା କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ, ମୁଁ ହରିଣ ରୂପ ନେଇ ସଂସାରୀ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି। ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ହରିଣମାନେ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏହି ତୁମେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ତୁମ ପାଇଁ ଅପରାଧ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ଏହା ଜାଣିନଥିଲ।" ତପସ୍ବୀ ଏହି ରୂପରେ ମୃଗ ହୋଇ ଆସକ୍ତିରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ Pandu ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛି। Kindama ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେପରି ଆସକ୍ତିରେ ଲିନ ଥିଲି ଓ ତୁମେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କଲା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭଳି ଫଳ ପାଇବ। ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପାଇବାବେଳେ ଆସକ୍ତିରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ଏବଂ ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବ।" Kindama ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହିତ ଜୀବନର ଶେଷ ଦିନରେ, ଯେଉଁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ, ଯମର ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ତଥାପି ତୁମ ପ୍ରିୟା ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇ ସେଠି ଅନୁସରଣ କରିବ।" Kindama ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେପରି ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ଥିଲି ଏବଂ ତୁମେ ମୋତେ ଦୁଃଖ ଦେଲା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବା।" ଏପରି କହି Kindama ଦୁଃଖରେ ଆତିବାହିତ ହୋଇ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଏବଂ Pandu ଦୁଃଖରେ ଅତିବାହିତ ହୋଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଚଳିଗଲେ। ପରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପରିବାର ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଃଖରେ ଭାଗ ନେଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖ ଓ ବିପ୍ରଳମ୍ବରେ ବିଲାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଏକ ଅନ୍ୟ ଅନୁସୂତି ଆସିଲା—ସେ କହିଲେ, “ଅନ୍ତିମ ଫଳ ଦେଖିଲେ, ମୁଁ ଜାଣିପାରିଛି, ଆସକ୍ତି ଏବଂ ମୋହ ମାନେ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବିପଦରେ ପକାଇପାରନ୍ତି।" ଏହି ଦୁଃଖରେ, ଏକ ପୁତ୍ର କହିଲେ, “ମୋ ପିତା ଯାଉଁଠି ସଦା ଧର୍ମରେ ନିବେଶିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହିପରି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଫଳ ମିଳିଛି। ଏହି ରାଜାଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠି ମନ ଆସକ୍ତିରେ ଆବୃତ, ଋଷି Krishna Dvaipayana ମୋତେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି ବିପଦରେ, ମୋର ମନ ଅତି ନିମ୍ନ ହୋଇପାରିଛି, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ହରିଣ ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛି।" ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, “ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, କାରଣ ବନ୍ଧନ ଏକ ବଡ଼ ଦୁଃଖ। ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କର ଅବିନାଶୀ ଆଚରଣ ଅନୁସରଣ କରିବି।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅତି ତପସ୍ୟା କରିବି; ପ୍ରତି ଦିନ ପ୍ରତି ଗଛ ତଳେ ରହିବି। ମୁଁ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଭାବେ, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ, ଏହି ଆଶ୍ରମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ଧୂଳିରେ ଢ଼କାଯିବି, ଏବଂ ଖାଲି ଝୋପଡ଼ିରେ ବାସ କରିବି।" ସେ ତଳେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଗଛ ମୂଳରେ ବାସ କରି, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖରେ ସମ, ଦୋଷ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ସମ, ନ ଆଶା ରଖିବି, ନ ନମସ୍କାର କରିବି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଛାଡି, କିଛି ଅଛି କି ନାହିଁ ଭାବିବି ନାହିଁ; ନ କିଏକୁ ଉପହାସ କରିବି, ନ କିଏକୁ ଭ୍ରୌଣ୍ୟ କରିବି।" "ମୁଁ ସଦା ଶାନ୍ତ ମୁଖ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳରେ ନିବେଶିତ ରହିବି, କିଛି ଜୀବକୁ କ୍ଷତି କରିବି ନାହିଁ—ଚାରିପ୍ରକାରରେ ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ।" "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରହିବି, ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ପରି। ଏକ ସମୟରେ ଦଶ କିମ୍ବା ପନ୍ଦର ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବି।" "ଯଦି ଭିକ୍ଷା ମିଳିନଥିଲେ, ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ, ଅଳ୍ପ ମିଳିଲେ ଅଳ୍ପ ଖାଇବି, ଏବଂ ପୂର୍ବ ମିଳିଥିବା ଭିକ୍ଷା ଶେଷ ହେଉଁପରେ ନୂତନ ମାଗିବି।" "ଅଭାବ ହେଲେ, ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ୟ ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବି, ସାତ ଘର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭରିବି; ଲାଭ କିମ୍ବା ଅଭାବରେ, ମୁଁ ସମ ମନ ରଖିବି।" "ଏକ ହାତ କାଠି କାଠିଏ ଦେଉଥିଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ହାତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଯିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଇକୁ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଭାବିବି ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଜୀବିତ ରହିବାକୁ ଚାହିବି ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିବି ନାହିଁ; ଜୀବନକୁ ଆସକ୍ତ ରଖିବି ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଘୃଣା କରିବି ନାହିଁ।" "ସମସ୍ତ ଲାଭ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ଚାଡିଦେଇ, ଚକୁ ଝିଅ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହିବି।" "ଏହି ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଡି, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ମାନେ ତ୍ୟାଗ କରି, ଆତ୍ମାକୁ ସମସ୍ତ ଦୂଷଣରୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବି।" "ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଫାଦରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, କାହାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନ ରହି, ପବନ ପରି ସ୍ୱାଭାବିକ ହୋଇଯିବି।" "ଏଭଳି ଚାଲିବାରେ, ଏହି ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଶରୀରକୁ ଧାରଣ କରିବି।" "ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଆତ୍ମଶକ୍ତି ହରାଇ ଦୟାର ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିବି ନାହିଁ, ନ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବି।" "ଯେଉଁ ଲୋକ ଆଦର କିମ୍ବା ଅନାଦର ପାଇଁ, ଆସକ୍ତିରେ ଜୀବିକା ଖୋଜି, ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ କୁକୁର ଦୃଷ୍ଟି ରଖି, ସେ କୁକୁର ମାର୍ଗ ଚାଲେ।" ଏପରି କହି, ଦୁଃଖରେ ଆତିବାହିତ ହୋଇ, ରାଜା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ, Kunti ଓ Madri ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “Kausalya, ମନ୍ତ୍ରୀ Vidura, ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ, ଉତ୍ତମ Satyavati, Bhishma ଏବଂ ରାଜପୁରୋହିତ—ଏବଂ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସୋମପାନୀ, ନିଶ୍ଚୟରେ ନିବେଶିତ, ଏବଂ ନଗରର ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁଠି ଆମର ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ Panduଙ୍କର ଅରଣ୍ୟଗମନ ସୂଚିତ କରିବା ଅନୁକୂଳ।