ଭୀଷ୍ମ ଏମିତି କହିଥିବା ପରେ, ମଦ୍ରରାଜ ଶଲ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କହିପାରିବି, ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ତମ କୌଣସି ପରିଚୟ ନାହିଁ। ଏହା ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ। ଏହି କୁଳର ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁପରି ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛନ୍ତି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ମୁଁ ତାହାକୁ ଲଂଘନ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଜଣା। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରି ଭଳି କଥା କହିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। କୁଳର ପ୍ରଥା ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଦେଶ। ତେଣୁ, ମୁଁ ଏହି କଥା କୌଣସି ଅନିଶ୍ଚିତତାରେ କୁହୁନାହିଁ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ!” ଏହା ସୁନି ଭୀଷ୍ମ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ମଦ୍ରରାଜ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଧର୍ମ ନିଜେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଏହି ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସୀମା ତୁମେ ଜାଣ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ମନ୍ୟ କରନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ପ୍ରବଳ ଭୀଷ୍ମ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ସୁନା ଭାଣ୍ଡ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ତଥା ଅନେକ ଅଲଙ୍କାର ଦାନ କଲେ। ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଶୁଭ ଉପହାର ଦେଲେ—ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଭୂଷଣ, ମଣିମାଳା, ମୁକ୍ତା ଓ ପ୍ରବାଳ। ଏ ସମସ୍ତ ଧନ ସ୍ୱୀକାର କରି, ଶଲ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ସଜାଇ, କୌରବମହାନ ରଥୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଭୀଷ୍ମ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଗଜଦ୍ୱାର ନାମକ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଲାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ମହାବୀର ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ଉଚିତ ବିଧିରେ କରାଇଦେଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିବାହ କଲେ। ବିବାହ ହେବା ପରେ, କୁରୁରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୃହରେ ବସାଇଲେ। ତିନି ରାତି ବ୍ୟତୀତ ହେବା ପରେ, ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ଭୂମିଜୟ ଆଶାରେ ନଗର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କୁରୁବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଚାଲିଗଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅନେକ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ବଳବତୀ ସେନା ସହିତ ପାଣ୍ଡୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦେବପୁତ୍ର ସମ ପ୍ରଭା ଥିବା ପାଣ୍ଡୁ ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦଳିବା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହ ସହ ବିଜୟ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଦଶାର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ସିଂହସମ ପାଣ୍ଡୁ ସେଠାରେ ରଣରେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପତାକା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ରଥରେ ଶୋଭିତ କରି, ସେ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ମଗଧ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ଓ ଗର୍ବିତ, ରାଜଗୃହ ନଗରରେ ବଧ ହେଲେ। ତାପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଧନ ଓ ଅନେକ ଯାନ ନେଇ ମିଥିଲାକୁ ଯାଇ, ଭିଡେହମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କଲେ। ଏଭଳି କାଶୀ, ସୁହ୍ମ, ପୁଣ୍ଡ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ, ନିଜ ବାହୁବଳରେ ପାଣ୍ଡୁ କୁରୁବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇଲେ। ଅନେକ ରାଜା, ଶର ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ୍ନିଶିଖା ସମ ପ୍ରଭା ଥିବା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେଠାରୁ ପଛୁଆଗଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ସେନା ଭାଙ୍ଗି ଦିଆଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସି, କୁରୁମାନେଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ବଶ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଏକମାତ୍ର ନାୟକ ଭାବେ ମନ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ଭୂପତି ହାତ ଜୋଡି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ଉପହାର ନେଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ସେମାନେ ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ, ସୁନା, ଚାଁଦି, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ ଆଦି ଧନ ଅନେକ ଉପହାର ଆଣିଦେଲେ। କାମେଲ, ମହିଷ, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, ପଦ୍ମଚର୍ମ ଧନ, ରଙ୍କାର କମ୍ବଳ ଓ ଅନେକ ଧନରାଶି ମଧ୍ୟ ନେଇ ଆସିଲେ, ଯାହା ପାଣ୍ଡୁ ଗଜସାହ୍ୱୟ ନଗରର ନାଥ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏ ସମସ୍ତ ଧନ ସହିତ, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ମହାନ ଯାନ ନେଇ, ନିଜ ରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଗଜସାହ୍ୱୟ ନଗରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ଇଚ୍ଛାରେ ଫେରିଲେ। ଶାନ୍ତନୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବହ୍ରତଙ୍କ ହରାଯାଇଥିବା କୀର୍ତ୍ତିକୁ ପାଣ୍ଡୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କଲେ। ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ଦଖଳ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଳ୍କଦାତା ହେଲେ। ଏଭଳି ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ନାଗରିକ ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଓ ବିଶ୍ୱାସରେ କଥା କହିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିବାକୁ ଦୂରଦୂରନ୍ତୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ନାଗପୁରବାସୀ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଚାଲି ଆସି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଭୂମି ନାନା ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନେକ ଯାନ ଓ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ମଣିମାଳାରେ ଭରିଥିଲା। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଗାଈ, କାମେଲ, ମେଷ ଆଦି ଧନର ଅନ୍ତ ନାହିଁ ବୋଲି ଭୀଷ୍ମ ସହ କୌରବମାନେ ଅନୁଭବ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁ, କୌସଲ୍ୟାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ, ପିତାଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ନାଗରିକ ଓ ଦେଶବାସୀମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଶତ୍ରୁ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରି, ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ବହାଇଲେ। ସେ ହଜାର ଶଂଖ, ତୁରୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ନାଗରିକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ବଳରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଭୀଷ୍ମ, ସତ୍ୟବତୀ ଓ ମାଆଁଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ସେହି ଧନ ବିଦୁରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।