କୁନ୍ତୀ ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିବାହ ହେବା ପରେ, କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା ଦୁହିଁଜଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଧନ-ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଉନ୍ମତ୍ତ ନଗରକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋଷିମାନେ ଭଲ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ବିଭିନ୍ନ ପତାକାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ, କୁରୁ ବଂଶର ଗୌରବ ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ରାଜପାଳିରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଜେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ମହାଋଷିମାନେ, ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା ସହିତ, ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଭାହିକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ନଗରକୁ ନେଇ ଗଲେ। ମଦ୍ର ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆସନ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଣି, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମଧୁପର୍କ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଗମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ କୁରୁ ବଂଶର ଗୌରବ ଭାବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବଧୁ ଚାହିଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ମଦ୍ର ରାଜା।" ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, "ତୁମର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭଉଣୀ ମାଦ୍ରୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପାଇଁ ବଧୁ ଭାବେ ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଆମ ବଂଶ ଏବଂ ତୁମ ବଂଶ ଏକ ମନ୍ଦିର ଉଚିତ ମିଳନ, ଏହି ବିବାହ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏହିପରି ଭୀଷ୍ମ କହିବା ପରେ, ମଦ୍ର ରାଜା କହିଲେ, "ତୁମେ ଠିକ୍ କହିଛ, ତୁମେ ଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ। ଆମ ବଂଶର ପରମ୍ପରା ଯେଉଁଠି ଯାହା ରହିଛି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି ନିୟମ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛ, ଏହି ଉପରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ପରମ୍ପରାଏ ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ।" ଭୀଷ୍ମ ଉତ୍ତର କରିଲେ, "ଏହି ଧର୍ମ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ; ଏହି ଉପରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ। ଏହି ସୀମା ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଏବଂ ନିତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ।" ଏହିପରି କହି, ଭୀଷ୍ମ ଶାଲ୍ୟଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ସୁନା ଭାଣ୍ଡା ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇଲେ। ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଏଲାଫାଣ୍ଟ, ଘୋଡା, ରଥ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମଣି, ମୁକୁତ, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଦେଇ ଶାଲ୍ୟଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶାଲ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରି, କୁରୁ ବଂଶର ବୃଷଭ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ଭୀଷ୍ମ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ଗଜଦ୍ୱାର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଲାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିବାହ ଉଚିତ ବିଧିରେ କରାଇଲେ। ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଇ ବିବାହ କଲେ। ବିବାହ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ପତ୍ନୀକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନିବାସରେ ବସାଇଲେ। ସେ ବିବାହ ପରେ ଦୁଇ ପତ୍ନୀ, କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। ତିନି ଦିନ ଅତିବାହିତ ହେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଭୂମିଜୟ ଆଶାରେ ନଗର ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଜେଷ୍ଠ କୁରୁମାନେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁରୁମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଅନୁମତି ନେଇ, ବିଦାୟ ନେଇ, ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଶୁଭ କ୍ରିୟା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ବିଶାଳ ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ସହିତ ପାଣ୍ଡୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦେବପୁତ୍ର ସମ ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ସେନାର ଶକ୍ତି ଓ ଉଲ୍ଲାସ ସହିତ ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଦଶାର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ସିଂହ ସମ ପାଣ୍ଡୁ ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଲାଭ କଲେ। ପରେ, ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପତାକା, ହାତୀ, ଘୋଡା, ପଦାତି, ରଥ ସହିତ ସଜ୍ଜିତ କରି, ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ, ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ମଗଧ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ରାଜଗୃହ ନଗରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ କଲେ। ଏହା ପରେ, ରାଜଧନି ଓ ଅନେକ ଯାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମିଥିଲାକୁ ଯାଇ, ଭିଡେହମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କଲେ। ଏହିପରି କାଶୀ, ସୁହ୍ମା, ପୁଣ୍ଡ୍ର ଦେଶରେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ବାହୁବଳ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପାଣ୍ଡୁ କୁରୁ ବଂଶର ଗୌରବ ବଢ଼ାଇଲେ। ରାଜାମାନେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ତୀର ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ୱାଳାରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେଠାରୁ ପଛୁଆଇ ଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସେନା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସି, କୁରୁମାନେଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ସମସ୍ତ ଭୂରାଜମାନେ ଅଧୀନ କରି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି ମହାନ ମାନେ, ସେମାନେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ନାୟକ ଭାବେ ମାନିଲେ। ସମସ୍ତ ଭୂରାଜମାନେ ହାତ ଜୋଡି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ଗାଁ, ଘୋଡା, ରଥ, ହାତୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, ପଦ୍ମଚର୍ମ ଧନ, ରଙ୍କା ଚଦର ଏବଂ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଓ ଗଜସହ୍ବୟା ନଗରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାକୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପହାର ନେଇ ଫେରିଲେ। ଶାନ୍ତନୁ ଓ ବିବେକୀ ଭାରତଙ୍କ ହାରାଇଥିବା ଖ୍ୟାତିକୁ ପାଣ୍ଡୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।