କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଝିଅ ପୃଥା, ଯାହାକୁ ଆମେ କୁନ୍ତୀ ବୋଲି ଜାଣିଥାଉ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ଗୁଣବତୀ, ଦ୍ରୁତଗତି ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ, ମହାନ ବ୍ରତ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଯୁବତୀ ପୃଥାର ରୂପ ଓ ଯୌବନ ଦେଖି ଅନେକ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ନାରୀସ୍ୱଭାବର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତା'ପରେ କୁନ୍ତିଭୋଜ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ଏବଂ ଏକ ଭବ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରି, ପୃଥାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବର ମଞ୍ଚରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଥିବା ପୃଥା ଦେଖିଲେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ—ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହସମ ଗର୍ବ, ଚୌଡ଼ା ଛାତି, ଶୂରବଳୀ, ବୃଷଭ ଦୃଷ୍ଟି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ। ରାଜସଭାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଦୃଢ଼ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୋଷରହିତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପାଇଁ ଆକୁଳ ହେଇଗଲା, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଅଭିଲାଷାରେ ଭରିଯିବା ସହ ବିଚଳିତ ମନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁହ ନମାଇ, କୁନ୍ତୀ ଏକ ମାଳା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଗଳାରେ ପିଣ୍ଧାଇଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ—କେହି ହାତୀ, କେହି ଘୋଡ଼ା, କେହି ରଥରେ। ତା'ପରେ କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା, ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ବିଧିରେ ତାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ବିବାହ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ କରାଇଲେ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୁରୁପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡୁ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଝିଅ ପୃଥାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଯେମିତି ମଘବାନ୍ ପୌଳୋମୀଙ୍କ ସହ। ବିବାହ ପରେ, କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା ବିଭିନ୍ନ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଉପହାର ଦେଇ, ଉଭୟଙ୍କୁ ନିଜ ନଗରକୁ ପଠାଇଲେ। ବଡ଼ ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ନଗରକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ରାଣୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜପାଳିସରେ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଶାନ୍ତନୁସୁତ ବିଶ୍ମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ, ରାଜା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହ, ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ନେଇ ସେ ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ। ବିଶ୍ମଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ମଦ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାହିକ ରାଜା ବାହାରି ଆସି, ସମ୍ମାନ କରି, ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ। ରାଜା ମଦ୍ର ବିଶ୍ମଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମଧୁପାର୍କ ଦେଇ, ଆଗମନର କାରଣ ପଚାରିଲେ। ବିଶ୍ମ କହିଲେ—"ମୁଁ ବରବଧୁ ଚାହିଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ହେ ଶତୃନିବାରଣ କର୍ତ୍ତା। ତୁମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭଗିନୀ ମାଦ୍ରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସିତ ପାଣ୍ଡୁ ପାଇଁ ବର ଭାବେ ଚାହୁଁଛି। ଆମ ଦ୍ୱିତୀୟ ଲିଙ୍ଗ ଏବଂ ବଂଶ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ତୁମ ସହ ମିଳେ। ଏହା ଭାବି ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।" ତା'ପରେ ମଦ୍ରର ରାଜା କହିଲେ—"ତୁମେ ଠିକ୍ କହୁଛ, ତୁମ ଠାରୁ ଉତ୍ତମ କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ। ଆମ ବଂଶର ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଥା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଭଲ କି ଖରାପ ହେଉ, ମୁଁ ତାହା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରଥା ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣ, ଏହା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଅନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ। ବଂଶ ପ୍ରଥା ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ।" ବିଶ୍ମ କହିଲେ—"ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ଯାହା ସ୍ୱୟଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ପୂର୍ବଜମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ଏହି ନିୟମରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଏହି ସୀମା ତୁମେ ଜାଣ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ମାନନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ବିଶ୍ମ ଶାଲ୍ୟକୁ ହଜାର ହଜାର ସୁନାର ଭାଣ୍ଡା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଇତ୍ୟାଦି ଉପହାର ଦେଲେ। ଶାଲ୍ୟ ସେହି ସମସ୍ତ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କ ଭଗିନୀ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରି, କୌରବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ବିଶ୍ମ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ହସ୍ତିପୁର ନଗରକୁ ଆସିଲେ। ଶୁଭ ତିଥିରେ ବିଶ୍ମ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିବାହ ଆୟୋଜନ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ବିଧିରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ତେଜୋମୟ ରାଣୀଙ୍କୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ନିବାସରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ, ଦୁଇ ରାଣୀ—କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ସହ ଇଚ୍ଛାମତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତିନିରାତି ଅତିତ ହେବା ପରେ, ପୃଥିବୀ ଜୟ କରିବା ଆଶାରେ ପାଣ୍ଡୁ ନଗର ଛାଡ଼ିଲେ। ବିଶ୍ମ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମହାନ କୁରୁମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥର ବଡ଼ ବଳ ସହ, ଉତ୍ସବ ମନ୍ଦିରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଦେବତାସମ ତେଜସ୍ୱୀ ପାଣ୍ଡୁ, ଜୟ ଆଶାରେ, ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସହ ବହୁ ଶତୃଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପ୍ରଥମେ ଦଶାର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଯାଇ, ସିଂହସମ ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କଲେ। ତା'ପରେ, ଏକ ବିଶାଳ ସେନା—ବିଭିନ୍ନ ପତାକା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି, ରଥ ସହିତ—ସଂଗଠିତ କରି, ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଓ ଶୂରବଳୀ ଥିବା, ମଗଧ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ରାଜଗୃହ ନଗରରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲେ।