ଏହି ଉତ୍ତମ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସ୍ବପ୍ନ ଦ୍ୱାରା। ଏକ ଦିନ, କର୍ଣ୍ଣ ସ୍ବପ୍ନରେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଜଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ତେବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ସେ ତୁମକୁ ଏକ ବର ଦେବେ; ତୁମେ ତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରିପାରିବା ବଜ୍ର ଅର୍ଜନ କର। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ବପ୍ନରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, କର୍ଣ୍ଣ ଜାଗି ଏହି ସ୍ବପ୍ନ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ହୁଲ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଚାହିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ କିଛି ଭାବିବାକୁ ଦେଇନାହାଁତି; ସେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ବହାଇ ହୁଲ କାଟି ନେଲେ, ଦୁଇ କାନରୁ କୁଣ୍ଡଳ ଉଖଳି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଦେଇଦେଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଏହି ଦାନ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ହସି କହିଲେ, “ଆହା, ଏମିତି ସାହସ କିଏ କରିପାରିବ? ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ — କେହି ଏପରି କରିପାରିବେନି।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଏହି କାମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; କ’ଣ ବର ଚାହଁ?” ତା’ପରେ, ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ବଜ୍ର ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାହାକୁ କ୍ରୋଧରେ ଆଘାତ କରିବ, ସେ ବଞ୍ଚିପାରିବେନି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଲେ, ଏହା ପୁନି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଯିବ।” ଏପରି କହି, ଶକ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଓ ବର ଦେଇଦେଲେ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ବସୁସେନ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ; ଏହି ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ସେ ବିକର୍ତ୍ତନପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲେ। ଏବେ କଥା ଆସେ ପୃଥା କିମ୍ବା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନେଇ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦ୍ରୁତଗତି ଓ ଉଚ୍ଚ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପର ମାଲିକା ଥିଲେ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଅତି ଶୋଭିତ କନ୍ୟା। ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନ ଦେଖି ଅନେକ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସ୍ୱୟଂବର ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ସଭାର ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମହିଳା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ପାଣ୍ଡୁ ସିଂହର ଗର୍ବରେ, ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ବୃହତ୍ ଚକ୍ଷୁ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ରାଜସଭାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁନ୍ତିଭୋଜର ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗବଳୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ହୃଦୟ ପାଣ୍ଡୁ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଉତ୍କଳେଶ ହେଲା, ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଲଜ୍ଜା ଭରା କୁନ୍ତୀ ଏକ ମାଳା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଗଳାରେ ପିଣ୍ଡାଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ରାଜା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ରଥରେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତିଭୋଜର କନ୍ୟା ସହିତ ବିବାହିତ ହେଲେ, ଯେପରି ମଘବାନ ପୌଳୋମୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ବିବାହ ପରେ, କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇ, ସ୍ମ୍ରାତି କୁରୁବଂଶୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହାପରେ, ବିଭିନ୍ନ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋଷିମାନେ ଶୁଭକାମନା କରି, ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ପହଁଚିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜମହଳରେ ବସାଇଲେ। ତା’ପରେ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ବିଶ୍ୱମିତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଆଉ ଏକ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା ନେଇ ସେ ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ଗଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବାହୀକମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶାଲ୍ୟ ବାହାରି ଆସି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସହରକୁ ନେଇଗଲେ। ରାଜା ମଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆସନ, ପାଦ ପାନୀୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ମଧୁପର୍କ ଦେଇ, ଯାତ୍ରାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପଚାରିଲେ। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, “ମୁଁ ବରବଧୁ ଚାହିଁ ଆସିଛି, ରାଜା। ଶୁଣିଛି ତୁମର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭଉଣୀ ମାଦ୍ରୀ ଅତି ଖ୍ୟାତ; ମୁଁ ତାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପାଇଁ ବରବଧୁ ଭାବେ ଚାହଁ।” “ତୁମେ ଆମ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଆମ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ମିଳନ ହେବ; ଏହା ଭାବିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରେ। ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମଦ୍ରର ରାଜା କହିଲେ, “ତୁମେ ଭଳି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ଦୃଢ଼ ମତ। ଆମ ବଂଶର ପୁରୁଣା ପରମ୍ପରା ଯେପରି ରହିଛି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ମୁଁ ତାହା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବିନାହିଁ। ଏହି ନିୟମ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛ; ଏହା ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପରମ୍ପରା ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ନୀତି। ଏହି କଥା ମୁଁ ଅନିଶ୍ଚିତ ମନେ କହୁନାହିଁ।” ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, “ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ, ଏହି ନୀତି ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଏହି ସୀମା ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ପରିମାଣ ତୁମେ ଜାଣ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନେ ଏହାକୁ ମନ୍ୟ କରନ୍ତି।” ଏପରେ, ଭୀଷ୍ମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଶାଲ୍ୟଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ସୁନା ଭାଡ଼, ଅଳଙ୍କାର, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଲେ। ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଦେଇ ଶୁଭ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ନେଇ, ଶାଲ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରି କୌରବମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଣି କୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ତା’ପରେ, ସାଗରଜ ଭୀଷ୍ମ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ହସ୍ତିନାପୁର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, ଦୁଇ ମହାନ ରାଜନୀ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏସି ପ୍ରବେଶ କଲେ।