କୁନ୍ତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅକୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଭରିଥିବା ଏକ ପେଟିରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଜଳରେ ଭାସିଦେଇଲେ। ସେଇ ଶିଶୁ ଜଳରେ ଭାସିବା ପରେ, ରାଧାଙ୍କ ପତି, ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ରଥୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏହି ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ପୁଅକୁ ନିଜ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେମାନେ ଏହି ପୁଅକୁ ନାମ ଦେଲେ—“ଏହି ପୁଅ ଧନ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏହାକୁ ‘ବସୁସେନ’ ବୋଲି କୁହାଯିବ।” ବସୁସେନ ବଡ଼ ହେବା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ ହେଲେ; ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲାବେଳେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଦୟାଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେହି ବୀର ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦାନ ଦେବା ଦିନିଆ ଭୂମିରେ ମିଳିଲାନି। ତାପରେ, ଏକ ରାତିର ଶେଷରେ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଆକାର ଧରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ବୀର, ମୋର ବାକ୍ୟ ଶୁଣ।” “ଯେତେବେଳେ ରାତି ଶେଷ ହେବ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ଆସିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିବେ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି ଆସିବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ତୁମର କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ନେବାକୁ ଚାହିଁଛି; ଏହି କଥା ମନେ ରଖ। ଯଦି ଶକ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି ମୋତେ କିଛି ମାଗିବେ, ମୁଁ କିପରି ତାଙ୍କୁ ନାକୁହିବି, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦେବତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ? ତାଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ବୋଲି ଜାଣିବା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଦେଖା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଯଦି ଏହିପରି, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ବୀର: ସେ ତୁମକୁ ଏକ ବର ଦେବେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶକ୍ତି ଚାହିଁବା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବ।” ଏପରି କହି ସ୍ୱପ୍ନର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; କର୍ଣ୍ଣ ଜାଗି ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ପୁଅ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ କବଚ ମାଗିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ କିଛି ଚିନ୍ତା ନ କରି, ନିଜ ଶରୀରରୁ କବଚ କାଟି ରକ୍ତ ଝରିଲା, ଏବଂ ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡଳ ଖୋଲି ଦେଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଖୁସି ହେଲେ; ହସି, ବସବ କହିଲେ—“ଅଃ, କି ଶୌର୍ୟ!” “ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସମାନେ—ମୁଁ କୌଣସି ଜଣେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବା ଦେଖୁନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; କହ, କି ବର ଚାହୁଁଛୁ?” ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ କହିଲେ—“ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସମାନେ—ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଏହି ଶକ୍ତି ରେ ଅକ୍ରୋଧରେ ପ୍ରହାର କରିବ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି ମୋତେ ଫେରି ଆସିବ।” ଏପରି କହି, ଶକ୍ର ଦୂରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପୃଥିବୀରେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ‘ବସୁସେନ’ ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ‘କର୍ଣ୍ଣ’ ବୋଲି, ବିକର୍ତନଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି, କୁନ୍ତି—କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ଗୁଣବତୀ, ଶୀଘ୍ର ଗୁଣରେ ନିପୁଣ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଏବଂ ମହାବ୍ରତା, ଚଉଡ଼ିଆ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା କୁନ୍ତି—ସେ ଯୁବତୀ ଓ ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଭା ଓ ଶୋଭା ଦେଖି କିଛି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚାହିଁଥିଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜାମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ସ୍ୱୟଂବରରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ସମ୍ମିଳନୀରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା କୁନ୍ତି ଏକ ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଛାତି, ବୃହତ୍ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସିଂହ ପରି ଗର୍ବିତ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାଙ୍କ ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ। ରାଜସଭାରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁନ୍ତିଙ୍କ ହୃଦୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା; ତାଙ୍କ ଶରୀର ଅଭିଲାଷାରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲା, ମନ ଏକ କ୍ଷଣ ମୃଦୁ ହେଲା। ଲଜ୍ଜାପ୍ରଭାବିତ କୁନ୍ତି ଗଲାପ ଗୁଛା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶୋଉଲ୍ଡର ଉପରେ ରଖିଲେ; ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଛି ନିଯାଇଛନ୍ତି ଜଣାପରି, ସମସ୍ତ ରାଜା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥରେ ଆସିଥିବା ଭଳି ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ରାଜା ବିବାହ ଉତ୍ସବ କରିଦେଲେ। ଏପରି, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୁରୁପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡୁ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଝିଅ ସହ ବିବାହ ହେଲେ, ଯେପରି ମଘବନ ପୌଳୋମୀଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ। କୁନ୍ତି ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ବିବାହ ପରେ, କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା ଏମାନେକୁ ବିଭିନ୍ନ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ କରି, ତାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ବିଭିନ୍ନ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ଏକ ମହାସେନା ନେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କର ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, କୁରୁମାନେର ଆନନ୍ଦ ରାଜା ପାଣ୍ଡୁ ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି, ନିଜ ପାଳେ କୁନ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଏହିପରି, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବାହ ବିଷୟରେ ବିଚାର କଲେ। ବୟସ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମହାର୍ଷି, ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ସେନା ସହିତ, ସେ ମଦ୍ରଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ଗଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ବାହୀକମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ମଦ୍ର ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆସନ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ମଧୁପର୍କ ଦେଇ, ଆଗମନର କାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, କୁରୁମାନେର ମହିମା, ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ବାଧାକୁ ନିବାରଣ କରିବା ପାଇଁ ବାଧାକୁ ଆସିଛି। ଶୁଣ, ତୁମର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭଉଣୀ ମାଦ୍ରୀ ଏଠି ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ୱଳ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତୁମେ ଆମ ସହ ସମ୍ମିଳନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଆମର ଗୋତ୍ର ତୁମର ସହ ସମ୍ମତି; ଏହି ବିଷୟ ଭାବିବା, ମଦ୍ର ରାଜା, ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର।