କୁନ୍ତୀ, ଏକ ମହାନ୍ୟା ଓ ଶୀଳବତୀ କୁମାରୀ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ଲଜ୍ଜାର ଭୟରେ ଅତିଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦ୍ୱିଧାଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଆଦିତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହିପରି କହିଲେ, “ମୋର କୃପାରେ, ରାଜନୀ, ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ପଡିବେ ନାହିଁ। ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ପ୍ରଭୁ, କାରଣ ମୋରେ କୌଣସି ଅହଂକାର ନାହିଁ। ଏହି କୁମାରୀତ୍ୱ ହାରାଇବାର ଦୋଷକୁ ଆପଣେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମର ଭୟ ଆଜି ଦୂରେଯାଉ। ତୁମେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବେ। ମୋର ଅନୁମତିରେ, ପୁନି ତୁମେ କୁମାରୀ ହେବେ।” ଏପରି ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇ ଶରୀର ଉଲ୍ଲାସରେ କମ୍ପିତ କୁନ୍ତୀ, ମହାତ୍ମା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଭୃକୁଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁକୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ରଖିଦେଲେ। ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ଏକ ବୀର, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ସେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମରୁ ହିଁ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି, ଓ ଶୋଭାରେ ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ସେଇ ପୁଅ ଥିଲେ କର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ କୁମାରୀତ୍ୱ ଦେଇଦେଲେ। ପୁଅକୁ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ମନ ଅତିବ୍ୟଥିତ ହେଲା। ସେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ: “କଣ କରିଲେ ଧର୍ମ ରକ୍ଷିତ ହେବ?” ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଲୁଚେଇ, ନିଜ ଅପରାଧକୁ ଗୁପ୍ତ କଲେ। ତା’ପରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁକୁ ଏକ ମଣିମାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପେଟିରେ ରଖି, ଜଳରେ ଭାସାଇଦେଲେ। ସେଇ ଶିଶୁକୁ ଜଳରେ ଭାସୁଥିବାବେଳେ, ରାଧାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ରଥୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଶିଶୁକୁ ନାମ ଦେଲେ “ବସୁସେନ”, କାରଣ ସେ ଧନ-ଏବଂ ଶୋଭା ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ବୟସରେ ବଢିବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଏକଥିରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦୃଢ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇ ପାରୁନଥିଲେ। ଏକ ରାତିର ଶେଷରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ସ୍୵ପ୍ନରେ ଆସି କହିଲେ, “ଶୁଣ, ହେ ବୀର, ସକାଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସିବେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ତୁମର କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ନେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ମୋ କଥା ମନେ ରଖ।" କର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯଦି ଶକ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷରେ ମୋତେ ଚାହିଁବେ, ମୁଁ କିପରି ନାକୁହେବି? ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିପାରିବି ନାହିଁ।" ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଚାହିଁବା; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ।" ସ୍୵ପ୍ନରେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ଜାଗି ସ୍୵ପ୍ନର ଅର୍ଥ ଭାବିଲେ। ଏହିପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷ ଧରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ମାଗିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ କୌଣସି ଦ୍ୱିଧା ନକରି, ନିଜ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଝରିବା ସହିତ କବଚ କାଟିଦେଲେ, ଦୁଇ କୁଣ୍ଡଳ ଛେଦିଦେଲେ, ଓ ହାତ ଜୋଡି ଦାନ କରିଦେଲେ। ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ କେହି ଏପରି କରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଯାହା ଚାହଁ, ମୋତେ କୁହ।" ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାହାକୁ ମାରିବ, ସେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହେବ। ପ୍ରତି ବେଳେ ଏହି ଶକ୍ତି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଯିବ।” ଏହି ଦାନ କାରଣରୁ, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ “ବସୁସେନ” ଥିଲେ, ସେଠାରୁ ସେ “କର୍ଣ୍ଣ” ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୀଳବତୀ, ଦୃଢବ୍ରତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କୁନ୍ତୀ, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଚିରଞ୍ଜୀବି କନ୍ୟା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୌବନମୟ ଥିଲେ। ଅନେକ ରାଜା ସେଉଁଠିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ସେ ନାରୀ ଗୁଣରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲେ। କୁନ୍ତିଭୋଜ ରାଜା, ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ସଭାରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଂହପ୍ରତିମାନ, ବିଶାଳ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ବୃହତ୍ ନୟନ ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ରାଜସଭାରେ, ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୋଷରହିତ ଅଙ୍ଗବିହାରିଣୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ସେ ଅନ୍ତରେ ଅନୁରାଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଦେହ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଓ ମନ ଦ୍ୱିଧାରେ ହେଲା। ଲଜ୍ଜାବନ୍ତି କୁନ୍ତୀ ଶରମରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମାଳା ପିଣ୍ଡିଦେଲେ। ଏହି ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ରଥରେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଯାଇଲେ। ପରେ, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ବାପା କୁନ୍ତିଭୋଜ ଉଚିତ ରୀତିରେ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁ, କୁରୁବଂଶର ପୁତ୍ର, କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ କନ୍ୟା କୁନ୍ତୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଯେପରି ମଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପୌଳୋମୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ।