ପୃଥା, ଯାହାକୁ କୁନ୍ତୀ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଦ୍ରଢ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଦୁର୍ବାସା ରୁଷି, ଯିଁଁ ଧର୍ମରେ ଗଭୀର ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ୟମରେ ସେବା କରିଥିଲେ। ଗଂଧ, ଦହି, ଘୀ ଓ ଅନେକ ଦିନିକିଆ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୁନ୍ତୀ ସେ ଯୋଗୀଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଆଦର କରି ମହାତିଥି ସ୍ୱାଗତ କରୁଥିଲେ। ଏକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଦୁର୍ବାସା ରୁଷି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଧର୍ମପାଳନ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଏହାର ବିଶେଷ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଶିଖାଇଲେ। ଦୁର୍ବାସା କୁହିଲେ, "ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଉଦ୍ଧାନ କରିବ, ସେ ଦେବତାର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ପୁତ୍ର ପାଇବ।" ଏହିପରି ଶିଖା ପାଇ କୁନ୍ତୀ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ନିଜ ପବିତ୍ରତା ଓ ଖ୍ୟାତି ରକ୍ଷା କରି, ସୂର୍ୟଦେବତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାନ କଲେ। ମେଘମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରି, ସୂର୍ୟଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖା ଦେଲେ। କୁନ୍ତୀ ଏହି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚକିତ ହେଲେ। ସୂର୍ୟଦେବତା କୁହିଲେ, "ମୁଁ ସୂର୍ୟ, ତୁମକୁ ପୁତ୍ର ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି।" "ତୁମର ପୁତ୍ର ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେବ। ସେ ସୂର୍ୟର କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି ଜନ୍ମ ନେବ। ସେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅଜୟ ହେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କିଛି ଅସ୍ୱୀକାର କରିବେ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବେ ନାହିଁ, ସେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେବାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଏବଂ ଗର୍ବିତ ରହିବ।" କୁନ୍ତୀ ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା କନ୍ୟା, ମୋର କୌଣସି ପତି ନାହିଁ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ଏହି ବର ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ। ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାନ କରିଛି। ଅପ୍ରାୟାସ ଅପରାଧ ପାଇଁ ମୁଁ ମାନ୍ୟତା ଚାହୁଁଛି; ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅପରାଧରେ ମଧ୍ୟ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ।" "ଦୁର୍ବାସା ଦେଇଥିବା ବର ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଭୟ ଛାଡି ଏଠାରେ ଆମ ଏକତା ହେଉ।" ସୂର୍ୟଦେବତା କହିଲେ, "ମୋ ଆଗମନ ଅଫଳ ହେଲେ ତୁମେ ଦୋଷୀ ହେବ। ତୁମେ ଭୟ କରୁଛ, ତେବେ କାହିଁକି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାନ କଲା? ମୋତେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଲେ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ବର ଫଳିବେ ନାହିଁ।" "ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ତୁମେ ଗର୍ବିତ ଓ ଅହଂକାରୀ ହେଉଛ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ବଂଶକୁ ମୋ ରୂଷି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଳାଇ ଦେବି।" ସୂର୍ୟ ଏପରି ଅନେକ ଭାବରେ ଦୟାଳୁ ଶବ୍ଦରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ବୋଲିଲେ, କିନ୍ତୁ କୁନ୍ତୀ ନିଜ କୌମାର୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ କୁନ୍ତୀ ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ତେବେ ସୂର୍ୟ ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ, "ମୋ ଦୟାରେ, ରାଣୀ, କୌଣସି ଦୋଷ ତୁମେ ପାଇବେ ନାହିଁ।" କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ମୋର କୌଣସି ଅହଂକାର ନାହିଁ। କୌମାର୍ୟ ହରାଇବା ଦୋଷ ଆପଣ ଦୂର କରନ୍ତୁ।" ସୂର୍ୟ କୁହିଲେ, "ଭୟ ଛାଡି ଦେଉ। ତୁମେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବ। ମୋ ଅନୁମତିରେ ତୁମେ ପୁନଃ କୌମାର୍ୟ ଲାଭ କରିବ।" ଏପରି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଗଲେ ଏବଂ ସୂର୍ୟଦେବତା ସହ ଏକତା ହେଲେ। ସୂର୍ୟ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଲେ, ଏହି ଶିଶୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିବାରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମୁହଁରେ ଚମକଦାର କୁଣ୍ଡଳ ଥିଲା। ଏହି ପୁତ୍ର ହେଲେ କର୍ଣ୍ଣ, ଯିଁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ସୂର୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ କୌମାର୍ୟ ଦେଲେ। ଶିଶୁକୁ ଦେଇ, ସୂର୍ୟ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି ଯାହା ଧର୍ମ ହେବ?" ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ଲୁଚାଇ, ସେ ନିଜ ବଂଶ ପାଇଁ ଭୟ କରିଲେ। କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ଏକ ରତ୍ନ-ଭରି ମୋରାରେ ରଖି, ଜଳରେ ଭାସାଇ ଦେଲେ। ଏହି ଶିଶୁକୁ ରାଧାଙ୍କ ପତି, ଏକ ମହାନ ଏବଂ ମାନ୍ୟତାପ୍ରାପ୍ତ ସୂତ, ଉଠାଇ ନେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଶିଶୁକୁ ଦତ୍ତକ ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ 'ବସୁସେନ' ନାମ ଦେଲେ, କାରଣ ସେ ଧନ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ସେ ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାନ କଲେ। ସେ ସମୟରେ, କର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଦାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏକ ରାତିର ଶେଷରେ, ସୂର୍ୟ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ସ୍ଵପ୍ନରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସୁଣ, ନିର୍ଭୀକ ଯୋଧା।" "ରାତି ଶେଷ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ଆସିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସି ଦାନ ଚାହିବେ, ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" "ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ତୁମର କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ନେବା; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସତର୍କ କରୁଛି, ମୋ କଥା ମନେ ରଖ।" କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, "ଯଦି ଶକ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ମୋତେ ଦାନ ଚାହିବେ, ମୁଁ କିପରି ଅସ୍ୱୀକାର କରିବି? ମୋତେ ଏହିପରି ଶିଖା ଦିଆଯାଇଛି।" "ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଜାଣିଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବି ନାହିଁ।