ଗାନ୍ଧାରୀ, ତାଙ୍କର ପତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମଶୀଳ, ତାଙ୍କର ଏହି ଦୌଷ୍ୟ କାରଣରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ଭିତରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପତିଙ୍କ ସମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ ସେ ପତିଠାରୁ କିଛି ଅଧିକ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନଥିଲେ। ପତିପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଗାନ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ସେ ସଦା ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରି, କେବେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହିନଥିଲେ। ତାପରେ, ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା ସୁବଳ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ଦଶ ଭଉଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଥିଲେ—ସତ୍ୟବ୍ରତ, ସତ୍ୟସେନ, ସୁଦେଷ୍ଣା, ସଂହିତା, ତେଜଶ୍ର୍ବା, ସୁଶ୍ରବା, ଏବଂ ନିକୃତି, ଶୁଭାଙ୍କରୀ, ଶମ୍ଭବଠା, ଦଶାର୍ଣା ଏବଂ ଦଶ ଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗାନ୍ଧାରୀ କନ୍ୟାମାନେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଦିନରେ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଶତ କୁଳୀନ କନ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୂର ନାମକ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ, ଯିଏ ବସୁଦେବଙ୍କ ପିତା ଏବଂ ପୃଥା ନାମକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାଙ୍କର ଜନ୍ମଦାତା ଥିଲେ। ଶୂର ତାଙ୍କର ବଡ଼ଦିଦିଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ସେଠିକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ସେ ମହାନ ନାୟକ ଶୂର ଏହି କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଥିଲେ, ମିତ୍ରତା ସୂଚକ ଭାବେ। ପୃଥା, ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏଠି ଏକ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଉগ্ৰ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସେବା କରିଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଦୁର୍ବାସା ମୁନି, ଯିଏ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ପୃଥା ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି ଉତ୍କଟ ଋଷିଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଦିନକୁ ଦିନ ଦହି, ଘଉଁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରସାଳ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହି ଯୋଗୀଙ୍କୁ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିଥିଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ପୃଥାଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅତିଶୟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାହାର ବିଶେଷ ପ୍ରୟୋଗ ଶିଖାଇଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିବେ। ଏପରି ଶିକ୍ଷା ମିଳିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ମେଘମାନଙ୍କୁ ଭେଦ କରି, ଏହି ବିଶାଳ ନୟନବତୀ ପୃଥାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଚମକିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଅବାକ ହୋଇଗଲେ। ତାହାପରେ, ମହାମନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ଡାକିଥିବା ପୃଥାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, "ଓ ନିର୍ମଳ ହସିଥିବା ମହିଳା, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମକୁ ପୁଅ ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହିପରି କହିଲେ, "ତୁମର ପୁଅ ମୋ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମିବ। ସେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅଜୟ ହେବେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କେବେ କିଛି ଅନୁନୟ କରିବେ ନାହିଁ। ସେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଉଥିବେ ଏବଂ ଗର୍ବିତ ମଧ୍ୟ ହେବେ।" ଏପରି ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ କନ୍ୟା, ମୋ ପିତା ଦେଇଥିବା ଏବଂ ମୋର କୌଣସି ପତି ନାହିଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ କେବଳ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକିଛି। ଏହି ଅପରାଧ ପାଇଁ ମୁଁ ମାଫି ଚାହେଁ; ନାରୀମାନେ ଭୁଲ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, "ମୋ ଦର୍ଶନ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଛ; ଯଦି ତୁମେ ଡାକି ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ମନ୍ତ୍ରର ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ। ତୁମର ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଆଜି ମୋ କ୍ରୋଧରେ ତୁମର ବଂଶ ଦହିଯିବ।" ଏପରି କହି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୃଥା କହିଲେ, "ମୁଁ କନ୍ୟା, ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ରୀ।" ନିଜ ପରିଜନମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଭୟ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାରେ ତିନି, ସେ ସନ୍ଦିହାନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, "ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।" କୁନ୍ତୀ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ମୋର କୌଣସି ଅହଂକାର ନାହିଁ, ଆପଣ ମୋର କନ୍ୟାତ୍ୱ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରଖନ୍ତୁ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, "ଆଜି ତୁମର ଭୟ ଦୂର ହେବ; ତୁମେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ମୋ ଅନୁମତିରେ ପୁନର୍ବାର କନ୍ୟା ହେଇଯିବେ।" ଏପରି କଥା ହେବା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ମହାତ୍ମା ଆଦିତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ଲାଭ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ରଖିଲେ, ଯିଏ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ। ଏହି ଶିଶୁ ଦିବ୍ୟ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ସହ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଶିଶୁ କର୍ଣ୍ଣ ନାମରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ କନ୍ୟାତ୍ୱ ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ମନରେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ—"କଣ କରିବି ଯେ ଧର୍ମ ରକ୍ଷିତ ହେବ?" ନିଜ ଦୋଷ ଲୁଚାଇ, ସେ ପରିଜନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୟ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।