ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା ସୁବଳଙ୍କ କନ୍ୟା ଗାନ୍ଧାରୀ ଏବଂ ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ସାରା ପୃଥିବୀରେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅପରିମିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭୀଷ୍ମ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଆମ ବଂଶ ନୀତି, ଶୌର୍ୟ ଓ ଦୟାରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ବଂଶ ପୂର୍ବରୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାନ୍ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା, କେବେ କ୍ଷୟ ପାଇନଥିଲା। ମୁଁ, ସତ୍ୟବତୀ ଏବଂ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଂଶ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉଛି। ଏହି ବଂଶ ସାଗରର ଭଳି ଆହୁରି ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି, ତେଣୁ ଆମେ ଦୁହେଁ ଏହାକୁ ଅଧିକ ଉନ୍ନତି କରିବାକୁ କ୍ଷୟ ନକରି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।" "ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ଯଦୁବଂଶର କିଛି ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସୁବଳଙ୍କ ଏବଂ ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମ ବଂଶ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଶିଳ୍ପ ଓ ରୂପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏବଂ ଆମ ବଂଶ ସହ ବିବାହ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ବଂଶ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚୟନ କରାଯିବା ଉଚିତ, ବିଦୁର, ତୁମେ ଯଦି ଅନ୍ୟଥା ଭାବୁନାହ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଉଛି। ତୁମେ ଆମ ଜନକ, ମାତୃ, ଶିକ୍ଷକ—ଏହି ବଂଶ ପାଇଁ ଯାହା ଉତ୍ତମ ଭାବ, ତାହା କର।" ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଠାରୁ ଭୀଷ୍ମ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ଯିଏ ଦେବାଦିଦେବ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଭଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶକ ହରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ସେ ଏକ ଅଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଶତପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଅଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରିଥିଲେ—ଏହି ଖବର ଭୀଷ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଗାନ୍ଧାରର ରାଜାଙ୍କୁ ଦୂତି ପଠାଇଲେ, ଏବଂ ସୁବଳଙ୍କ ଗୃହରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ଧତା ବିଷୟରେ ବିଚାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସୁବଳ ତାଙ୍କ ବଂଶ, ମାନ, ଚରିତ୍ର ଭଲଭାବେ ଯାଞ୍ଚ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଲେ। ଏହି ବିବାହ ସମୟରେ ଗାନ୍ଧାରୀ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅନ୍ଧ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ନିଜର ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଗାନ୍ଧାରୀ ଏକ ମାନ୍ୟବସ୍ତ୍ର ନେଇ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ସେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ କେବେ ମୋ ପତିଠାରୁ ଅଧିକ ହେବିନା।" ଏହି ସମୟରେ, ଗାନ୍ଧାରର ରାଜପୁତ୍ର ଶକୁନି ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଶୋଭାମୟ ଭାବେ କୌରବ ଗୃହକୁ ନେଇ ଗଲେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏହି ବିବାହ ଶେଷରେ ଶକୁନି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ ହୋଇ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତ କୌରବମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରେ ଭୟ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଦୃଷ୍ଟି ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦିଗରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେନାହିଁ। ପତିନିଷ୍ଠା ଗାନ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ବୃଦ୍ଧମାନ ଓ ପ୍ରବୀଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ କେବେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାମ କହିଥିଲେନି। ସୁବଳ, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ଦଶ ଭଉଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ—ସତ୍ୟବ୍ରତ, ସତ୍ୟସେନ, ସୁଦେଷ୍ଣା, ସଂହିତା, ତେଜଶ୍ର୍ବା, ସୁଶ୍ର୍ବା, ନିକୃତି, ଶମ୍ଭାଠା, ଦଶାର୍ଣା ଓ ଅନ୍ୟ ଦଶ ଗାନ୍ଧାରୀ କନ୍ୟା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଦିନରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି, ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ଶତ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ବେଳେ, ଯଦୁବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ଶୂର ନାମକ ଜଣେ ଥିଲେ, ଯିଏ ବସୁଦେବଙ୍କ ପିତା ଓ ପୃଥା ନାମକ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ପିତା ଥିଲେ। ଶୂର ତାଙ୍କ ପିଶିପୁତ୍ର, ଯିଏ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ସେଠିକୁ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଦେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ ପୃଥାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପୃଥା ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ, ଦୁର୍ବାସା ନାମକ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିଙ୍କୁ ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ଦୁର୍ବାସା ଋଷି ତାଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ଦୁଃଖକାଳର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦେଖି, ପୃଥାଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଶିଖାଇଦେଲେ—"ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତୁମ ପୁତ୍ର ହେବ।" ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଶିଖି ପୃଥା ଉତ୍ସୁକତାରେ ଦିନେ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଉପବାସିନୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ମେଘ ମାଧ୍ୟମରେ ସୂର୍ୟଦେବ ଆସିଲେ, ପୃଥା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ସୂର୍ୟଦେବ କହିଲେ, "ମୋତେ ଜାଣ, ମୁଁ ସୂର୍ୟ, ତୁମକୁ ପୁତ୍ର ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଛି। ତୁମ ପୁତ୍ର ମୋ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେବ।" ଏପରି ଭାବେ ଗାନ୍ଧାରୀ, କୁନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଏବଂ ବଂଶର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଶୀର୍ବାଦ ଏହି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।