ପାଣ୍ଡୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁଶଳ ଭାବେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବା, ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ, ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଚଳାଇବା, ହାତୀ ପାଳନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ଏକଦମ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ବିଦ୍ୟାରେ, ବିଶେଷକରି ଧନ ଓ ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ରାଜ୍ୟର ସେନାପତି ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ବିଶାରଦ ଏହି ପାଣ୍ଡୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ; ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ, ଏଉଁଠି ଅଧିକାଳ ଛୁଆ ଥିବା ବିଦୁର, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଉପଦେଷ୍ଟା ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ବିଦୁର ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁସାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ବିଚାର ଓ ପାରମ୍ପରିକତା ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ବିଦୁରଙ୍କ ସମାନ ଆଉ କେହି ନଥିଲେ; ସେ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ବଂଶ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ କଥା ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା। କାଶୀ କୁମାରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ କୁରୁଜଙ୍ଗଳ ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରାଚୀନ ଗଜସାହ୍ୱୟ ଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅନ୍ଧ ଥିବାରୁ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ବିଦୁର ଦାସୀପୁତ୍ର ଥିଲେ, ତେଣୁ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସଗରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ, ଯିଏ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନର ଧାରିଣୀ। ଏହା ସହିତ, ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ସୁବଲଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କନ୍ୟା ଓ ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ। ଏକ ଦିନ ରାଜନୀତିରେ ନିପୁଣ ଭୀଷ୍ମ, ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱ ବିଦ୍ୟ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଉଚିତ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆମ ବଂଶ ଗୁଣମୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଏହା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସନ କରିଛି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ମହାତ୍ମା ରାଜାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବଂଶକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ବଂଶ କେବେ ଅବନତି ପାଇନାହିଁ। ମୋ, ସତ୍ୟବତୀ ଓ ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଂଶ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି। ଏହି ବଂଶ ସମୁଦ୍ରର ନିମ୍ନରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ଜଳପରି ଆଉ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି; ତେଣୁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ଯାଦବ ବଂଶର କିଛି କନ୍ୟା ଓ ସୁବଲ ଓ ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଆମ ବଂଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଉଛି। ଏହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ତମ କୁଳ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଧାରିଣୀ; ଏମିତି ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ, ବିଦୁର, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବୁନଥିଲେ। ତୁମେ ଆମର ପିତା, ମାତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ; ତେଣୁ ବଂଶର ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ତାହା କର।” ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗାନ୍ଧାରୀ ବିଷୟରେ କହିଲେ, ଯିଏ ଦେବତା ହରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଏକ ଶତପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ। ଏହି କଥା ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭୀଷ୍ମ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କୁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ; ଗାନ୍ଧାରରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ଧତା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ହେଲା। ସୁବଲ ତାଙ୍କ ବଂଶ, ଖ୍ୟାତି ଓ ଆଚରଣ ଯାଞ୍ଚ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ପତି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅନ୍ଧ, ଓ ତାଙ୍କ ପିତା ମାତା ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଏକ ପଟି ନେଇ ତାହା କେତେକ ପତି କରି ନିଜ ଚକ୍ଷୁକୁ ବାନ୍ଧିଲେ। ସେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ କେବେ ମୋର ପତିଠାରୁ ଉପରେ ହେବିନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକୁନି ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷାରେ ଶଭାସିତ କରି କୌରବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଲେ। ଶକୁନି ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ଉପହାର ଦେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତ କୌରବଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଗାନ୍ଧାରୀ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ନିଜ ପତି ସହ ସମତା ଲାଭ କଲେ; ସେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ନାହିଁ। ପତିନିଷ୍ଠା ଏହି ଗାନ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କ ଆଚରଣରେ ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ ଓ କେବେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିନଥିଲେ। ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ସୁବଲ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ଦଶ ଭଉଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ—ସତ୍ୟବ୍ରତ, ସତ୍ୟସେନ, ସୁଦେଷ୍ଣା, ସଂହିତା, ତେଜଶ୍ରବା, ସୁଶ୍ରବା, ନିକୃତି, ଶମ୍ଭବଠା, ଦଶାର୍ଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦଶ ଗାନ୍ଧାରୀ କନ୍ୟା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଦିନରେ ବିବାହ କଲେ। ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ ଶନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ରାଜକୁମାରୀ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯାଦବ ବଂଶର ଏକ ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଶୂର, ଯିଏ ବସୁଦେବଙ୍କ ପିତା ଓ ପୃଥା ନାମକ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ଜନକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଭଉଣୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ନିର୍ସନ୍ତାନ ଥିଲେ; ତେଣୁ ଶୂର ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଯେ, ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଦେବେ ଓ ସେଥିରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ। ତାପରେ ଏହି ପ୍ରବୀର ବୃଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ନିମିତ୍ତରେ ଏହି କନ୍ୟାକୁ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ କୁରୁବଂଶର ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।