ଅନେକ ଦିନ ପରେ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ରାଜା ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଗଲେ, ସେହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ଯିଏ ଶୂଳ ଉପରେ ଅଟକିଥିଲେ। ରାଜା ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେ କିଛି ଅଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ଅପରାଧ କରିଛି, ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ଷମା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଶୂଳରୁ ତଳକୁ ଉତାରିଲେ। ଏହା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଶୂଳର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଂଶ ବାହାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଥିରୁ ଶୂଳ ବାହାରିଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ ଶୂଳଟିକୁ ମୂଳରୁ କାଟିଦେଲେ। ଏଭଳି, ଶୂଳ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଭିତରେ ରହିଗଲା, ତାଙ୍କ ଗଳା ଓ ପାର୍ଶ୍ବରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଂଶ ଅଟକି ଥିଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ତପସ୍ବୀ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଫୁଲ ଧରିବା ପାତ୍ର ବୋହିବି।” ତାଙ୍କ ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏମିତି ଅନେକ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇପାରିବା ଲୋକ ଦୁର୍ଲଭ ଲୋକକୁ ଅଧିକୃତ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ “ଅଣିମାଣ୍ଡବ୍ୟ” ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେ ତପସ୍ବୀ, ଯିଏ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ଧର୍ମର ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଧର୍ମଦେବତାଙ୍କୁ ଅସୀନ ଦେଖି, ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ କେଉଁ ଅଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଅବିବେକରେ କୃତ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଫଳ ଭୋଗୁଛି? ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ମୋର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ।” ଧର୍ମଦେବତା କହିଲେ, “ତୁମେ ଶିଶୁବେଳେ ପୋକମାନଙ୍କ ପଛରେ ଶୁକ୍ତି ଘୁସାଇଥିଲେ, ଏହାର ଫଳ ଏହି ଦୁଃଖ। ଯେପରି ଅଳ୍ପ ଦାନ ଅନେକ ଗୁଣିତ ଫଳ ଦିଏ, ସେପରି ଅଧର୍ମ କରିଲେ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଫଳ ମିଳେ।" ତପସ୍ବୀ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ କେବେ ଏହି କାମ କରିଥିଲି? ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ।” ଧର୍ମଦେବତା କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହା ଶିଶୁବେଳେ କରିଥିଲେ।” ଏହିପରି ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, “ଜନ୍ମରୁ ବାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଶୁ ଯାହା କରେ, ତାହା ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ଦିଗ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଅତି ସାମାନ୍ୟ ଅପରାଧ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ବଡ଼ ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ବଧରୁ ଅଧିକ। ଧର୍ମ, ତୁମେ ଏବେ ଶୂଦ୍ରୀ ଗର୍ଭରେ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବା। ଏହି ଦିନରୁ ମୁଁ ନିୟମ କରୁଛି, ଚୌଦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ପାପ ନ ହେବ, ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି କରିଲେ ଦୋଷ ଦିଆଯିବ।" ଏହି ଶାପରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଶାପରେ ଧର୍ମ ଶୂଦ୍ରୀ ଗର୍ଭରେ ଵିଦୁର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଵିଦୁର ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଲୋଭ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ଦୂର, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି, ଶାନ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଓ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମହାନ ବିଦୁର ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ କୁରୁ ଭୂମି ଓ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଉନ୍ନତି ପାଇଲା। ଧରିତ୍ରୀ ଅନେକ ଧାନ୍ୟ ଦେଲା, ଶସ୍ୟ ଫଳିଲା, ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ବର୍ଷା ହେଲା, ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଯାନବାହନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ମାଳା ଗନ୍ଧ ଓ ଫଳ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ହେଲା। ନଗର ଚାରିପାଖ ଉନ୍ନତ ବ୍ୟବସାୟୀ, ଶିଳ୍ପୀ, ଶୂରବୀର, ବିଦ୍ୱାନ୍ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ। ଚୋର କିମ୍ବା ଅଧର୍ମ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଥିଲା ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସତ୍ୟ ଯୁଗ ରହିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମ, ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ୟ ଓ ପ୍ରେମରେ ଏକତା ରଖି ଉନ୍ନତି କରୁଥିଲେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅହଂକାର, କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରୁ ଦୂର ଥିଲେ, ପରସ୍ପର ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ ରହିଥିଲା। ଏହି ନଗର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ପରି ଲୋକରେ ଭରିଯାଇ, ଦ୍ୱାର, ତୋରଣ, ନିଷ୍କ୍ରମଣ ମେଘପୁଞ୍ଜ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଶତଶଃ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ପରି ନଗରରେ ଲୋକମାନେ ନଦୀ, ଅଟା, ପୋଖରି, ଜଳାଶୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ କୁରୁ ଓ ଉତ୍ତର କୁରୁମାନେ ଦେବ ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଭୂମିରେ କୁରୁମାନେ ଅନେକ ଲୋକ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ, କୌଣସି ଦୁଃଖୀ ନଥିଲେ, କୌଣସି ବିଧବା ନଥିଲେ। କୁଆ, ଉଦ୍ୟାନ, ସଭାମଣ୍ଡପ, ପୋଖରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୃହ ଏବଂ ଅନେକ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଲବ୍ଧ ଥିଲା। ଭୀଷ୍ମ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଭୂମି ଶତଶଃ ଦେଉଳ ଓ ଯଜ୍ଞ ବେଦିରେ ଶୋଭିତ ହେଲା। ଏହି ଦେଶ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଶାସନରେ ଧର୍ମର ଚକ୍ର ଚଳିଲା। ମହାତ୍ମା ରାଜକୁମାରମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପୌର ଓ ଜନପଦ ଲୋକ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। କୁରୁମାନେ ଓ ନଗରବାସୀଙ୍କ ଘରେ 'ଦିଅ' ଓ 'ଭୋଗ କର' ଏହି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ ଜନ୍ମ ଠାରୁ ନିଜ ପୁଅ ପରି ପାଳନ କଲେ। ସେମାନେ ସଂସ୍କାର, ବ୍ରତ, ଅଧ୍ୟୟନ, ଶ୍ରମ ଓ ବ୍ୟାୟାମରେ ପ୍ରବିନ୍ନ ହୋଇ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବାଣ ଚାଳନ, ବେଦ, ଗଦା, ତଲୱାର-ଢାଳ, ହାତୀ ଶିକ୍ଷା ଓ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ଇତିହାସ, ପୁରାଣ, ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ; ବେଦ ଓ ଉପବେଦର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ। ବେଦାଧ୍ୟୟନ ଓ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, କୁରୁବଂଶର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ।