ଏହି ଉତ୍କଳ ମହାଭାରତର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଏକ ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ ଏକ ମହାତପାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦେଖାରା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମହାତପାସୀ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେନି, ଭଲ କି ମନ୍ଦ କିଛି କୁହିଲେନି। ଏହା ପରେ ରାଜାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଚୋରମାନେ ଲୁଚିଥିବା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଚୋରି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମିଳିଲା। ଏଥିରୁ ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ଷାକର୍ମୀମାନେ ସନ୍ଦେହ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରି ରାଜାଙ୍କୁ ଚୋରମାନେ ସହିତ ଖବର ଦେଲେ। ରାଜା, ଚୋରମାନେ ସହିତ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେଲେ। ରକ୍ଷାକର୍ମୀମାନେ ଅଜାଣାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଠିରେ ବିଧିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେମାନେ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ କଠିରେ ବିଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆସିଲେନି। ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେକୁ ଡାକିଲେ; କଠିର ମୁଣ୍ଡରେ ବିଥିବା ବେଦନାକୁ ସହି, ସେ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୟା କଲେ। ଋଷିମାନେ, ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ, ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ରାତିରେ ପକ୍ଷୀ ରୂପେ ଏକଠା ହେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଉଁ ପାପ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ?” ତେବେ ସେ ଋଷି କହିଲେ, “ମୋ ଦୋଷରେ ଏହି ଫଳ ପାଇଲି; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କରିନାହିଁ।” ଏହି ଦେଖି, ରକ୍ଷାକର୍ମୀମାନେ ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ରାଜା ଏହି ମହାତପାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆସି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ମୋହରେ ତୁମେଠି ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି, ମୋର ଖମା ଦିଅ; ତୁମେ ମୋତେ କ୍ରୁଧ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ ଖମା କଲେ; ଏବଂ ରାଜା ଖମା ପାଇବା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଠିରୁ ତଳେ ଉତାରିଲେ। କଠିର ଶିରା ଉତ୍କାଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍କାଳିପାରିଲେନି; ତେଣୁ ତଳ ଭାଗ କଟି ଦେଲେ। ଏହିଭଳି, କଠି ଭିତରେ ରହିଲା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଗଳା ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରେ କଠିର ଶିରା ଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ହେଲା—“ମୁଁ ଫୁଲ ରଖିବା ପାତ୍ର ନେଇଯିବି।” ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ଜଗତକୁ ଜିତିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ଅଣିମାଣ୍ଡବ୍ୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ଏବଂ ସେ ଉତ୍ତମ ତତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଧର୍ମର ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଧର୍ମ ଦେଖି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ କେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି, ଯାହା ଫଳ ଏହି ରୂପରେ ମୋତେ ମିଳିଛି? ଶୀଘ୍ର ସତ୍ୟ କୁହ; ମୋର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖ।” ଧର୍ମ କହିଲେ—“ତୁମେ ପୋକମାନଙ୍କ ଚିହା ମଧ୍ୟରେ ଘାସ ଶଳ ଲଗେଇଥିଲା; ଏହାର ଫଳ ଏହି ଅବସ୍ଥା। ଯେପରି ଛୋଟ ଦାନ ଅନେକ ଗୁଣ ହୁଏ, ସେପରି ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।” ଅଣିମାଣ୍ଡବ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ କେଉଁ ସମୟରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି?” ଧର୍ମ କହିଲେ—“ତୁମେ ଶିଶୁ କାଳରେ।” ଅଣିମାଣ୍ଡବ୍ୟ କହିଲେ—“ଜନ୍ମରୁ ବାର ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଶୁ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କୁ ଦିଗ ବି ଜଣା ନାହିଁ। ଏତେ ଅଳ୍ପ ଅପରାଧରେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟାଠାରୁ ଭୟଙ୍କର। ଏହି କାରଣରୁ, ଧର୍ମ, ତୁମେ ଶୂଦ୍ର ଯୋନିରେ ମାନବ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବା; ଆଜି ମୁଁ ଜଗତରେ ଏକ ନୟମ୍ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି—ଚାୱଦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ପାପ ନୁହେଁ; ତାପରେ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ତାହାର ଫଳ ମିଳିବ।” ଏହି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ, ଧର୍ମ ଶୂଦ୍ର ଯୋନିରେ ଵିଦୁର ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଵିଦୁର ଧର୍ମ ଓ ଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଲୋଭ ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଶାନ୍ତିରେ ନିରତ, କୁରୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପାଣ୍ଡୁ ଏବଂ ଵିଦୁର ଜନ୍ମ ନେଲେବା ସମୟରେ, କୁରୁ ଦେଶ ଏବଂ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସହିତ ଉନ୍ନତି ହେଲା। ପୃଥିବୀ ଅନେକ ଫସଲ ଦେଲା, ଧାନ ଫଳିଲା; ବର୍ଷା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ପଡ଼ିଲା, ଗଛ ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଲା। ଯାନ ମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ମାଳା ମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଫଳ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସହର ଉପଜିବା ବ୍ୟବସାୟୀ ଓ କୌଶଳୀମାନେ ଭରି ଗଲେ; ବୀର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଖୁସି ହେଲେ। କୌଣସି ଚୋର ନଥିଲେ, ଅନ୍ୟାୟରେ ରୁଚି ଥିବା ଲୋକ ନଥିଲେ; ରାଜ୍ୟର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ ଚାଲିଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, ଲୋକମାନେ ଧର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ, ବିଦ୍ୟା, ଏବଂ ସତ୍ୟ ପାଳନରେ ଏକତାରେ ଉନ୍ନତି କଲେ। ଲୋକ ଅହଂକାର ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଲୋଭ ରହିତ ଥିଲେ; ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ଉଚ୍ଚତମ ଧର୍ମ ପ୍ରବଳ ହେଲା। ସହର ଏକ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଭରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ଦ୍ୱାର, ତୋରଣ ଓ ପଥ ମେଘ ଭଳି ଶୋଭା ପାଇଲା। ଅନେକ ରାଜପାଳୀ ଭିତରେ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ଭଳି ସହର ଶୋଭା ପାଇଲା; ଲୋକମାନେ ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ, ଝିଲି, ଅଖାରୁ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ କୁରୁ ଓ ଉତ୍ତର କୁରୁମାନେ ଦେବ, ଋଷିମାନେ ଭଳି ଆପସରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଥିଲେ। ସେ ଶୁଭ ଦେଶରେ, କୁରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜନସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଥିଲା; କୌଣସି ଦରିଦ୍ର ନଥିଲେ, କୌଣସି ବିଧବା ନାରୀ ମଧ୍ୟ ନଥିଲେ। ଏହିପରି ଶୁଭ କାଳରେ, ଧର୍ମ, ନ୍ୟାୟ ଓ ପ୍ରେମରେ ଏକତାରେ କୁରୁ ଦେଶ ଉନ୍ନତି କଲା।