ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ଅପମାନ କରୁଛ?” ପତ୍ନୀ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ଅନ୍ଧ ପୁଅକୁ ଜୀବିକା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ଦୁଃଖରେ ରହୁଛି ଏବଂ ଏହାକୁ ଅସହ୍ୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ, ପତ୍ନୀ ଏବଂ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ତୁମେ ଯେତେ ଧନ ଦେଇଛ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ; ଏହା ଦୁଃଖର କାରଣ।” ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ମତେ କର; ଆଗରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରିବି ନାହିଁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଏକ ଜୀବନରେ ଜନନୀ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ପତି ଏକ ଆଶ୍ରୟ; ସେ ସେ ମୃତ ହେଉ କି ବଞ୍ଜିବ, ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଜନନୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କରେ, ତେଣୁ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିନରୁ, ଯେଉଁ ଜନନୀଙ୍କ ପତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏହା ପାପ ହେବ। ସେମାନେ ଅନେକ ଧନ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ଭୋଗ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ; ସଦା ଲାଜ ଏବଂ ନିନ୍ଦା ସେମାନଙ୍କୁ ମିଳୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଖୁବ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ କହିଲେ, “ଏହି ପୁଅକୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ନେଇଯାଅ।” ଲୋଭ ଏବଂ ମୋହରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ଗୌତମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଏକ ଦୋଉଁ ଉପରେ ରଖି ଗଙ୍ଗାରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ନିର୍ଦୟ ସନ୍ତାନମାନେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଅନ୍ଧ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷକୁ ଆମେ କାହିଁକି ଜୀବିକା ଦେବା ଉଚିତ?” ଏବଂ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୋଉଁ ଉପରେ ଗଙ୍ଗାରେ ଭାସି, ଅନ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନେକ ଦେଶ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶୂର ବଳି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଜଳରେ ଭାସିବା ଦେଖିଲେ। ବଳି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଏହି ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣି, ପୁଅ ପାଇଁ ଏକ ବର ଦେଲେ। ବଳି ରାଜା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ଦେଲେ ଏବଂ ନିବେଦନ କଲେ, “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଧର୍ମ ଏବଂ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ମୋ ରାଣୀମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ତୁମେ ସନ୍ତାନ ଦେଅ।” ଏହିପରେ ଋଷି କହିଲେ, “ଅବଶ୍ୟ, ଏହିପରେ ରାଜା ବଳି ତାଙ୍କ ନିଜ ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ। ଋଷି ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏକ ଶୂଦ୍ରା ମହିଳାର ଗର୍ଭରେ ଏକାଦଶ ପୁଅ—କାକ୍ଷୀବଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ—କାକ୍ଷୀବଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଦେଖି ଋଷିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏମାନେ କି ମୋର?” ଋଷି କହିଲେ, “ନାହିଁ, ଏମାନେ ତୁମର ନୁହେଁ। କାକ୍ଷୀବଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶୂଦ୍ରା ମହିଳାର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ଦେଖି, ତୁମର ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ମୋତେ ଅବହେଳା କରି, ତାଙ୍କ ଶୂଦ୍ରା ଦାସୀକୁ ଗର୍ଭଧାରଣ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ।” ଏହି ଉତ୍ତର ପରେ ବଳି ରାଜା ପୁନି ଋଷିଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ଆଉ ଏକଥର ନିଜ ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଋଷିଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ଋଷି ରାଣୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗସମ୍ପର୍କ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ସୂର୍ୟ ପ୍ରଭା ଦ୍ୱାରା ଚମକିଥିବା ପୁଅ ପାଇବା।” ଏହିପରେ ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ, ପୁଣ୍ଡ୍ର, ସୁହ୍ମ ଏହି ପୁଅମାନେ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ନାମରେ ଭୂମି ଉପଜିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାମ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଅଙ୍ଗର ଭୂମି ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗର ଭୂମି ବଙ୍ଗ ଏବଂ କଳିଙ୍ଗର ଭୂମି କଳିଙ୍ଗ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲା। ପୁଣ୍ଡ୍ର ଏବଂ ସୁହ୍ମର ଭୂମି ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ଡ୍ର ଏବଂ ସୁହ୍ମ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏଭଳି ବଳିଙ୍କ ବଂଶ, ମହା ଋଷିଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିଲେ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କରିପାରିବ। ଏବେ ମୁଁ ଭାରତ ବଂଶର ବଂଶ ଚାଲିଥିବା କାରଣ କଥା କହିବି, ମା, ଆମ କଥା ଶୁଣ। ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର କ୍ଷେତ୍ରରେ ସନ୍ତାନ ଦେଇପାରିବେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଧର୍ମ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆଧାରିତ କଥା ଶୁଣି, ମା ସତ୍ୟବତୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, “ଅଉଚଥ୍ୟ ଏବଂ ଅଙ୍ଗ ବଂଶର ଉଦାହରଣ ଯେଉଁ ଦିଆଯାଇଛି, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରଥା ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ସମୟ ଏବେ ଠିକ୍। ଓ ଭାରତ, ତୁମେ ଏହି ବଂଶର ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେପରି ତୁମେ ତୁମର ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କର, ଏପରି ମୋ ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ କର, ଓ ନିର୍ମଳ ଏକ। ମୋ ପୁଅ, ତୁମର ଛୋଟ ଭାଇ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଭଲ ପାଉଥିଲା, ସେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲା। ଏଠି କଶୀ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅର ଦୁଇ ରାଣୀ ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ଚାହାନ୍ତି। ଏହି ବଂଶ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଅଟୁଟ ଜାଣି, ତୁମେ ଏହି ଦୁଇ ରାଣୀଙ୍କ ସହ ଧର୍ମ ପାଇଁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, “ମା, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର କଥା କହିଛ; ତୁମେ ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛ। ମୁଁ ଅମରତ୍ୱ କିମ୍ବା ତିନି ଲୋକର ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ମୋ ଜୀବନ ଦେଇଦେବି, କିନ୍ତୁ କେବେ ମୋର ସତ୍ୟ ଛାଡିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ଅଟୁଟ ଜାଣିଛି; ତୁମେ ଚାହିଲେ ଏଠି ତିନି ଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିପାରିବ। ତୁମେ ଏପରି କରିବା ଉଚିତ ଯେଉଁଠି ଆମ ବଂଶ ଏବଂ ଧର୍ମ ଅପମାନିତ ହେବା ନାହିଁ, ଆମ ମିତ୍ରମାନେ ଖୁସି ହେବେ। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ବଂଶର ବଡ଼ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ବଂଶ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଉଚିତ ଉପାୟ ଆମକୁ କହିବା ଉଚିତ। ଜନନୀମାନେ ସଦା ବଂଶର ଗଭୀର ଗୁପ୍ତତା ରଖନ୍ତି; ଅନେକ କଳା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରନ୍ତି।