ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଆପଣ ଶୁଣିବେ କିପରି ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଦିନର କଥା। ଏହା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏହି ଉପଦେଶରେ—ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କହାଯାଏ, “ଯେଉଁ କିଛି ଶୁଣିଛ, ତାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୋହିତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆପତ୍କାଳ ଓ ଧନର ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ଲୋକର ଚଳନ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।” ଏହା ପରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ ଯେ, ଯମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ସହିପାରିଲେନି। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ସେ ହୈହୟ ବଂଶର ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କୁଠାର ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶତାଧିକ ବାହୁ କଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ଏକ ଅତି କଠିନ ଧର୍ମ ପାଳନ ହେଲା। ପୁନର୍ବାର, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରି, ସେ ଆବାର ଆବାର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ରଥ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ବଶ କଲେ। ଏଭଳି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏକୋଇଶିଥର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ ପୃଥିବୀ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ତାପରେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଧର୍ମମୂଳକ ବିବାହ କରି ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମସମ୍ମତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିପରି ଧର୍ମ ମନେଇ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ କଥା କହିବି। ଏକଥିରେ ଥିଲେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷି, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଉଚଥ୍ୟ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମମତା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ବ୍ରହସ୍ପତି, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ, ସେ ମମତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କଲେ। ମମତା ତାଙ୍କ ଭାଉଜ କୁହିଲେ, "ମୁଁ ଗର୍ଭବତୀ, ଏବଂ ତୁମର ଭାଇ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ବ୍ରହସ୍ପତି, ଏଠାରେ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତାନ ମୋ ଗର୍ଭରେ ଅଛନ୍ତି, ଏଉଁ ସମୟରେ ସେ ବେଦର ଷଡଂଗ ଶିଖିଅଛନ୍ତି। ତୁମର ବୀର୍ୟ ଅବିଫଳ, ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ଏକାଠି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ଏହି କାମରୁ ଦୂରେଇ ରୁହ।" ମମତାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ବ୍ରହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ଆସକ୍ତି ଦମନ କରିପାରିଲେନି। ତାହା ପରେ, ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ମମତାଙ୍କ ସହ ବଳପୂର୍ବକ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ମୁକ୍ତ କରୁଥିଲେ, ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁ କହିଉଠିଲେ, "ହେ ପୂଜ୍ୟ, କାମବଶରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନିଅ; ଏଠାରେ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଏଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଂକୁଚିତ, ଏବଂ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଆସିଛି।" "ତୁମର ବୀର୍ୟ ଅବିଫଳ, ତୁମେ କୌଣସି ଅନର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଶିଶୁ ଏହିପରି କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହସ୍ପତି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେନି। ସେ ମମତାଙ୍କ ସହ ପୁନଃ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏବଂ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ବୀର୍ୟର ପଥ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ, ଯାହାଫଳରେ ବୀର୍ୟ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନ ପାଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହସ୍ପତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏପରି ସମୟରେ ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ତୁମେ ମୋତେ ବିରୋଧ କଲ। ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।" ଏହି ଶାପରୁ, ସେ ଦୀର୍ଘତମାସ୍ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଜନ୍ମଠାରୁ ଅନ୍ଧ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏବଂ ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ତେଜ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏକ ସୁନ୍ଦର ବ୍ରାହ୍ମଣ କନ୍ୟା ପ୍ରଦ୍ୱେଷୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ଗୌତମ ଇତ୍ୟାଦି ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏଭଳି ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଏହି ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଦୀର୍ଘତମାସ୍, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ଗୋ-ଧର୍ମ ଓ ସୌରଭେୟଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଭଲଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ ଏବଂ ସ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଏହାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ବ୍ୟବହାର କିଛି ଅନୁଚିତ ହେବାରୁ ତାଙ୍କ ସହଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଆଶ୍ରମରେ ବସୁଥିଲେ, ସେମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ମୋହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୀର୍ଘତମାସ୍ଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ ଆପସରେ କହିଲେ, “ଏହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ପାପୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ।” ଏହି ଦୀର୍ଘତମାସ୍ଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ଯିଏ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ପତିରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଦୀର୍ଘତମାସ୍ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଘୃଣା କାହିଁକି କରୁଛ?” ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଅନ୍ଧ ପୁତ୍ରକୁ ଚଳାଇ ପାରିବିନାହିଁ; ସଦା କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛି, ଏହି ଦୁଃଖ ଆମେ ସହିପାରିବିନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘତମାସ୍ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେ ଧନ ଦେଉଛ, ମୁଁ ତାହା ଚାହେଁ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ।” ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, ତାହା କର; ଆଗରୁ ଯେପରି ଚଳାଇଥିଲି, ଏବେ ତାହା କରିବିନାହିଁ।” ଦୀର୍ଘତମାସ୍ କହିଲେ, “ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ଜୀବନରେ ଏକେ ହେଉଛି ଶ୍ରେୟସ୍କର ପତି; ସେ ମୃତ ହେଉ କି ବଞ୍ଚିତ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ସ୍ତ୍ରୀ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାଲିଯାଏ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେବ; ଏହି ଦିନଠାରୁ ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପତିହୀନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପାପ ହେବ। ସେମାନେ ଯଦି ସମସ୍ତ ଧନ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଭୋଗ ଅର୍ଥହୀନ ହେବ; ଲଜ୍ଜା ଓ ନିନ୍ଦା ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗି ରହିବ।” ଏହା ଶୁଣି ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ନେଇଯାଅ।