ସତ୍ୟବତୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଗଭୀର ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ କହିଲେ, “ଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାଳକ, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମକୁ ଦେଉଛି; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ମୋ ପୁଅ, ତୁମର ଭାଇ ବଳଶାଳୀ ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅପରିପକ୍ୱ ବୟସରେ ସନ୍ତାନ ଛାଡ଼ି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାନୀ ଅଛନ୍ତି—କାଶୀ ରାଜଙ୍କର ଦୁହିଁଜଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଭରିପୁରି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷିତ। ମୋ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ଭୀଷ୍ମ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମ ବଂଶ ଚାଲିରହିବା ପାଇଁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସହିତ, ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଗ୍ରହଣ କରି ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଦ୍ୱାରା ଭାରତବଂଶ ଚାଲିରଉ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ପତ୍ନୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଆମ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ବଂଶକୁ କ୍ଷୟ ହେବା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ମାତା ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମ ଉଚିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମା, ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମର କଥା କହିଛନ୍ତି; ଏବଂ ମୋ ସନ୍ତାନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି। ଆପଣ, ସତ୍ୟବତୀ, ମୋର ସାମ୍ନାରେ କେତେ ବେଳେ ବରଦକ୍ଷିଣା ପାଇଁ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ତାହା ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନି ଶପଥ ଦେଉଛି, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ। ମୁଁ ତିନି ଲୋକ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ, କିମ୍ବା ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ବି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ କେବେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସତ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ଛାଡ଼ିପାରେ, ପାଣି ତାହାର ରସ ଛାଡ଼ିପାରେ, ଅଗ୍ନି ତାହାର ଆକୃତି ଛାଡ଼ିପାରେ, ବାୟୁ ତାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଛାଡ଼ିପାରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ତେଜ ଛାଡ଼ିପାରେ, ଧୂମକେତୁ ତାହାର ତାପ ଛାଡ଼ିପାରେ, ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ଛାଡ଼ିପାରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଶୀତଳତା ଛାଡ଼ିପାରେ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର ପ୍ରତାପ ଛାଡ଼ିପାରେ, ଧର୍ମରାଜ ତାହାର ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିପାରେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସତ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ। ଏହି ତିନି ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ବା ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ବା ତିନି ଲୋକର ଧନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି ନାହିଁ।” ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଏପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଓ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ ସତ୍ୟବତୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ଯେତେ ଅଟୁଟ, ତୁମେ ଚାହିଲେ ତିନି ଲୋକକୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବ। ମୁଁ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ ଏହା ମୋ ପାଇଁ; କିନ୍ତୁ ଆପଦ୍ଧର୍ମ ବିଚାର କରି, ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ଉଠାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ବଂଶ ଓ ଧର୍ମ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ, ଏବଂ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଖୁସି ହେବେ, ଏହିପରି କର। ତୁମର ଉପକାର ଓ ମୋ ସୁଖ ପାଇଁ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ଏପରି କଥା କହି ବିଷାଦ ଓ ସନ୍ତାନ ଆଶାରେ ତୀବ୍ର ହୃଦୟରେ, ଯେଉଁ କଥା କିଛି ଧର୍ମ ବିରୁଦ୍ଧ, ଭୀଷ୍ମ ପୁନି କହିଲେ, “ରାଜମାତା, ଧର୍ମ ବିଚାର କର; ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିନ୍ଦାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିବା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ରୁ ଚ୍ୟୁତି କେବେ ବି ସମ୍ମାନିତ ନୁହେଁ। ଶନ୍ତନୁଙ୍କ ବଂଶ ପୃଥିବୀରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁରାତନ ରାଜଧର୍ମ କହିବି। ଏହା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆପଦ୍ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ନୀତି ଜାଣି, ଲୋକର ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ।” ତାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରାଚୀନ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହିଲେ, “ଯେପରି ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ପରଶୁରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେହିପରି ସେ ପୂର୍ବେ ହୈହୟ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କୁଟାରରେ ବଧ କଲେ। ଅନେକ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ହସ୍ତ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରି, ସେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ପୁନି ସେ ଧନୁଷ ଧରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ବାରମ୍ବାର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ରଥରେ ପୃଥିବୀ ଜୟ କଲେ। ଏପରି ଭାର୍ଗବ ମହାତ୍ମା ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବେ ଏକୋଇଶିଥର ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ପୃଥିବୀ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ତାପରେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଧର୍ମାନୁସାରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ। ଧର୍ମକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଏପରି ଭାବରେ ପୃଥିବୀରେ ପୁନି କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହା ପରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶ ପୁନଃ ଉତ୍ଥିତ ହେଲା; ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ କଥା କହିବି। ଗତକାଲି ଉଚଥ୍ୟ ନାମକ ଏକ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଋଷି ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମମତା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ଭାଇ ବୃହସ୍ପତି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ମମତାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କଲେ। ମମତା ତାଙ୍କ ଭାଇ-ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଗର୍ଭବତୀ, ଏବଂ ମୋର ଜେଷ୍ଠ ଶ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ବୃହସ୍ପତି, ଏଠାରେ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଗର୍ଭରେ ଅଛନ୍ତି; ସେଉଁଠି ବେଦର ଷଡଂଗ ଶିଖିଛନ୍ତି। ତୁମର ବୀର୍ୟ ଅବିଫଳ, ଦୁଇ ଜଣ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଗର୍ଭ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ଏପରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅତଏବ, ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ବଳପୂର୍ବକ ମମତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ବିସର୍ଜନ ସମୟରେ, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ କଥା କହିଲା—“ଭଗବନ୍ତ, ଆସକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ; ଦୁଇ ଜଣ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ। ଏଠା ଛୋଟ, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଆସିଛି। ତୁମର ବୀର୍ୟ ଅବିଫଳ, ଅପକାର କରିବେ ନାହିଁ।” କିନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତି ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁର କଥା ଅନୁସରଣ କଲେ ନାହିଁ, ମମତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ବୀର୍ୟ ବିସର୍ଜନ ଜାଣି, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଋଷି ତାଙ୍କ ପାଦରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ବୀର୍ୟର ପଥ ଅଟକାଇଲେ; ଏହିପରି ଭାବରେ, ବୀର୍ୟ ନିଜ ସ୍ଥାନ ନ ପାଇ, ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଇ ରହିଗଲା।