ଏହି ସମୟରେ, ରାଜସଭାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା। କେହି ଅନାଥ ହେଉଛନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ ହେବା ପରି ଲାଗୁଛି କି? ଏହି ଦୁଃଖରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ, ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲି। ମୁଁ କହିଲି: “ସମସ୍ତ ରାଜା, ତମେ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଓ ପଞ୍ଚାଳର ବୃଦ୍ଧମାନେ, ମୋ ପ୍ରସ୍ତାବ ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ହାରିଯିବ ନାହିଁ, ଏହା ପାଇଁ ତୁମେ ଦୟାଳୁ ହୁଅ। ଯଜ୍ଞସେନ, ମୋ ମାର୍ଗ ତୁମ ସହିତ ହେଉ, ସୋମକ, ଦୟା କର। ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହିଁ, ଏବଂ ତୁମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଉଛି: ମୋ ସାଧ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଯଦି ତୁମେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ରାଜାକୁ ଭୟ କର, ମୋରେ ଏମିତି ଶକ୍ତି ଅଛି ଯେ, ସେଇ ଭୟର କାରଣକୁ ଦୂର କରିପାରିବି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ; କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ସଦା ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରେ। ତେଣୁ, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯାଅ; ଭୀଷ୍ମ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲି—ଏହି କଥା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ଏହା ହେଲା, ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ସେ ରାଜକୁମାରୀ ମାଳାକୁ ରଖି, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାର ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ଡ୍ରୁପଦ ଚାଲି, ବାରମ୍ବାର ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ: “ମାଳାକୁ ନିଅ, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଆମ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ କରନାହିଁ।” ଏହି ଭାବେ ଅନେକ ଆଶା ରଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବିଲା ନାହିଁ। ଏହା ଭାଗ୍ୟର କ୍ରମ, ମାନବ ପ୍ରୟାସ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା: “ଯିଏ ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧିବେ, ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିବେ, ଯିଏ ମୋର ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରିଛନ୍ତି।” ରାଜା ଡ୍ରୁପଦ ସେଇ ମାଳାକୁ କିଛିଦିନ ରଖିଲେ, ତାପରେ ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ଚୁପଚାପ ଅବହେଳା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିଖଣ୍ଡିନୀ, ଏକ ଶିଶୁ ଭାବେ, ସେଇ ମାଳାକୁ ପିନ୍ଧିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି। ଡ୍ରୁପଦ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ରୋଷକୁ ଭୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗିଦେଲେ। ଭୟାକୁଳ ଶିଖଣ୍ଡିନୀ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପୋଧନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ସେବାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ମହାମୁନି କହିଲେ: “ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ବିଭାଜନ ହେବ। ସେଠାରେ ତୁମେ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ଭଲଭାବେ ସେବା କର। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗ କରିବି; ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଶୁଭେ, ସେ ତୁମକୁ ଉପକୃତ କରିବେ।” ଏହିପରି ହେବା ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭାଜନ ହେଲା, ଦୁଇଜଣ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ଗନ୍ଧର୍ବ ରହିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ନାରୀ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ, ଶିଖଣ୍ଡିନୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: “ଏହି ପୁରୁଷ ଶରୀର ନିଅ, ମୁଁ ତୁମର ନାରୀ ଶରୀର ନିଅବି।” ଏହିପରି ଦୁଇଜଣ ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ—ଜଣେ ନାରୀ, ଅନ୍ୟଜଣ ପୁରୁଷ ହେବେ। ଏଭଳି ଶିଖଣ୍ଡି, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ପୁରୁଷ ହେଲେ। ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବୀ ନାରୀ ହେଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିଦାୟ ନେଲେ; ଯଜ୍ଞସେନୀ ମହାପ୍ରତିଷ୍ଠିତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କଲେ। ପରେ, ବୁଦ୍ବୁଦକ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜନ କଲେ। ନିଜ ଦେଶ ପଞ୍ଚାଳକୁ ଫେରି, ଶିଖଣ୍ଡି ପିତାଙ୍କ ଚରଣରେ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, ସେ ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ଧର। ସେ କହିଲେ: “ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କେବେ ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।” ଏହା ସବୁ ଘଟିବା ପରେ, ଅମ୍ବା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ରାଜାଙ୍କ ବିବାହ ରୀତି ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ କରାଇଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀ ରଖି, କୌରବ ବଂଶର ଗୌରବ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଅମ୍ବିକା ଓ ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ଉଚ୍ଚ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଘୁଞ୍ଚା ଓ କଳା କେଶ, ଲାଲ ନଖ ଓ ଚୌଡ଼ା କଟି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ ଥିଲେ। “ଆମ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପତି ମିଳିଛି,” ଭାବି, ଶୁଭ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେମାନେ ଏକାଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଜିତିଲେ। ସାତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯୁବକ ରାଜା ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲା। ଚିକିତ୍ସକ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଯମଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେବା ପରି। ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମ, ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି, ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରିଦେଲେ। ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଅଗ୍ରପୂଜ୍ୟ ପୂରୋହିତ ଓ କୁରୁବଂଶର ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଭଳିଭଳି ସଂସ୍କାର କରାଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଃଖିତ ସତ୍ୟବତୀ, ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଝିଅ ପରି, ପୁଆ ପ୍ରତି ଆଶା କରି, ପୁଅଙ୍କ କ୍ରିୟା ଓ ଝିଅମାନେ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଭୀଷ୍ମ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ପରିବାର ଆଚାରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତନୁ କୁଳର ଯଶସ୍ଵୀ, ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ତୁମେ ଧାରଣ କର। ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଜୀବନ ନିଶ୍ଚିତ, ତେପରି ତୁମେ ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ। ତୁମେ ଧର୍ମର ସାର ଓ ବିସ୍ତୃତ ରୂପ ଜାଣ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦର ଅଙ୍ଗରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମେ ପରିବାର ଆଚାର ଓ ଧର୍ମ ଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ, ଦୁର୍ବୋଧ ପରିସ୍ଥିତିରେ ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ଶୁକ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ସମାନ।