ଏହିଦିନ, ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ମସରୋବର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ଯଥାଯଥ ଭାବେ। ତାହା ସହିତ, ଦେବୀ ଅମ୍ବାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ମାଳା ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ହରିବା ପାଇଁ ଥିଲା। କେହି ଯଦି ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧିବେ, ଯାହା ମୁଁ ଦେଇଛି, ସେଇ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବେ। ଏହି ସମୟରେ ଅମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ। ସାଲ୍ବ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ କାରଣ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଅମ୍ବା ନ ଧର୍ମ, ନ ଆଶା ରହିଲା, କେବଳ ଦୁଃଖ ନେଇ ଘୁରୁଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀ ବିନା, ସେ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଡାକି ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ—"ଏହି ତୁମର ଦିଆ ମାଳା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମାରିବ। ଯିଏ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମାରିବେ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ସ୍ତ୍ରୀ ହେବି।" ଏଭଳି ଅନେକ ବର୍ଷ ଅମ୍ବା ଘୁରିଘୁରି କାଟିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ କେହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଅନ୍ତେ, ସେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୋମକ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ରାଜସଭା ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଜଳରେ ଡୁବୁଥିବା ମତେ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ଯଜ୍ଞସେନ, ମୋତେ ଉଠାଇବାକୁ ଆସ, ଏଥିରେ ମୋର ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ସୁଖ ରହିଛି।" ଅମ୍ବା କହିଲେ—"ଦୁଇଁ ଲୋକ ଓ ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ମୁଁ ହାରାଇଛି, କିଏ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦେବେ? ଏହି ଜଗତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିହୀନ କି?" ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅମ୍ବା କହିଲେ—"ମୋ ଏହି ବିବାହରେ ତୁମେ ଦୟା କର, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ହାରିବ ନାହିଁ। ଯଜ୍ଞସେନ, ମୋ ପଥ ତୁମ ସହିତ ହେଉ।" ଦୃପଦ କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନି, ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ଯଦି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜାକୁ ଭୟ କର, ମୁଁ ସେଇ ଭୟ ଦୂର କରିପାରିବି। କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ, କାରଣ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଶକ୍ତିକୁ ଧର୍ମ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି। ତେଣୁ ତୁମେ ଯାଅ, ଭୀଷ୍ମ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଜଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଅମ୍ବା ମାଳାକୁ ରଖି, ରାଜସଭା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ସମଗ୍ର ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଦୃପଦ ତାଙ୍କ ପଛ ପଛ ଯାଇ, ପୁନିପୁନି ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ—"ମାଳାକୁ ନିଅ, ଆମ ସହିତ ବିରୋଧ କରନାହିଁ।" ଦୃପଦ ଆଶା କରୁଥିଲେ ଯେ ଅମ୍ବା ମନ ବଦଳାଇବେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବିଲା ନାହିଁ—ଏହା ଭାଗ୍ୟ, ମାନବ ଚେଷ୍ଟା ନୁହେଁ। ଅମ୍ବା କହିଲେ—"ଯିଏ ଏହି ମାଳା ନେଇ ସ୍ୱୟଂ ପିନ୍ଧିବେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମାରିବେ, ଯିଏ ମୋର ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ୱର କରିଛନ୍ତି।" ଦୃପଦ କିଛିଦିନ ସେଇ ମାଳାକୁ ରଖିଲେ, ପରେ ଉଦାସ ହୋଇ ଚୁପଚାପ ଉପେକ୍ଷା କଲେ। ତାପରେ ଶିଖଣ୍ଡିନୀ, ଏକ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ପିତାଙ୍କୁ ଅଣଦେଖା କରି ସେଇ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ। ଦୃପଦ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ବିମୁଖ କଲେ। ଶିଖଣ୍ଡିନୀ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସେବା କଲେ। ତାଙ୍କ ସେବାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେ ଋଷି କହିଲେ—"ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ବିଭାଗ ହେବ। ସେଠାରେ ତୁମେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।" ଏହିପରି ଘଟଣାରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦୁଇଁ ବିଭାଗରେ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ନାରୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ଏବଂ ଶିଖଣ୍ଡିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମର ପୁରୁଷ ଅଂଶ ନିଅ, ମୁଁ ତୁମର ନାରୀ ଅଂଶ ନେଉଛି।" ଏପରି ଚୁକ୍ତି ହେଲା—ଏକ ନାରୀ ଏକ ପୁରୁଷ। ଏଭଳି ଶିଖଣ୍ଡି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ପୁରୁଷ ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ନାରୀ ହୋଇ ଖୁସି ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞସେନୀ ଅତି ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ଏପରେ ଶିଖଣ୍ଡି ବୁଦ୍ବୁଦକାକୁ ଯାଇ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ ସେ ପଞ୍ଚାଳ ଦେଶକୁ ଫେରି, ନମ୍ରତାରେ ପିତାଙ୍କ ପାଏଁ ଶିର ନମାଇଲେ। ଶିଖଣ୍ଡି କହିଲେ—"ତୁମକୁ ଏବେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ନେଇ କୌଣସି ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ।" ଏଉଁଠି ଅମ୍ବା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭୀଷ୍ମ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପନ୍ନ କରାଇଲେ। ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀରେ ଅମ୍ବିକା ଓ ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ କୌରବ, ତାଙ୍କର ରୂପରେ ଗର୍ବିତ, ଧର୍ମପରାୟଣ କିନ୍ତୁ କାମନାଶୀଳ, ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ଦୁଇଁ ରାଜକୁମାରୀ ଉଚ୍ଚ ଦେହ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, କୁନ୍ଦଳିତ କଳା କେଶ, ଲାଲ ନଖ ଓ ଚଉଡ଼ା କଟି, ପ୍ରସ୍ଥୁଳ ଉରଃସ୍ଥଳ ସହିତ ଅତି ରୂପବତୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—"ଆମେ ନିଜ ମାନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ପତି ପାଇଛୁ," ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ମନେ ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ଦୁଇଁଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଏକତା ଓ ଭାବନ୍ତରଙ୍ଗ ଥିଲା। ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର ଦ୍ୱୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଜୟ କରିଥିଲେ।