ଏକ ସମୟର କଥା, ଅମ୍ବା ନାମକ ରାଜକନ୍ୟା, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଦେଵବ୍ରତ (ଭୀଷ୍ମ) ଓ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜର ପ୍ରିୟ ବର ଚୟନ କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ଚୟିତ ବର ସାଲ୍ଵଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ । ସେ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ନୀତିଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି ।” ସାଲ୍ଵ ହସି କହିଲେ, “ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ହେଲା । ଅତେଏବ, ଅନ୍ୟେଁ ଜିତିଥିବା ଏବଂ ପୁନଃ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ । ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଯାଅ ।” ଏଭଳି କଠୋର ଉତ୍ତର ପାଇଁ, ଅମ୍ବା ନିରାଶ ହୋଇ କୌରବ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଲେ । ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ତୁମେ ଶକ୍ତିବଳେ ଅପହରଣ କରିଥିଲ । କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯିଏ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କନ୍ୟାକୁ ଜିତିଥାଏ, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ । ତେଣୁ ତୁମେ ମୋ ପତି ହେବା ଉଚିତ ।” ଭୀଷ୍ମ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଜୀବନପ୍ରଯନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବାକୁ ପ୍ରତିଞ୍ଞା କରିଛି । ଏହି ଶପଥ ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ । ତୁମେ ଯାହାକୁ ମନରେ ଚୟନ କରିଥିଲ, ସେ ସାଲ୍ଵଙ୍କୁ ଯାଅ । ଯେଉଁ କନ୍ୟା ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ମନରେ ଚୟନ କରିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଗୃହେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ମୁଁ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ଭାଇ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ । ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହୁଁଛ, ସେଠାକୁ ଯାଅ ।” ଏପରେ ଅମ୍ବା ପୁଣି ସାଲ୍ଵଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଆଗ୍ରହ କଲେ, “ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର ।” ସାଲ୍ଵ ଏହି ଦିନ ମଧ୍ୟ ନ ମାନିଲେ, “ମୁଁ ଅନ୍ୟେଁ ଜିତିଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ ।” ଏହିପରି ଭାବେ ଅମ୍ବା ଭୀଷ୍ମ ଓ ସାଲ୍ଵଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିଲେ, ଛଅ ବର୍ଷ ଏମିତି ଚାଲିଗଲା । ସେ ଦୁଃଖରେ ଭୂମିରେ ଅଶ୍ରୁ ପତାଇଲେ, ଏବଂ ନିରାଶାରେ ଦିନ କାଟିଲେ । ଅମ୍ବା ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ଚଉଡ଼ା ଶରୀର, ଉଚ୍ଚ ସ୍ନିଗ୍ଧ ସ୍ଥନ, ଚଉଡ଼ା ନୟନ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଚୁଲ ମେଘ ଭଳି ଜଡା ହୋଇଥିଲା । ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅମ୍ବା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ହିମାଳୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ନଦୀ କୂଳରେ କଠୋର ତପସ୍ୟା କଲେ । ତିନି ଖୁବ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅପରିମିତ କଷ୍ଟ ନେଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବିନ୍ଦୁବିନ୍ଦୁ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ । ଏହା ଦେଖି ଦେବମଧ୍ୟରୁ ଏକଜଣ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖୁସିରେ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ । ଶ୍ରୀକୁମାର ଅନନ୍ତସେନ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ଦିବ୍ୟ କମଳ ମାଳା ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବ । ଏହି ମାଳା ଯିଏ ପିନ୍ଧିବେ, ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବ ।” ଅମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ସାଲ୍ଵ ମୋ ପୂର୍ବ ଆସକ୍ତି ଦେଖି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ । ମୁଁ ଧର୍ମ ଓ କାମ ହୀନ ହୋଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି । ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ—ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧି ଯିଏ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମାରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବି ।” ଅମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ମାଳା ସହିତ ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟରେ କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ ନାହିଁ । ସେ ପଞ୍ଚାଳ ରାଜା ସୋମକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଦୃପଦ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ । ଅମ୍ବା ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ କଥା ରଖିଲେ, “ଏ ରାଜନ୍, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅପହୃତ ହେଲି, ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର । ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମୋ ଦୁଃଖ ଶୁଣନ୍ତୁ ।” ଦୃପଦ ଦୟାପରାୟଣ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି, ମୋ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛି । ଯଦି ଭୟ ଅଛି, ମୁଁ ତାହା ଦୂର କରିପାରିବି । କିନ୍ତୁ ଭୀଷ୍ମ ଉପରେ ମୋର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ । ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ଯାଅ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବ ନାହିଁ ।” ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅମ୍ବା ମାଳାଟିକୁ ଦ୍ୱାରରେ ରଖି ଚାଲିଗଲେ । ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା । ଦୃପଦ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, “ଏହି ମାଳା ନିଅ, ଆମ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ।” ଏଭଳି ଅମ୍ବାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଦୀର୍ଘ ଗାଥା ଚାଲିଗଲା ।