ଭୀଷ୍ମ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷାରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ନେଲେ। ସେମାନେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ବାଦଳ ଭଳି ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ବାଣରେ ସେହି ବାଣବର୍ଷାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୁପେ ରୋକିଦେଲେ। ପରେ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜାଙ୍କୁ ତିନୋଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲା। ତା’ପରେ ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜାକୁ ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଘାତ କରିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇଲେ। ସେଠି ଯୁଦ୍ଧ ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମ ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀରମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଭୀଷ୍ମ ବାଣ ଓ ଶୂଳରେ ଧନୁଷ, ଧ୍ୱଜପତାକା, କବଚ ଓ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଶତଶଃ ହଜାରଶଃ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ; ଏହା ତାଙ୍କ ଅସାଧାରଣ କୌଶଳ ଓ ତ୍ବରାନ୍ବିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଏତେ ଶତ୍ରୁକୁ ବିନାଶ କରି ସେ ଅଘାତ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଅପାର। ତା’ପରେ କାଶୀରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରଗାମୀ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆଣିଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମ, ସେଇ ରାଜକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଭାରତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ୱର ମହାବଳୀ ରାଜା ପଛରୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଶାଲ୍ୱର ଅଦମ୍ୟ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହାତୀ ପରି ଆଗ୍ରହରେ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାଲ୍ୱ ରାଜା ଯୁବତୀକୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, "ଥା, ଥା!" ଶାଲ୍ୱ ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଭରିଆ ଭାବରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ ସେହି କଥାରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଧୂମବିହୀନ ଅଗ୍ନି ପରି ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଭୃକୁଟି ଚଢ଼ାଇ ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରି, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ମହାରଥୀ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କର ରଥ ଶାଲ୍ୱ ଦିଗକୁ ଫେରାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଫେରିଆସୁଥିବା ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୀଷ୍ମ ଓ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ମୁକାବିଲା ଦେଖିବାକୁ ଦର୍ଶକ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ବୀର ବୃଷ ଭଳି ଏକାଉପରେ ଏକା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତା’ପରେ ଶାଲ୍ୱ ରାଜା ଶତାଧିକ ବାଣରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବର୍ଷା କଲେ। ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରଥମେ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିବା ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା "ବାହ! ବାହ!" ବାଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ତ୍ବରିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଶାଲ୍ୱ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ଶତ୍ରୁନିବାରକ ଭୀଷ୍ମ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ଡାକିଲେ, "ଥା, ଥା!" ଏବଂ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ରାଜା ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ନେଇ ଚାଲ; ଆଜି ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ଯେପରି ରାଜା ଗରୁଡ଼ ସାପକୁ ମାରିଦିଏ।" ତା’ପରେ କୌରବ ଭଳିଭାବେ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଶାଲ୍ୱ ରାଜାଙ୍କ ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପୁନି, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଶାଲ୍ୱ ରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିବାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକକୁ ମାରିଦେଲେ। ତା’ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଏହି ରାଜକନ୍ୟା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଭୀଷ୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଶାଲ୍ୱ ତା’ପରେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ସମୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ବିଜେତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଜିତି, ଭୀଷ୍ମ ଯୋଧ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରାଜ କରୁଛନ୍ତି। ଯେପରି ତାଙ୍କ ଜନକ ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଏହି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଳି ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କଲେ। ଅରଣ୍ୟ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷର ଧନ ଅଧିକାର କରି, ଅଘାତ ରହି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଅପାର ଥିଲା। ସମୁଦ୍ରଗାମୀ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର କାଶୀରାଜଙ୍କ ଝିଅମାନେକୁ ବଧୁ ଭାବେ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗିନୀ ଭାବେ ଧର୍ମରେ ନେଇ ଆଣିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଝିଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି କୁରୁମାନେ ପାଖକୁ ଗଲେ; ଭାଇ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଥିବା ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ଦେଇଦେଲେ। ଏଭଳି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଭୀଷ୍ମ ମାନବ ଶକ୍ତିର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଓ ଭାଇଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ତୟାରି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ସହିତ ଏକମତ ହୋଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଭୀଷ୍ମ କାଶୀରାଜଙ୍କ ଝିଅମାନେର ବିବାହ ଆୟୋଜନ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ବଡ଼ ଝିଅ, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଏପରି କହିଲେ— "ସୌଭର ଧନ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପ୍ରତି ମନରେ ବରଣ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବରିଛି—ଏହା ମୋର ବାପାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ। ସ୍ୱୟଂବରରେ ମୁଁ ଶାଲ୍ୱଙ୍କୁ ବରିବାକୁ ଥିଲି; ଏହା ଜାଣି, ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଏହିପରି ଝିଅ କହିଲେ, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ। "ଏହି ଝିଅ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ମନରେ ବସାଇଛନ୍ତି; ବଡ଼ ଝିଅ ଅମ୍ବାକୁ ମୁଁ ଜିତିଛି, ଶବ୍ଦରେ, ମନରେ, ମଙ୍ଗଳ ବାକ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ନିଅଛି। କିନ୍ତୁ ସେ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଅନ୍ୟ ପାଖରେ।" ଏହା କହି ଓ ଭାଇଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।