ହେ ରାଜାଜନେ, ତାହାପରେ ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ପଥ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାମାନେକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କର, ଜିତିବା କିମ୍ବା ପରାଜିତ ହେବା ପାଇଁ।" ଏପରି କହି ସେ ରାଜାମାନେ ଓ କାଶୀର ପ୍ରଭଳ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ତା’ପରେ, ସେ କୌରବ ଭୀଷ୍ମ, ସେଇ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେକୁ ନିଜ ରଥରେ ବସାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ତିବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉଠି ଦଣ୍ଡ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଦାନ୍ତ କଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଅଳଙ୍କାର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏହା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଓ କବଚ ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ମାନେ ଉପରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ସେମାନେ ରୋଷରେ ଆଖି ଲାଲ ହୋଇ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅପମାନରେ ଭୃକୁଟି ଚମକାଇ, ନିଜ ଚମତ୍କାର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଚାଳକମାନେ ଯୋଗାଏଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ରଥରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଚଢ଼ି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପଛେ ଧାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଓ କମ୍ପନକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଏକସାଥିରେ ଦଶ ହଜାର ତୀର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ତୀରବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟରେ କାଟିଦେଲେ। ବହୁ ରାଜା ଚାରିପାଖରୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ମେଘ ଯେମିତି ପାହାଡ଼କୁ ବର୍ଷା କରେ ସେମାନେ ତୀରବୃଷ୍ଟି କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ତୀରରେ ସେହି ବର୍ଷାକୁ ରୋକିଦେଲେ। ତା’ପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ତିନିଟି କରି ତୀର ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି କରି ତୀର ମାରିଲେ। ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଦୁଇଟି କରି ତୀର ମାରି, ନିଜ ପ୍ରତାପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧର ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ସମସ୍ତ ବୀରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଭୀଷ୍ମ ତୀର ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରଥଧ୍ୱଜ, କବଚ, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଉଥିଲେ। ଶତ-ଶତ, ହଜାର-ହଜାର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ରଥୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅପାର ସାହସ ଓ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, କାରଣ ଅନେକଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି ସେ ଅକ୍ଷତ ଥିଲେ। ତା’ପରେ, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଆଣିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୀଷ୍ମ ସେଇ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଭାରତବଂଶୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ୱର ପ୍ରବଳ ରାଜା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପଛେ ଧାଇଲେ। ଅଦମ୍ୟ ଶାଲ୍ୱରାଜା, ଶନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମୁହାଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ହାତୀଙ୍କ ପଛରୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତା ନାରୀ ପାଇଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, "ଥମ୍ଭ, ଥମ୍ଭ!" ଶାଲ୍ୱରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଭୀଷ୍ମ ଧୂମଶୂନ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି ଭୃକୁଟି ଚମକାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯୋଧ୍ୟାର ଧର୍ମ ଅନୁସରି, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ରଥକୁ ଶାଲ୍ୱ ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଭୀଷ୍ମ ଓ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ମୁହାଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଯେପରି ଦୁଇଟି ବଳିଅଁଛ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରି ଆସିଥାଏ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଏକାପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତା’ପରେ, ଶାଲ୍ୱରାଜା ଶନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଶତ-ଶତ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ବର୍ଷା କଲେ। ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରଥମେ ଚାପିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏହି ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାପଳ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ ଶାଲ୍ୱରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଦଳନ ଭୀଷ୍ମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, "ଥମ୍ଭ! ଥମ୍ଭ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏବଂ ଚାରିଏ ଦିଗରେ ଅପାର କ୍ରୋଧ ନେଇ ଚାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ରାଜାଠାରୁ ନିକଟକୁ ନେଇଯା। ଆଜି ମୁଁ ତା’କୁ ମାରିଦେବି, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ମାରେ।" ତା’ପରେ ଭୀଷ୍ମ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଶାଲ୍ୱର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଶାଲ୍ୱରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରି, ତାଙ୍କର ରଥିକୁ ମଧ୍ୟ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପୁନି, ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଜିତି, ଭୀଷ୍ମ ଶାଲ୍ୱରାଜାଙ୍କୁ ଜୀବିତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ସମୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱୟଂବର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଜୟକରିଥିବା ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ, ଭୀଷ୍ମ, ଯୋଧ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କନ୍ୟାମାନେକୁ ନେଇ, ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୌରବ ରାଜା ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି। ଯେପରି ତାଙ୍କର ପିତା ଶନ୍ତନୁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କରିଥିଲେ, ସେପରି ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ କରିଦେଲେ। ସେ ଅନେକ ଅରଣ୍ୟ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛର ଧନକୁ ଜୟ କରି, ଅକ୍ଷତ ଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମ ଅପାର ଥିଲା।